ေမွ်ာ္တလင့္လင့္(ဇာတ္သိမ္း)

ညီမလတ္ စာေမးပြဲျပီးလုိ့ အိမ္ျပန္ေတာ့ ရထားဘူတာကုိ သဇင္ပါလုိက္ပုိ့တယ္။အိမ္အတြက္လည္း လက္ေဆာင္ေတြ ြထည့္ေပးလုိက္ေသးတယ္။ကုိ ဘယ္လုိေျပာေျပာမရပါ။စေနသမီး ဇြတ္တရြတ္လုပ္တတ္တယ္ဆုိတာ ခုမွပဲကုိယ္တုိင္ၾကံဳေတာ့သည္။ ညီမေလးကလည္း ရထားထြက္ခါနီးေနာက္ျဖစ္ေအာင္ ေနာက္သြားေသးသည္။
` မမေရ..ညီမေလးရဲ့ ကုိကုိ ကုိ မမလက္ကုိ အပ္ပါတယ္´
` ညီမေလးပဲ ေျပာေတာ့ ညီမေလး ကုိကုိ က လိမ္မာတယ္ဆုိ´
`အင္း ဟုတ္တယ္ေလ..ဒါေပမယ့္..´
ညီမေလးဘာဆက္ေျပာမယ္ဆုိတာ ကုိသိေနပါသည္။သဇင္ မေမးပါေစနဲ့လည္း ဆုေတာင္းေနမိတယ္။သုိ့ေပမယ့္ ကုိ့ရဲ့ဆုေတာင္းေတြ မျပည့္ခဲ့ပါ။
` ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လည္း ညီမေလးရဲ့ ဆက္ေျပာေလ´
ညီမေလးက ဘာမွဆက္မေျပာေသးပါ။ျပံဳးျပီး ကုိ့ ကုိၾကည့္ေနပါသည္။ ကုိဘယ္လုိမွ မေနတတ္ေတာ့ပါ။
` ကုိကုိ ေျပာလုိက္ရေတာ့မလား ´
` အမ္ ဘာကုိလဲ ညီမေလးရ..´
` ဒီလုိ မမေရ..ညီမေလးရဲ့ ကုိကုိ့ ကုိ မမလက္ထဲမွာ တစ္ဘ၀လုံးစာ အတြက္အပ္ခဲ့ပါတယ္ေနာ္။ျပီးေတာ့ ကုိကုိက မမကုိ ေလ..သြားျပီေနာ္မမ..က်န္တာကုိကုိ့ ကုိပဲ ဆက္ေမးေတာ့´
ညီမေလးက ေျပာျပီးေတာ့ ရထားေပၚကုိ ေျပးတက္သြားပါေတာ့သည္။ရထားထြက္သြားလုိ့ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ျပီးသြားေတာ့ ကုိ သဇင္ကုိ့ မၾကည့္ရဲေတာ့ပါ။ ကုိ ထင္ပါသည္။ မ်က္နွာတစ္ခုလုံး နီရဲေနလိမ့္မယ္လုိ့။ဒီေန့ေတာ့ သဇင္နဲ့ အေအးဆုိင္မထုိင္ျဖစ္ပါ။
သဇင္ကလည္း မ်က္ႏွာၾကီးကုိ ငုံ.ထားေတာ့သည္။
အလုပ္ထဲမွာလည္း သဇင္နဲ့အတူတူလုပ္ေနေပမယ့္ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆုိင္ျဖစ္ပါ။ခုေတာ့ ညီမေလးလုပ္တာနဲ့ သဇင့္ကုိ ကုိ ခ်စ္ေနမွန္း သိသြားျပီ။သဇင္တမ်ဳိးထင္သြားမွာကုိ အရမ္းေၾကာက္တယ္။ျပီးေတာ့ အခြင့္အေရးကုိ အသုံးခ်တယ္လုိ့လဲ အေျပာခံရမွာ ဆုိးတယ္။ဒါေပမယ့္ သဇင့္ကုိခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ေတြက ပုိလာတယ္ေတာင္ ထင္မိတယ္။ သဇင္နဲ့လည္း စကားအရမ္းေျပာခ်င္တယ္။ သဇင့္ကုိ ေျပာမယ့္စကားလုံးေတြက Diary စာအုပ္ေလးထဲမွာသာ လဲေလ်ာင္းခြင့္ရေတာ့သည္။ ပြဲရုံမွာ တခါတခါ သဇင္ရွိရာကုိ ခုိးၾကည့္ျဖစ္တယ္။ဟုိးအရင္တစ္ခါလုိ မိသြားမွာကုိလည္း ေၾကာက္ရေသးတယ္။
အခုဆုိရင္ နယ္ေတြကုိ ခရီးထြက္ရင္ သဇင့္ကုိ အျမဲလုိလုိ သတိရေနတတ္သည္။ခရီးက ျပန္လာလုိ့ သဇင့္မ်က္ႏွာေတြ. လုိက္ရရင္ အလြမ္းေလးေတြက လြင့္စင္ကုန္စျမဲ။ေၾသာ္..ဒါကုိ သဇင္မွ သိပါေလစ..။
ဒီေန့ကုိ့စိတ္ထဲမွာ ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္ေနတယ္။ဘယ္လုိခံစားမႈမ်ဳိးလဲဆုိတာ ကုိမေျပာတတ္ပါ။ညေနေရာက္ေတာ့ ကုိ့စားပြဲရွိရာကုိ သဇင္လွမ္းလာတာကုိ ေတြ့လုိက္တယ္။ျပီးေတာ့ အိမ္အျပန္လုိက္ပုိ့ေပးဖုိ့ ေျပာသြားတယ္။အလုပ္ဆင္းေတာ့ သဇင့္ကုိ လုိက္ပုိ့ျဖစ္တယ္။ထုံးစံအတုိင္း ထုိင္ေနက် အေအးဆုိင္ေလးမွာ ထုိင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ႏွစ္ဦးသား ေတာ္ေတာ္နဲ့ စကားမေျပာျဖစ္ပါ။
` ကုိရဲ ..ဘာလုပ္ေနတာလဲ စကားလဲမေျပာဘူး´
` အင္းေျပာမွာေပါ့ သဇင္ရဲ့..ဘယ္ကစေျပာရမွန္းမသိလုိ့။ျပီးေတာ့ သဇင့္ကုိလည္း အားနာလုိ့´
` ဘာခုမွ အားနာတာလဲ..ေရွ.ေနငွားတုန္းက ငွားျပီးေတာ့ ´
` အာ..ဟုတ္ပါဘူး သဇင္ရဲ့..ညီမေလးက ထင္ရာေလွ်ာက္ေျပာသြားတာပါ´
` ေအာ္ ဒါဆုိလည္း ျပီးတာပါပဲ..ဒါျဖင့္ဘာလုိ့ သဇင့္ကုိ စကားမေျပာရတာလဲ ´
` ဒါကေတာ့.........´
`ေတာ္ပါ ကုိရဲရယ္..ဟန္ေဆာင္တတ္တာလည္းမဟုတ္ပဲနဲ့..။ကုိၾကီးကေတာင္ သဇင့္ကုိ ေမးေနတာ။ကုိရဲနဲ့ ဘာလုိ့စကားမေျပာတာလဲတဲ့။ကုိရဲကုိ စိတ္ေကာက္ေနတာလားတဲ့..။ဟြန္း သဇင္ကပဲ မေကာင္းျဖစ္ရေသးတယ္´
` ကုိ့ကုိလည္းေမးေသးတယ္..ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးလုိ့ပဲ ေျဖလုိက္တယ္´
` ယုံလိမ့္မယ္ အားၾကီး´
`ဘာလုိ့လဲ သဇင္ရ ´
` ဘယ္သိမွာလဲ သြားေမးၾကည့္ေပါ့´
` သဇင္က ကုိ့ကုိစိတ္ဆုိးေနတာလား´
`စိတ္မဆုိးပါဘူး၊ စိတ္ဆုိးစရာဘာမွမ မရွိတာ´
`သဇင္တစ္ကယ္ေျပာတာေနာ္..´
`အင္းေပါ့..`
`ဟူး.......ေတာ္ပါေသးရဲ့..´
` ဘာေတာ္ပါေသးရဲ့လဲ..လုိရာဆြဲမေတြးနဲ့ေနာ္..ညီမေလးေျပာတဲ့ ကိစၥမပါဘူးေနာ္´
`ေအာ္..သဇင္ကမွ သတိရေသးတယ္..ေသခ်ာမွတ္ထားတယ္ထင္တယ္..´
` ဟိတ္..ေလွ်ာက္မေျပာနဲ့..ပ်ဥ္းမနားသား အရမ္းလည္တယ္´
` လည္ပါဘူးကြာ..ဟားဟား ´
` ရယ္မေနနဲ့...´
ဘာပဲေျပာေျပာ သဇင္စိတ္မဆုိးဘူးဆုိတာကုိ သိလုိက္ရေတာ့ ဘာနဲ့မွႏႈိင္းမရေအာင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတယ္။အခ်စ္ဆုိတာ ဒါလား မသိပါဘူးေနာ္။
ဒီဇင္ဘာေရာက္ေတာ့ ကုိႏုိင္စုိးက ေတာင္ၾကီးသူတစ္ေယာက္နဲ့ လက္ထပ္သြားခဲ့တယ္။မဂၤလာပြဲက ေတာင္ၾကီးမွာလုပ္တာဆုိေတာ့ သူတုိ့ေမာင္ႏွမ(၂)ေယာက္စလုံး သြားၾကတယ္။ပြဲရုံမွာက ကုိ ပဲဦးစီးရေတာ့တယ္။အလုပ္ရွင္မရွိေတာ့ ပုိဂရုစုိက္ရတယ္။တစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ မေကာင္းဘူးေလ။ေတာ္ပါေသးရဲ့..အလုပ္သမားေတြကလည္း အစစအရာရာ မ်က္ႏွာလႊဲလုိ့ရေနျပီ။ကုိႏုိင္စုိး လက္ထပ္သြားေတာ့ အလုပ္သမားေတြက ကုိ့ ကုိေမးလာျပီ။ ကုိ ေရာဘယ္ေတာ့လဲေပါ့။ ယူစရာေတာင္မရွိေသးဘူးလုိ့ ေျပာေတာ့ အဆင္သင့္ရွိပါတယ္ဗ်ာလုိ့ ေျပာၾကတယ္။အကုိကလည္း သေဘာတူမွာလုိ့ ဆုိသူက ဆုိၾကတယ္။သူတုိ့ေျပာတာေတြကုိ ကုိသေဘာေပါက္ပါတယ္။ ကုိႏုိင္စုိးၾကားသြားရင္ မေကာင္းဘူးဟုလည္း ေျပာရေသးသည္။ ဒါေတာင္ နားေဖာက္ျပီးသား ျဖစ္တာေပါ့လုိ့ ေျပာၾကေသးတယ္။
သူတုိ့ေမာင္ႏွမ(၂)ေယာက္လည္း ေတာင္ၾကီးမွာ တစ္လခြဲေက်ာ္ၾကာသြားတယ္။သဇင္ေတာင္ၾကီးက ျပန္လာေတာ့ ကုိ့မ်က္စိထဲမွာ ပုိေခ်ာလာတယ္။မျမင္ရတာ ၾကာလုိ့ေနမွာေပါ့။ျပီးေတာ့ ေတာင္ၾကီးက ရာသီဥတုေကာင္းေတာ့ အသားေတြလည္း ပုိေဖြးလာတယ္။ ကုိလည္း ေတာင္ၾကီးကုိ အရမ္းေရာက္ဖူးခ်င္သည္။သုိ့ေပမယ့္ ခုထိေတာ့ အေျခအေနမေပးေသးပါ။

`ဟိတ္ ကုိရဲ ဘာေတြစုိက္ၾကည့္ေနတာလဲ ..မျမင္ဘူးလုိ့လား ´
` အင္းေပါ့ ပုိေခ်ာလာေတာ့ မျမင္ဖူးဘူးလုိ့ပဲ ေျပာရမွာေပါ့ ´
`အ ဟား ကုိရဲကေတာ့ေလ စကားကုိတတ္လာတယ္´
` သဇင္ သင္ေပးတာေနမွာေပါ့ ´
` ဆုိင္ပါဘူးေနာ္ သဇင္နဲ့ ´
` ေအာ္ဆုိင္တာေပါ့ သဇင္နဲ့ေနမွေတာ့ စကားတတ္မွရမွာေပါ့ ။စကားမတတ္ရင္ေတာင္မွ ရင္ထဲက စကားေတြက အလုိလုိထြက္က်ထာတာေလ.. ´
` ကုိရဲကေတာ့ေလ..။ဒါနဲ့ ကုိရဲကုိ ေျပာစရာ၇ွိေသးတယ္ သိလား ´
`အမ္ ဘယ္လုိသိမွာလဲ ေျပာမွ မေျပာရေသးတာ ´
` ကုိရဲ မေနာက္နဲ့ ကြာ အေကာင္းေျပာမလုိ့´
`ေအာ္ အေကာင္းက ေျပာမွာလား သဇင္က ေျပာမွာလား ´
` ဟာ ကုိရဲကြာ..´
` ကဲပါ စတာပါ..ေျပာေလ´
` ဒီလုိပါ ေတာင္ၾကီးမွာ အရမ္းေပ်ာ္ခဲ့တယ္ သိလား။မေရာက္တာၾကာလုိ့လား မသိဘူး ပုိျပီးလည္း လွလာတယ္။ကုိရဲ ေကာ မသြားခ်င္ဘူးလား´
`ေအာ္ သဇင္ကလည္း အေျခအေနမွ မေပးေသးတာ ။ေနာက္ေပါ့´
` သဇင့္ဆီမွာ ေတာင္ၾကီးက Photo ေတြပါလာတယ္။ကုိရဲ ကုိျပဖုိ့ ယူလာတယ္.။ေရာ့ ဒီမွာၾကည့္´
ေတာင္ၾကီးရဲ့ ရႈခင္းေတြက အရမ္းလွပါသည္။စိတ္ကုိလည္း ၾကည္ႏူးေစပါသည္။သုိ့ေပမယ့္ သဇင့္ရဲ့အလွကုိေတာ့ ဘယ္အရာကမွ ဖုံးလႊမ္းႏုိင္ျခင္းမရွိပါ။
` သဇင္ ´
` ေျပာေလ ကုိရဲ ´
` ကုိ့ ကုိ ဒီဓာတ္ပုံေလး ေပးပါလား ´
` ဟင္ ဘာလုပ္ဖုိ့လဲ ´
` သဇင့္ ကုိ အျမဲၾကည့္ခ်င္ေနလုိ့ ´
` ခုလည္း ေန့တုိင္း ေတြ့ေနရတာပဲ ကုိ´
` မတူဘူးေလ..အျမဲတမ္းေတြ့ေနခ်င္တာ ´
`ပုိျပီ ´
` လုိေတာင္ လုိေနေသးတယ္´
` ေလွ်ာက္ေျပာ ´
` ဟုတ္ပါဘူး သဇင္ရဲ့ အျမတ္တႏုိးနဲ့ သိမ္းထားခ်င္လုိ့ပါ´
` အင္းပါ ´
ကုိ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ေနမယ္ဆုိတာ သဇင္သိႏုိင္ပါသည္။ခဏေနေတာ့ သဇင္က အလွဆုံးပုံေလးကုိ ေရြးေပးပါသည္။ ထုိပုံေလးက ကုိ အလုိခ်င္ဆုံးပါ။
ဘာပဲေျပာေျပာ သဇင္နဲ့က ရင္းႏွီးမႈေတြ ပုိမုိခုိင္ျမဲလာပါသည္။သုိ့ေသာ္ ကုိဘယ္ေတာ့မွ သဇင့္ကုိ ဖြင့္ေျပာျဖစ္မည္မဟုတ္ပါ။
ခ်စ္ခြင့္ရရုံနဲ့ကုိပဲ ကုိေက်နပ္ေနမွာပါ ကေလးရယ္။သဇင့္ကုိ ဖြင့္ေျပာဖုိ့ဆုိတာ ျဖစ္ႏုိင္ဦးပါ့မလား။
အခ်ိန္ေတြက ကုန္လြယ္လြန္းလွသည္။သၾကၤန္တစ္ေခါက္ေတာင္ ျပန္ေရာက္ေတာ့မွာပါလားေလ။သဇင္နဲ့ေတြ့ရခ်ိန္ေတြက ပုိ၍ျမန္ဆန္လြန္းလွသည္။ပြဲရုံလုပ္ငန္းကလည္း အရမ္းေအာင္ျမင္လာသည္။နယ္ေတြကလည္း အရင္လုိတကူးတက မသြားရေတာ့။ ဖုန္းဆက္ျပီး မွာလုိက္ရုံသာ။ပြဲရုံမွာ အလုပ္သမားေတြလည္း ပုိမုိခန့္ထားရတယ္။ျပီးေတာ့ ပြဲရုံပုိင္ ကုန္ကား (၄)စီးရွိေနျပီ။ နယ္စပ္ကုိ ကုန္ပုိ့ရာမွာ ကုိယ့္ပြဲရုံကားနဲ့ဆုိေတာ့ ပုိမုိအဆင္ေျပသည္။အေလအလြင့္လည္းနည္းတယ္ေလ။
ဒီတစ္ၾကိမ္သၾကၤန္ကုိေတာ့ ကုိႏုိင္စုိးေရာ၊သဇင္ကပါ အတင္းတား၍ မႏၲေလးမွာ လည္ျဖစ္ခဲ့သည္။လူေတြအမ်ားၾကီးနဲ့ ေဟးလား၀ါးလား မလုပ္တတ္တဲ့ ကုိ့အတြက္ေတာ့ စိတ္ညစ္ရပါသည္။အၾကတ္ေန့တစ္ရက္လည္ျပီးေတာ့ ေနာက္ေန့မလည္ခ်င္ေပမယ့္ သဇင္က အတင္းေခၚေတာ့ လုိက္ရျပန္သည္။သၾကၤန္ေရစုိစုိမွာ သဇင္နဲ့မ်က္လုံးခ်င္းဆုံတုိင္း ရင္ခုန္သံေတြက ဆူညံျမဲ။ခ်စ္ေသာသူသာ ေဘးနားမွာရွိပါက ေလာကၾကီးမွာ ဘာမွမလုိအပ္ေတာ့ပါလားေနာ္။ဒါေၾကာင့္မုိ့လည္း တူႏွစ္ကုိယ္ တဲအုိပ်က္မွာေနရေနရ၊ထမင္းရည္ပဲ ေသာက္ရေသာက္ရ လုိ့ စာဖႊဲ.ခဲ့တာေနမွာေပါ့ေလ။ဒါေပမယ့္ တာ၀တိံသာနတ္နန္းက ခ်စ္သူကုိ လူ.ျပည္ခေရာင္းေတာမွာ မေလွ်ာက္လွမ္းေစခ်င္တာေတာ့ အမွန္ပါ။
တစ္ေန့ ကုိႏုိင္စုိးက စကားေျပာစရာရွိတယ္ဆုိ၍ ႏွစ္ေယာက္သား ၆၆ လမ္းရွိ Beer station သုိ့ေရာက္ခဲ့တယ္။ ကုိႏုိင္စုိးအလုပ္ကိစၥပဲ ေျပာမည္ထင္ခဲ့သည္။
`ကုိယ့္ညီကုိေျပာမွာက တျခားမဟုတ္ပါဘူး ။အကုိ့ဦးေလးေတြက သဇင့္ကုိ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးမလုိ့တဲ့´
ကုိႏုိင္စုိး ဘာကုိဆုိလုိမွန္း ကုိနားမလည္ပါ။
`ေကာင္းပါတယ္ အကုိရဲ့ ။လူၾကီးေတြ စီစဥ္တာပဲေလ..။ဘာလုိ့လဲ သဇင္ကလက္မခံလုိ့လား ´
` ညီမေလးက ဘာမွမေျပာေသးပါဘူး ။ကုိယ့္ညီက ညီမေလးနဲ့သြားတာလာတာမ်ားေတာ့ သူ့မွာ ရည္းစားေတြဘာေတြရွိတယ္ဆုိတာ သိႏုိင္မလားလုိ့ ´
` ေအာ္ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး အကုိ။သဇင္ကလည္း တခါမွေတာ့ မေျပာဖူးဘူး ´
` ေအးပါကြာ ၊ဒါဆုိလည္း ျပီးေရာ..အကုိက ညီမေလးစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္လုိ့ပါ´
ကုိ ေမွ်ာ္လင့္ျပီးသားပါ။တစ္ေန့မွာ ဒီလုိပဲျဖစ္လာမယ္ဆုိတာကုိေလ။ခ်စ္သူကုိ ခ်စ္ခြင့္ရေနသ၍သာ ခ်စ္ေနရရင္ ေက်နပ္ပါျပီ။
` ကုိယ့္ညီ ဘာေတြ စဥ္းစားေနတာလဲ ´
` ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး အကုိ ´
` ကုိယ့္ညီကုိ ေမးစရာတစ္ခု ရွိတယ္၊အမွန္ေျဖဖုိ့ ၾကိဳးစားပါ ´
` ဟုတ္ကဲ့ပါ အကုိ ေမးပါ ´
` ကုိယ့္ညီနဲ့ ညီမေလးနဲ့ ၾကိဳက္ေနၾကတာလား ´
` မဟုတ္ပါဘူး အကုိ ´
` အမ္ ဟုိတစ္ေယာက္ ေမးေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ဒါေပမယ့္ ဦးေလးေတြ ေပးစားတဲ့သူနဲ့ မယူႏုိင္ပါဘူးတဲ့။ ဘာေတြလဲကြာ။နားမလည္ေတာ့ဘူး ´
` အကုိက သဇင့္ကုိ ေမးျပီျပီေပါ့၊ ဟုတ္လား အကုိ ´
` အင္းေလ ၊ငါ က မင္းတုိ့ႏွစ္ေယာက္ကုိ ျဖစ္ေနျပီထင္တာ ´
` ေအာ္ အကုိရယ္..ကၽြန္ေတာ့္ အေျခအေနနဲ့ သဇင့္ကုိ ဘယ္လုိဖြင့္ေျပာရက္မွာလဲ ´
` ဟာ ဒါဆုိ မင္းက ငါ့ညီမကုိ ၾကိဳက္ေနတာေပါ့ ဟုတ္လား´
` အကုိကလည္း တည့္ၾကီးမေမးမဲ့ေလ..´
` ေအာင္မယ္ မင္းက ရွက္ေနေသးတယ္။မိန္းကေလးကေတာ့ မင္းမေျပာပဲနဲ့ ခ်စ္တယ္ေျပာမလားကြ ´
` ဒါဆုိ အကုိက ညီတုိ့ႏွစ္ေယာက္ကုိ သေဘာတူတယ္ေပါ့ ´
` ေရာ္ ခက္ျပီ..မင္းကေလ ေ၀းလုိက္တာ..တုံးတာကမွ `တ´နဲ့ေတာင္မဟုတ္ဘူး `ဠ´ နဲ့ကုိ တုံးတာ ..ဟားဟား ´
` ဟာ အကုိရာ. ´
` မနက္ျဖန္မွာ ညီမေလးနဲ့ေတြ့လုိက္ေလ ´
` ဟုတ္ကဲ့ပါ အကုိ `
ဒီလုိအေျခအေနမ်ဳိး ျဖစ္လာမယ္လုိ့ ကုိအိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးပါ။ကုိေနာင္စုိးေျပာတာ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ့လားဟု ကုိယ့္အသားကုိ ျပန္ျပန္ဆိတ္ၾကည့္ေနမိတာ ဘယ္ႏွစ္ခါမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါ။ေအာ္ နက္ျဖန္ကုိ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္လွပါျပီ။
ေနာက္ေန့ပြဲရုံေရာက္ေတာ့ သဇင္က စကားေကာင္းေကာင္းမေျပာပါ။ခပ္တည္တည္ၾကီး ေနေနသည္။ကုိလည္း ဘာမွားသလဲ အၾကိမ္ၾကိမ္စဥ္းစားေနမိသည္။ ဘာမွမမွားပါ။တစ္ေနကုန္ ေနလုိ့ထုိင္လုိ့ မရ။ ကုိႏုိင္စုိးကုိ ၾကည့္ေတာ့လည္း သူနဲ့ဘာမွ မဆုိင္သလုိပင္။ညေနအလုပ္ဆင္းခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကုိႏုိင္စုိးက သဇင့္ကုိ လုိက္ပုိ့ဖုိ့ေျပာသည္။သဇင့္ကုိ ကုိဘာမွ မေမးေတာ့ပါ။ အေအးဆုိင္ေလးဆီကုိပဲ ဦးတည္ေမာင္းႏွင္ခဲ့သည္။သဇင္ကလည္း ဘာမွမေျပာပါ။
` ဘယ္သူက အေအးဆုိင္ထုိင္မယ္ ေျပာလုိ့လဲ ´
` အလုိက္တသိေပါ့ သဇင္ရ ´
` ဘာခုမွ အလုိက္တသိလဲ..ကုိၾကီးလႊတ္လုိက္မွမ်ား ´
`ဟမ္..သဇင္က သိတယ္ ´
`သိတာေပါ့ ..ကုိၾကီးနဲ့ သဇင္နဲ့က အျမဲတမ္းတုိင္ပင္ေနက်ကုိ။သဇင့္မွာေတာ့ မိန္းကေလးတန္မဲ့ ကုိၾကီးနဲ့ ေျပာလုိက္ရတာ သူကျဖင့္ေနႏုိင္လုိက္တာ ´
` ေအာ္ သဇင္ရယ္..ကုိ သဇင့္ကုိ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆုိတာ သဇင္ကဘယ္သိႏုိင္မွာလဲေလ´
` သိပါတယ္ ..မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ ´
` သဇင္။ခုထပ္ေျပာမယ္ေလ၊သဇင့္ကုိ အရမ္းခ်စ္တယ္ ´
` သြားပါ ခုမွမ်ား..´
` အခုမွ မဟုတ္ပါဘူး သဇင္ရယ္..သဇင့္ကုိ ေရဦးဆုံးေလာင္းမိတဲ့ေန့ကတည္းက စျပီးခ်စ္မိသြားတာပါ ´
` အပုိေတြ..´
` မဟုတ္ပါဘူး သဇင္ရယ္။မယုံရင္ ေဟာဒီ Diary စာအုပ္ေလးကုိ ဖတ္ၾကည့္ပါ´
သဇင္ရွိရာကုိ Diary စာအုပ္ေလး ထုိးေပးျဖစ္သည္။သဇင္က စာအုပ္ကုိ လုိက္ဖတ္ေနပါသည္။ခဏေနေတာ့
` ကုိရဲက သဇင့္ကုိ အဲဒီတုန္းကတည္းက ခ်စ္ခဲ့တာေပါ့ ´
` အင္းေပါ့ ´
` ဒါဆုိ ဘာ လုိ့ မေျပာခဲ့တာလဲ ´
` ေၾကာက္လုိ့ ´
` ခုေတာ့ မေၾကာက္ေတာ့ဘူးလား ´
` အင္းေပါ့ ´
` သြားပါ ဒီကျဖင့္ ညီမေလးကုိ ဘူတာလုိက္ပုိ့ျပီးအျပန္မွာကတည္း က ေမွ်ာ္လုိက္ရတာ ဘယ္ေတာ့ဖြင့္ေျပာပါ့မလဲလုိ့ ´
` ဒါဆုိ သဇင္က ကုိ့ကုိ ခ်စ္တယ္ေပါ့ေနာ္ ´
` ေအာ္ ေျဖစရာလုိေသးလုိ့လား ေမာင္ရယ္´

ဖတ္ရွဳသူအေပါင္းကုိ ေက်းဇူးတင္လ်က္
အလင္းသစ္
(၂၇.၀၃.၀၇)

ေမွ်ာ္တလင့္လင့္(၇)

ကုိ ပြဲရုံကိစၥနဲ့ ကေလးဘက္ကုိ ထြက္လာတာ အစစအရာရာအဆင္ေျပခဲ့သည္။ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အိႏၵိယဘက္မွ ကုန္သည္ၾကီးမ်ားႏွင့္ ထိပ္တုိက္ေတြ့ဆုံခြင့္ရခဲ့တယ္။သူတုိ့ကလည္း အခုလုိ ဆင္း၀ယ္ေနရတာထက္စာလွ်င္ အျမဲတမ္း ကုန္စည္စီးဆင္းမႈကုိ လုိခ်င္ေနသည္။ျမန္မာျပည္ဘက္မွ ကုန္သည္ၾကီးမ်ားႏွင့္ တုိက္ရုိက္ဆုံကာ လုပ္ခ်င္ေနသည္။အိႏၵိယမွာက စက္မႈလုပ္ငန္းေတြကလည္း တဟုန္ထုိးတုိးတက္ေနေတာ့ ကုန္ၾကမ္းေတြအမ်ားၾကီး လုိအပ္လာတယ္။လူဦးေရကလည္းမ်ားေတာ့ အေျခခံစားေသာက္ကုန္ေတြကုိ အိမ္နီးခ်င္းျမန္မာႏုိင္ငံမွ တင္သြင္းလာသည္။ကေလးတြင္ပင္ အဆင္ေျပေပမယ့္ တမူးထိေရာက္ေအာင္ ကုိ လုိက္သြားတယ္။ခရီးသြားရတာကုိ ႏွစ္သက္တဲ့ဇာတိက ျပလာတာေနမွာေပါ့။ကုိႏုိင္စုိးကုိေတာ့ ဖုန္းလွမ္းဆက္ေျပာရတယ္။
မႏၲေလးေရာက္ေတာ့ ကုိႏုိင္စုိးနဲ့ ေသခ်ာေဆြးေႏြးရသည္။ ႏုိင္ငံျခားသားဆုိတာက အလုပ္လုပ္တာတိက်သည္။အခ်ိန္တိက်သည္။ကုိ့ ဘက္ကလည္း တုိးတက္ခ်င္ရင္ အစစအရာရာ လုိက္ေျပာင္းလဲႏုိင္၇မည္။လုိအပ္တဲ့ ကုန္ၾကမ္းေတြရဖုိ့ အလယ္ပုိင္းေဒသေတြကုိ ကုိႏုိင္စုိးနဲ့အတူ ခရီးခဏခဏထြက္ရသည္။ နယ္ျမိဳ.မ်ားမွ ပြဲရုံမ်ားႏွင့္လည္း တခါတည္း ခ်ိတ္ဆက္ခဲ့တယ္။ဘာပဲေျပာေျပာ ကုိ.ႏုိင္ငံက ကုန္ေတြ ေစ်းေကာင္းရရင္ ကုိယ့္ဆီက ေတာင္သူေတြ ၀င္ေငြေကာင္းလာတာေပါ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကၽြန္းကုိင္းမွီ ကုိင္းကၽြန္းမွီ ဆုိျပီး ရွိတယ္မဟုတ္လား။ကုိ ကုိတုိင္းကလည္း အရင္က ေတာင္သူလုပ္ဖူးတာဆုိေတာ့ ေတာင္သူေတြရဲ့ဘ၀ကုိ နားလည္သည္။ေတာင္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းတယ္ဆုိတာကုိ လုပ္ဖူးသူမွ သိေပလိမ့္မည္။
ကုိလည္း ဒီေန့မွပဲ ပြဲရုံမွာ ထုိင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ သဇင္နဲ့လည္း မေတြ့ရပါ။ကုိႏုိင္စုိးရဲ့ ကားနဲ့ သြားတာဆုိေတာ့ ခရီးသြားခါနီးရင္ ကုိ.အိမ္ကုိ လာလာေခၚတယ္။ကုိႏုိင္စုိးနဲ့က အကုိတစ္ေယာက္လုိ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လုိ ျဖစ္ေနျပီ။ ကုိ့မိသားစုအေၾကာင္းေတြ အကုန္လုံးကုိ ကုိႏုိင္စုိး သိထားတယ္။ဒီေတာ့ ကုိ့ ကုိ ပုိမုိခင္မင္လာတယ္။လုပ္ငန္းခြင္မွာလည္း ကုိ့ ကုိသာလႊဲထားေတာ့တယ္။ ႏွင္းသဇင္ကုိလည္း လုိအပ္တာဆုံးမဖုိ့ ခဏခဏေျပာသည္။ဒီေန့လည္း ကုိႏုိင္စုိးက သဇင္ကုိ လုိက္ပုိ့ရန္ေျပာသြားတယ္။ ထုံးစံအတုိင္း အေအးဆုိင္ေလးမွာ ထုိင္ျဖစ္ခဲ့တယ္ေပါ့။
`သဇင္ေတာ့ ဒီလမွာ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းသြားမွာေပါ့ ဟုတ္လား´
` အင္း နည္းနည္းေပါ့ ဒီေလာက္လည္း မဟုတ္ပါဘူး´
`ဘယ္ ဟုတ္မလဲ သဇင္ရ ၊(၃) ေယာက္စာကုိ တစ္ေယာက္တည္း လုပ္ရတာဆုိေတာ့´
` ကုိရဲက သနားလုိ့လား သဇင့္ကုိ ´
`အင္း ေပါ့ ၊သူေဌးသမီးတစ္ေယာက္က ပင္ပန္းေနေတာ့ ဘယ္ၾကည့္ရက္ပါ့မလဲ´
` အံမယ္..သဇင္တုိ့လည္း အဲဒီေလာက္ မခ်မ္းသာပါဘူးေနာ္ ´
` ကုိ က သဇင့္ ကုိ အဲဒါေတြ သေဘာက်တာ ´
` ရွင္..´
` sorry ကုိ စကားေျပာတာ ေလာသြားလုိ့ပါ၊ သဇင္က မာနေတြလည္း မရွိဘူး ၊အလုပ္ဆုိရင္လည္း ၾကိဳးစားလုိ့ေလ´
` ေအာ္ ဒါကေတာ့ သဇင္က ဒီလုိပဲ ေနတတ္လုိ့ပါ´
` ကုိ ရဲ လည္း ေတာ္ေတာ္ ပင္ပန္းသြားမွာေပါ့၊တမူးက ျပန္လာေတာ့လည္း နယ္ေတြကုိ ဆက္ထြက္ရေသးတယ္´
` သဇင္ ရယ္ လူဆုိတာ တုိးတက္ဖုိ့ အျမဲၾကိဳးစားေနရမယ္ေလ ၊ကုိ ႏုိင္စုိးတုိ့ သဇင္တုိ့အလုပ္ က ကုိ့ အလုပ္ပဲေလ။
အလုပ္သမားဆုိတာ အလုပ္ရွင္ရဲ့တုိးတက္ရာ တုိးတက္ေၾကာင္းကုိလည္း ၾကိဳးစားရသလုိ ကုိယ့္အလုပ္လုိလည္း သေဘာထားရမယ္ေလ´
` ကုိရဲ လုိ လူမ်ဳိးကုိ ရထားတာ သဇင္တုိ့ ကံေကာင္းတာေပါ့´
` ကုိလည္း အတူတူပါပဲ ၊သဇင္တုိ့လုိ အလုပ္ရွင္နဲ့ေတြ့ရတာ ကံေကာင္းတာပါပဲ´
`ဒါနဲ့ စကားမစပ္..ကုိရဲက စကားေျပာရက္ ကုိ လုိ့ပဲ သုံးတယ္ေနာ္ သဇင္သတိထားမိတာၾကာေနျပီ ဘာလုိ့လဲ´
` ေအာ္ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္တဲ့စာအုပ္တအုပ္ထဲမွာ ကုိဆုိျပီး သုံးလုိ့ သေဘာက်လုိ့ လုိက္သုံးတာ´
` သိပါဘူးေလ..ရည္းစားနဲ့ေျပာရင္းနဲ့မ်ား အက်င့္ပါသြားတာလားလုိ့ပါ´
` ေအာ္ သဇင္လည္း သိရဲ့သားနဲ့ ´
` အံမယ္ သူမ်ားကုိ ဆြဲမထည့္ပါနဲ့ ရည္းစားမ၇ွိဘူးကလည္း ၾကြားေသးတယ္။ရုိက္ေတာင္ မစစ္ရေသးဘူး´
` အာ ဟ..အဲဒီသေဘာမဟုတ္ပါဘူး သဇင္ရာ´
` ကဲပါ ထားလုိက္ပါေတာ့ ယုံပါတယ္ ကုိၾကီးကလည္း ေျပာပါတယ္ ကုိရဲမွာ ရည္းစားမရွိဘူးလုိ့´
` အမ္..သဇင္က ဘာလုိ့ အကုိ့ကုိ သြားေမးတာလဲ´
သဇင့္မ်က္ႏွာေလး ညေနဆည္းဆာရဲ့ေအာက္မွာ ရဲတက္သြားပါေတာ့သည္။
`မသိဘူးကြာ..၊အိမ္ျပန္ေတာ့မယ္ ေနာက္က်ေနျပီ´
ဘာပဲေျပာေျပာ ကုိေပ်ာ္ပါသည္။ သဇင္နဲ့ အတူတူရွိေနခ်ိန္ေတြကုိ စိန္စီထားလုိ့ ရရင္ စိန္စီထားလုိက္ခ်င္သည္။ဒါေပမယ့္ ကုိ မေမွ်ာ္လင့္ရဲပါ။သဇင့္ကုိ ကုိခ်စ္ေနတယ္ဆုိတာကုိ ကုိ ညစဥ္ေရးေနက် Diary စာအုပ္ေလးကသာ အသိဆုံးျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
ဒီႏွစ္ေတာ့ ကုိလည္း အိမ္ကုိ စာသိပ္မေရးျဖစ္ေတာ့ပါ။အိမ္ကလည္း အေရးၾကီးမွသာ စာေရးေတာ့သည္။အားလုံးကေတာ့ အဆင္ေျပစြာ လည္ပတ္ေနပါျပီ။ညီမလတ္ ေအာက္တုိဘာမွာ အေ၀းသင္စာေမးပြဲလာေျဖေတာ့ မႏၲေလးမွာ မေရာက္ဖူးတဲ့ေနရာေတြကုိ လုိက္ပုိ့ေပးရတယ္။ ညီမေလးမ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ ေထာက္ပ့ံရသည္။တစ္ေန့ေတာ့ သဇင္က ညီမေလးနဲ့မိတ္ဆက္ေပးပါဆုိ၍ မိတ္ဆက္ေပးရေသးသည္။
`ညီမေလး ဒါက ကုိကုိ့အလုပ္ရွင္ ႏွင္းသဇင္တဲ့၊သဇင္ ဒါကေတာ့ ကုိ့ ညီမလတ္ သက္ႏွင္းလႈိင္ပါ´
` ဟုတ္ ခုလုိ သိရတာကုိ ၀မ္းသာပါတယ္ မမ၊ညီမေလးကုိလည္း ကုိကုိဆုံးမသလုိပဲ ဆုံးမႏုိင္ပါတယ္´
`ညီမေလးက အရမ္းေခ်ာတာပဲ ၊ဆံပင္ကလည္း အရွည္ၾကီးပဲ ´
` ဟုတ္တယ္မမ ၊ကုိကုိက ညီမေလးတုိ့ အားလုံးကုိ ဆံပင္အရွည္ပဲ ထားခုိင္းတာေလ။မိန္းကေလးဆုိတာ ဆံပင္ရွည္ေလးနဲ့မွ ၾကည့္ေကာင္းတာတဲ့ ၊ျပီးေတာ့ မိန္းမတုိ့ဘုန္း ဆံထုံးတဲ့ေလ´
`ညီမေလးက အရမ္းလိမ္မာတာပဲေနာ္ ၊ျပီးေတာ့ အကုိကုိလည္း ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပုံရတယ္´
`ဟာ ခ်စ္တာေပါ့ မမရဲ့..ကုိကုိကလည္း အရမ္းလိမ္မာတာ။ကုိကုိ့ကုိ ညီမေလးတင္မဟုတ္ဘူး တအိမ္လုံးကကုိ ခ်စ္တာ´
ျပီးေတာ့ ကုိကုိ ကခုထိလည္း ရည္းစားမရွိဘူး။ညီမေလးတုိ့ကုိလည္း လိမ္မာေအာင္ ကုိကုိကပဲ အမ်ားဆုံးသြန္သင္တာေလ´
`အမယ္..ညီမက ကုိယ့္အကုိ အေၾကာင္းကုိ အေကာင္းေတြခ်ည္းေျပာေနပါလား´
` ဟုတ္ပါဘူး မမရဲ့..တကယ္ေျပာတာပါ။ကုိကုိက စာလည္းေတာ္တယ္ေလ။(၁၀)တန္းေအာင္တုန္းကဆုိ အမွတ္ေတြအမ်ားၾကီးပဲ။ျမိဳ့ေပၚက တစ္ေယာက္က ေက်ာင္းထားေပးဖုိ့ ေျပာေသးတယ္။ကုိကုိက ညီမေလးတုိ့နဲ့ အိမ္ကုိငဲ့ျပီး အလုပ္လုပ္ရင္း အေ၀းသင္ပဲဆက္တက္ခဲ့တာေလ´
` ေအာ္..ညီမေလး ေျပာျပမွပဲ ကုိရဲအေၾကာင္းကုိ ေကာင္းေကာင္းသိေတာ့တယ္။ကုိရဲ က ဘာမွမေျပာထားဘူးကြ´
ၾကားထဲက ကုိ မေနတတ္ေတာ့ပါ။
`ကဲကဲ ...စကားလည္းေျပာ ..အေအးလည္း ေသာက္ၾကဦး။ ညီမေလးကုိ လုိက္ပုိ့ရဦးမယ္၊ေတာ္ၾကာေန အေဆာင္ပိတ္သြားဦးမယ္´
` သူ. ညီမက်ေတာ့ သိတတ္လုိက္တာေနာ္´
` ဟုတ္ပါဘူး သဇင္ရဲ့ ၊အေဆာင္မွာ ေနတာဆုိေတာ့ အေဆာင္စည္းကမ္းရွိေသးတယ္ေလ´
`အင္းပါ..သဇင္က စတာပါ´
အဲဒီေန့က မိတ္ဆက္ေပးျပီးေတာ့ သူတုိ့ႏွစ္ေယာက္ပဲ အဓိက ေျပာေနခဲ့တယ္။ကုိကေတာ့ ေဘးမွာငုတ္တုတ္။ေနာက္ေန့ ညီမေလးဆီ သြားေတြ့ေတာ့ ...
`ကုိကုိနဲ့ အဲဒီတစ္ေယာက္နဲ့က ၾကိဳက္ေနတာလားဟင္´
` မဟုတ္ပါဘူး ညီမေလးရဲ့ ´
` ဟင္.ဒါဆုိရင္ သူကဘာဆုိင္လုိ့ ညီမေလးနဲ့ ေတြ.ခ်င္ရတာလဲ´
` ကုိကုိလည္း သိဘူးေလ ´
` ကုိကုိကေတာ့ လုပ္ျပီ..မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ဒီေလာက္ favour ေပးေနတာကုိ..ကုိကုိကေရာ မၾကိဳက္ဖူးလား´
`အ ဟဲ..ကုိကုိကေတာ့ ခ်စ္တာေပါ့..တပုိင္းေတာင္ ေသေနျပီ´
`အမ္ ဒါနဲ့မ်ား ကုိကုိရာ ဖြင့္ေျပာလုိက္ေပါ့ ´
` မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး ညီမေလးရာ..။ကုိကုိက သူတုိ့အလုပ္သမားေလ..၊ေက်းဇူးဆုိတာက ရွိေသးတယ္ေလ´
`ေအာ္ ကုိကုိရယ္..ညီမေလးက မိန္းကေလးအခ်င္းခ်င္း ပုိသိတာေပါ့...ျပီးေတာ့ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ လူတုိင္းအတူတူပါပဲေနာ္´
` ကုိကုိ့ညီမေလးေတာင္ ေတာ္ေတာ္သိေနျပီပဲ..ဘယ္ဆုိးလုိ့လဲ၊ကဲပါ ကုိကုိလည္း အခ်ိန္သိပ္မရဘူး ပြဲရုံကုိ ျပန္သြားရဦးမွာ ညီမေလးမွာ သုံးဖုိ့ပုိက္ဆံရွိေသးရဲ့လား´
`ရွိပါတယ္ ကုိကုိရဲ့..ညီမေလးစာအုပ္၀ယ္တာေလာက္ပဲကုန္ေသးတယ္..။အေဆာင္ေၾကးေတြကလည္း ကုိကုိက ေပးထားျပီးသားေလ။ က်န္တာေတြက သိမ္းထားတယ္။စာေမးမြဲျပီးလုိ့ ျပန္ရင္ အငယ္မနဲ့ ေမေမ+ေဖေဖတုိ့အတြက္ လက္ေဆာင္၀ယ္သြားမယ္ေလ´
`ညီမေလးက အရမ္းလိမ္မာတာပဲ´
` ေအာ္ ကုိကုိ့ညီမပဲေလ´
` ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ ၊စာလည္းေသခ်ာက်က္ဦး ကုိကုိသြားေတာ့မယ္´
ညီမလတ္ စာေမးပြဲေျဖေတာ့လည္း ေန့တုိင္းလုိလုိသြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ တခါတေလမွာ ႏွင္းသဇင္က လုိက္ခဲ့တယ္။ညီမေလးအတြက္ မုန့္ေတြ၀ယ္ေပးတယ္။ကုိ က မေပးနဲ့ေျပာလည္း မရပါ။ညီမေလးကလည္း အစကေတာ့ မယူရဲ့ပါ။ကုိက ခြင့္ျပဳမွသာ ယူခဲ့တယ္။
သဇင္ပါလာတုိင္း ညီမေလးက မ်က္စိမွတ္ျပကာ အားေပးတုိက္တြန္းတတ္သည္။ပါသြားမွာ မေၾကာက္ဖူးလားဟုလည္း ေျပာတတ္တယ္။ေအာ္ ညီမေလးရယ္ ဘ၀ဆုိတာက ရွိေသးတယ္ေလ။ကုိကိုတုိ့ ညီမေလးတုိ့ဘ၀က ခုမွစတာေလ။ဒီအခ်ိန္မွာ ကုိကုိက ခ်မ္းသာတဲ့ခ်စ္သူကုိ ကုိကုိတုိ့ဘ၀ထဲကုိ ဘယ္လုိေခၚရက္မွာလဲကြယ္။

ဇာတိခ်က္ေၾကြ ေမြးရပ္ေျမ

ငလုိက္နဲ့ဆင္ေသ
ေခ်ာင္းႏွစ္သြယ္ ေပါင္းဆုံလာတဲ့
သာယာေျမ ဒီေနရာေလးမွာ
တည္ထားတဲ့ ရြာအမည္ေလး
ေညာင္ပင္သာလုိ့ေပး။
အတိတ္သေဘာင္ကုိ နိမိတ္ေဆာင္လုိ့
၁၈၉၄ မွာလ ရြာသူၾကီးဦးတင္ရယ္က
ေနာက္ေတာ္ပါ (၁၀)အိမ္စုနဲ့
စတင္ကာ တည္ခဲ့ေပမယ့္
ခုေနခါ အိမ္ေျခ(၃၀၀)ေက်ာ္မုိ့
ဖြ့ံျဖိဳးလုိ့စည္ပင္။
ရြာေတာင္ျပင္မွာက လယ္ကြင္းေတြစုိစိမ္းစိမ္းရယ္က
ျမင္သူကုိ ဘ၀င္ေအးေစတဲ့ျပင္
ရြာ့၀မ္းစာ သူျဖည့္ဆည္းေပးတယ္။
အေရွ့ကုိ ေမွ်ာ္လုိက္ျပန္ေတာ့
မႈိင္းျပာျပာ ရွမ္းေတာင္တန္းရယ္က
ဆီးလုိ့ၾကိဳျပန္။
ရြာေျမာက္ေဘးမွာက ေခ်ာင္းႏွစ္သြယ္ ရစ္ေခြစီးျပန္
ရြာအေနာက္ပုိင္းမွာလ ယာခင္းေတြတေမွ်ာ္တေခၚနဲ့
ဆက္သြားရင္ အေမာင္ေတြ.မွာက
ပ်ဥ္းမနားေရႊျပည္။
ရြာသူရြာသားေတြက မေနာျဖူသေဘာေကာင္းတဲ့ျပင္
ပြဲေတာ္ဆုိ အင္မတန္ၾကိဳက္တာမုိ့
တစ္ႏွစ္မွာ(၁၂)ရာသီပြဲကုိ နည္းတယ္ထင္ျပန္။
အကၽြန့္စိတ္မွာေတာ့
ဒီရြာသူ ညိဳျဖဴေခ်ာေတြက
ရင္ခ်ီကာ ကုိယ္သြယ္လုိ့
ေက်ာ့လွဟန္ညီ။
သုိ့ေပမယ့္လုိ့...........
ျမိဳ့ၾကီးသူ ပ်ဳိေမေတြေလာက္
၀တ္စားပုံ အဆင္ရယ္မေျပတာမုိ့
တုိက္ေဂါကြယ္ ေတာဂုိက္ရယ္ပါလုိ့
မိတ္ေဆြေတြ ဆုိၾကျပန္လည္း
ရွမ္းၾကိဳက္ရင္ ႏြားေတာင္ေခ်ာတာမုိ့။
ေျပာစရာ တစ္ခုက်န္တာပ
ေျပာျပန္ရင္ ေအာင္မင္းလြန္မွာဆုိး
မေျပာျပန္ရင္လည္း ေအာင္မင္းႏုံမွာမုိ့
ေျပာေတာ့မယ္ၾကံ။
ပန္းေတာင္ကုိင္ ဒီရြာသူပန္းႏုကုိျဖင့္
အေမာင္ျမင္ရင္ ဒီရြာက ဘယ္ခြာခ်င္ပါ့မယ္
ျမိဳ့ၾကီးသူ ဘယ္မွာယွဥ္သာလိမ့္
ကုိးဆယ္ဆသာ။
အုိ့..အေမာင္
အေၾကာင္းရယ္ဖန္လာလုိ့
ဒီနယ္တခြင္ က်င္လည္ေရာက္ခဲ့ရင္
ေညာင္ပင္သာ ရြာငယ္ေလးကုိလ
လွမ္းလာခဲ့ ဖိတ္ေခၚခ်င္။
ရြာထိပ္ေရာက္ရင္ျဖင့္
အဘုရွည္ ဗုိလ္ရွဳေရလုိ့
သံကုန္ေလ ဟစ္ေအာ္လုိက္ရင္ျဖင့္
အခ်ိန္မဆုိင္းပါဘု ၾကံဳသလုိအ၀တ္အစားရယ္နဲ့
အေမာင့္ဆီ အကၽြန္လွမ္းခဲ့မည္
ျမန္းခဲ့ဒီနန္း။

အလင္းသစ္(၂၂.၀၃.၀၇)

အိပ္မက္နတ္သမီး

ငယ္ေလးေရ..
ေစာင္းအုိလုလင္နဲ့ဘုရင့္သမီးေတာ္
ခ်စ္ခဲ့ၾကတာ ရာဇ၀င္မွာပါ။
တူႏွစ္ကုိယ္ တဲအုိပ်က္မွာေနရ ေနရ
ေရႊဘုံေပၚမွာ စံရ စံရ ဆုိတာေတြက
လက္ေတြ.ဘ၀နဲ့ ျခားနားလြန္းတာမုိ့
စိတ္ကူးယဥ္နတ္သမီးမုိ့
ခ်စ္ခြင့္ပန္ဖုိ့ မၾကိဳးစားေတာ့ဘူး
ခေရာင္းလမ္းကုိလည္း
တြဲဖက္တူယွဥ္ မေခၚခ်င္ဘူး
ဖြင့္ေျပာလုိက္မွ
စိတ္ကူးလွလွ ပ်က္ခဲ့ရင္ေတာင္
ရူးေလာက္မတတ္ခံစားရမွာမုိ့။
ငယ္ေလးေရ..
ဒီဘ၀ေတာ့ ရွိေစဦးေတာ့
ေနာင္ဘ၀ဆက္တုိင္းမွာ
ကုိယ့္ခ်စ္သူကုိ ဖြင့္ေျပာႏုိင္ဖုိ့
အခြင့္ရွိပါေစလုိ့။

အလင္းသစ္

ေမွ်ာ္တလင့္လင့္(၆)

အခုေနာက္ပုိင္း လုပ္ငန္းခြင္မွာ သဇင့္ရဲ့မ်က္ႏွာေလးကုိ အျမဲလုိလုိျမင္ခြင့္ရေနခဲ့သည္။သူမရဲ့ အျပံဳးေတြက ဘာနဲ့မွမတူတဲ့ခြန္အားေတြကုိ ရေစခဲ့တယ္။ဘာရယ္မဟုတ္..ကုိ့ရဲ့စိတ္ေတြက ႏွင္းသဇင္ကုိသာ အခ်ိန္တုိင္းတမ္းတေနမိတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ဘာ့အတြက္လဲ ဆုိတာကုိ ကုိနားမလည္ခဲ့ပါ။သဇင္နဲ့ေတြ့ဆုံျပီးကတည္းက Diary ေရးတဲ့အက်င့္က ကုိယ့္ဆီကုိ ေရာက္လာတယ္။
သဇင္..အခ်စ္ဆုိတာကုိ နားမလည္ခဲ့ပါဘူး။ခုခ်ိန္ထိလဲ မဆုံေတြ့ဖူးပါဘူး။သဇင့္ရဲ့အျပံဳးေလးေတြ ျမင္ေနရရုံ၊ဆည္းလည္းသံေလးေတြ
ၾကားရရုံနဲ့တင္ ရင္ခုန္မိပါတယ္။အရြယ္လြန္တဲ့ အခ်ိန္မွပဲ ႏွလုံးသားက ႏုိးထဖုိ့အခြင့္ရခဲ့တယ္ေလ။ဘယ္တတ္ႏုိင္မွာလဲေလ..၊ကုိယ့္ဘ၀
နဲ့ ကုိယ္ပဲကုိး။
သဇင္..၊ကုိဟာ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္မဟုတ္သလုိ၊စာေရးဆရာတစ္ေယာက္လည္းမဟုတ္၊အေျပာ
ေကာင္းတဲ့သူ တစ္ေယာက္လည္း မဟုတ္ခဲ့ဘူးေလ။အခ်စ္ဆုိတာကုိလည္း အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဖုိ့မျဖစ္ႏုိင္ခဲ့ဘူးေလ။ဒါေပမယ့္ အေျခအေနေတြ ျခားေနတဲ့ ကုိယ္တုိ့ရဲ့ဘ၀မွာ သဇင့္ကုိ ခ်စ္ခြင့္ရေနရင္ကုိ ေက်နပ္ေနမွာပါ။
သဇင္...၊ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္တယ္..ဒါေပမယ့္ မေမွ်ာ္လင့္ရဲ့ဘူး။ခ်စ္ခြင့္ရခ်င္တယ္..ဒါေပမယ့္ ဖြင့္ေျပာဖုိ့ အားမရွိဘူး။
သဇင္ကုိ ကုိခ်စ္ေနတယ္ဆုိတာ ေဟာဒီ Diary စာအုပ္ေလးက လြဲျပီး ဘယ္သူမွ မသိႏုိင္ပါဘူးကြယ္။
အခုဆုိရင္ ကုိႏုိင္စုိးရဲ့ပြဲရုံလုပ္ငန္းက ပုိမုိက်ယ္ျပန့္လာတယ္။ရန္ကုန္နဲ့ခ်ိတ္ဆက္ထားခ်င္းရဲ့ အက်ဳိးေက်းဇူးက သိသာလွတယ္။ကုန္လုိအပ္ခ်က္အရ နယ္ျမိဳ့ေတြကုိ ကုိယ္တုိင္လုိက္ရတယ္။ကုိႏုိင္စုိးကလည္း ညီတစ္ေယာက္ပမာ အားကုိးလာတယ္။နယ္ေတြသြားစရာ၇ွိလွ်င္လည္း ကုိသာသြားရတယ္။သုိ့ေသာ္ ကုိႏုိင္စုိးဆီမွ မည္သည့္အခြင့္အေရးမွ ကုိ မယူခဲ့ပါ။
လမ္းစရိတ္နဲ့စားစရိတ္က လြဲလွ်င္ ကုိ ပုိမယူပါ။ဒါေၾကာင့္လည္း ကုိႏုိင္စုိးက ပုိမုိယုံၾကည္လာတာျဖစ္မည္။ျပီးေတာ့ ကုိက လုပ္ငန္းခြင္အတြက္ အျမဲတမ္းဦးစားေပးတတ္သည္။ကုိ ကုိယ္တုိင္ကလည္း ပြဲရုံအလုပ္ကုိ ကုိယ့္အလုပ္လုိသေဘာထားသလုိ။ အလုပ္သမားေတြကုိလည္း ထုိသုိ့သေဘာထားရန္ အျမဲေျပာတတ္သည္။ေအာ္..တစ္ဦးက ေစတနာ၊တစ္ဦးက ေမတၲာရယ္လုိ့ ရွိတယ္ မဟုတ္ပါလားေလ။
ဒီေန့လည္း စာရင္းေတြခ်ဳပ္ျပီးသြားလုိ့ ကုိႏုိင္စုိးကုိ စကားေျပာဖုိ့ ထြက္လာခဲ့တယ္။
`အကုိ ကၽြန္ေတာ္စကားနည္းနည္း ေျပာလုိ့ရမလား´
`အမ္.မင္းကလည္းလုပ္ျပီ၊အရင္ကလည္းေျပာေနက်ပဲကုိ ခုမွလာျပီးခြင့္ေတာင္းေနေသးတယ္´
` ဟုတ္ဘူး အကုိရ၊ခုဟာက အလုပ္ကိစၥမုိ့ပါ´
` အင္း ပုိေတာင္ ေကာင္းေသးတယ္၊ေျပာေလ ကုိယ့္ညီ´
`ဒီလုိပါ အကုိ၊ ခုေနာက္ပုိင္း အိႏၵိယဘက္က ပဲေတြအ၀ယ္လုိက္ေန။တခ်ဳိ့ဆုိရင္ တမူးကေန ကေလးေလာက္ထိဆင္းျပီး အ၀ယ္လႊတ္က်တယ္ေျပာတယ္´
ကုိ တုိ့ႏွစ္ေယာက္ စကားေျပာေနတုန္း ႏွင္းသဇင္ေရာက္လာတယ္။
`ကုိၾကီးတုိ့ ဘာေတြေျပာေနၾကတာလဲ´
` ေအာ္ ဒီမွာ ကုိရဲက အိႏၵိယဘက္က ကုန္ေတြအေၾကာင္းေျပာေနလုိ.´
`ဟုတ္..ဆက္ေျပာျပေလ၊ကုိရဲသူ´
`ဟုတ္..အဲဒီကိစၥကၽြန္ေတာ္ စိတ္၀င္စားလုိ့ပါအကုိ။အကုိခြင့္ျပဳမယ္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္ ကေလးထိသြားျပီးေလ့လာခ်င္တယ္။
အေျခအေနေပးရင္ေတာ့ တမူးထိသြားခ်င္တယ္´
`အင္း..ကုိယ့္ညီအၾကံေကာင္းတယ္၊ကုိယ္တုိ့အတြက္ အက်ဳိးမယုတ္ပါဘူး၊ဘယ္ေတာ့ေလာက္ သြားမယ္ဆုံးျဖတ္ထားလဲ´
`ျဖစ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ ဒီအပတ္ထဲေလာက္ေပါ့၊ဘာလုိ့လဲဆုိေတာ့ သဇင္ကလည္း စာရင္းေတြအားလုံးႏုိင္ေနျပီေလ´
` ကုိရဲက အထင္ၾကီးတယ္ေပါ့..ဟုတ္လား´
ကုိ ဘာမွမေျပာပါ..ျပံဳးသာေနလုိက္တယ္။သဇင္နဲ့ မ်က္လုံးခ်င္းဆုံအေတြ့ ရင္ထဲမွာ လႈိက္ကနဲတစ္ခ်က္ဖုိသြားခဲ့သည္။
`ကုိယ့္ညီ ဒီကအျပန္မွာ ဘယ္ကုိသြားစရာရွိေသးလဲ´
`မရွိပါဘူးအကုိ၊ဘာလုိ့လဲ´
`အကုိအလုပ္ကိစၥေလးရွိလုိ့ အျပင္သြားရမွာ၊အဲဒါ မင္းရဲ့ညီမေလးကုိ လုိက္ပုိ့ေပးပါ´
`ဟုတ္ကဲ့ပါ အကုိ´
အဲဒီညေနက ပြဲရုံမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြက အရမ္းၾကည္ႏူးဖုိ့ေကာင္းေနသည္။တခါတရံ ႏွင္းသဇင္ရွိရာကုိ လွမ္းၾကည့္မိတယ္။ရုတ္တရက္ သဇင့္ကုိ ခုိးအၾကည့္၊ကုိ့ဆီၾကည့္ေနေသာ ႏွင္းသဇင္မ်က္လုံးမ်ားနဲ့ ဆုံမိေတာ့သည္။သူခုိးလူမိေတာ့ ျဖစ္သြားပါျပီ။မ်က္လုံးကုိ ကပ်ာကယာ လႊဲမိေတာ့သည္။
(၅)နာရီထုိးေတာ့ သဇင့္ကုိ လုိက္ပုိ့ေပးရသည္။စိတ္ထဲမွာက သိပ္မလုံ၊ႏွင္းသဇင္ကုိလည္း မၾကည့္ရဲ ျဖစ္ေနသည္။
`အိမ္ကုိပဲ တန္းေမာင္းရမွာလား´
` ႏုိး၊အရင္တစ္ခါ ၀င္တဲ့ အေအးဆုိင္ကုိပဲ အရင္ေမာင္းပါ´
ရင္ေတြက အရမ္းခုန္ေနသည္။ဆုိင္ကယ္ အင္ဂ်င္အသံထက္ပင္ ပုိမုိဆူညံေနေသးသည္။
ဆုိင္ထဲေရာက္ေတာ့လည္း သဇင္နွင့္ မ်က္လုံးခ်င္းမဆုိင္မိေအာင္ ၾကိဳးစားေနရသည္။
`ကုိရဲ..´
` ဗ်ာ..´
` အ ဟာ ဟား..ကုိရဲဘာျဖစ္ေနတာလဲ´
`မျဖစ္ပါဘူး´
` ေသခ်ာလုိ့လား´
`အင္းပါ ၊ဒါဆုိလည္း ျပီးေရာ´
ဟူး...........ေတာ္ပါေသးရဲ့။သက္ျပင္းေတာင္ ဆုံးေအာင္မခ်ႏုိင္ပါ။
` ကုိရဲ..အလုပ္တုန္းက ဘာလုိ့ ခုိးၾကည့္တာလဲ´
` အမ္...ဟုိ..ဟုိ´
` ဘာ ခုမွ ဟုိ ဟုိ လဲ..အလုပ္ထဲတုန္းကေတာ့ ခဏခဏခုိးၾကည့္ေနျပီးေတာ့´
`အမ္..သဇင္က သိတယ္ေပါ့´
`သိတာေပါ့..၊ဒါေၾကာင့္ေနာက္ဆုံးက်မွ သူခုိးဖမ္းလုိက္တာေလ´
သဇင္က ေျပာလည္းေျပာ၊ျပံဳးလည္းျပံဳးေနပါသည္။ခုမွ သဇင္ကုိအနီးကပ္ၾကည့္မိပါေတာ့သည္။ေအာ္..ဓာတုကလ်ာရဲ့အလွကုိ ေရးဖြဲ့ျပီး ခ်စ္သ၀ဏ္လႊာပုိ့ခဲ့တဲ့ နတ္ရွင္ေနာင္။ေႏြအလွေႏြပန္းခ်ီနဲ့၊သဘာ၀တရားေတြရဲ့အလွေတြကုိ ေရးဖြဲ့ခဲ့တဲ့ ဦးၾကင္ဥတုိ့ ဦးပုည တုိ့ေတာင္ သဇင့္ရဲ့ အလွကုိ မွီေအာင္ဖြဲ့ႏိုင္ပါ့မလားကြယ္။
`ဟိတ္..ကုိရဲ..ဘာေတြဒီေလာက္ၾကည့္ေနတာလဲ၊ဒီမွာ ရွက္လွျပီရွင့္´
` sorry သဇင္ အေတြးလြန္သြားလုိ့´
`ဟြန္း ကုိရဲေနာ္..စိတ္ဆုိးလုိက္မွာ..လူကုိမ်ား မျမင္ဖူးတာက်ေနတာပဲ`
` အင္း ျမင္ဖူးလုိ့ ပုိဆုိးသြားတာထင္တယ္´
`ဘာလုိ့´
` မျမင္ရ မေနႏုိင္ေအာင္ျဖစ္သြားတာေလ´
` အမယ္..တယ္ဆုိတဲ့ စာပါလား´
`စာက ဆုိတာမဟုတ္ပါဘူး။လူကဆုိတာပါ´
` အဟားဟ´
ဘာပဲေျပာေျပာ သဇင္နဲ့အတူရွိေနခ်ိန္ေတြက ဘ၀မွာအေပ်ာ္ရႊင္ဆုံးအခ်ိန္ေတြပါလား။
`ေအာ္ ဒါနဲ့ကုိရဲ..ကေလးကုိဘယ္ေတာ့သြားမွာလဲ´
`လာမယ့္ စေနသြားမလုိ့ စီစဥ္ထားတယ္´
`ေရာက္ဖူးလား အဲဒီဘက္ကုိ´
`ဟင့္အင္း ၊တေခါက္မွမေရာက္ဖူးဘူး။ဒါေပမယ့္ မုံရြာက ညီေလးတစ္ေယာက္ကုိ အေဖာ္ေခၚသြားမွာေလ´
`ေအာ္..ဘာပဲေျပာေျပာ၊အစစအရာရာ ဂရုစုိက္ေပါ့´
` သဇင္က စိတ္ပူလို့လား´
`ဟင္း ပူပါဘူးေနာ္..ကုိရဲရြာက ေကာင္မေလးပဲ စိတ္ပူမွာေပါ့´
`ဘာမွမရွိပါဘူး သဇင္ရယ္၊ခုခ်ိန္ထိ ရုိးရုိးသားသားေလးပါဗ်ာ´
` ကုိရဲ က အဲဒီေကာင္မေလးကုိ အရမ္းလြမ္းမွာေပါ့ေနာ္...အ ဟား ဟ´
` အာ သဇင္ရယ္..ခုခ်ိန္ထိ ကုိ လြမ္းဖူးတာ တစ္ေယာက္ပဲရွိေသးတယ္၊သိလား´
`အင္း..ဆုိပါဦး´
ကုိ မေျပာရက္ပါ။ဘယ္ေတာ့မွလည္း ေျပာထြက္မွာမဟုတ္ေပ။
`ေနာက္မွပဲ ေျပာျပပါေတာ့မယ္။ခု သဇင္ျပန္တာေနာက္က်ေနမယ္ေလ´
`အင္းပါ´
သဇင့္ကုိ လုိက္ပုိ့ျပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ့တယ္။သဇင္ရယ္..ကုိ့ခ်စ္သူကုိ ဘယ္သူက ဆင္းရဲတြင္းထဲကုိ ဆြဲေခၚရက္မွာလဲကြယ္။ခေရာင္းလမ္းဆုိတာ ကုိ တုိ့လုိ ဆင္းရဲသားေတြေလွ်ာက္တဲ့အခါ မသိသာႏုိင္ေပမယ့္ သဇင္တုိ့အတြက္ဆုိရင္ အရမ္းၾကမ္းတမ္းလြန္းပါတယ္ကြယ္။ခ်စ္ခြင့္ရေနသေရြ.အထိသာ ခ်စ္ပါရေစေတာ့ေမ။

အလင္းသစ္(၁၉.၀၃.၂၀၀၇)

ေမွ်ာ္တလင့္လင့္(၅)

ဒီႏွစ္မႏၲေလးကုိ ျပန္ရတာစိတ္ထဲမွာေပ်ာ္သလုိ ျဖစ္ေနမိတယ္။အရင္က အိမ္ကေနျပန္ရမယ္ဆုိရင္ မျပန္ခ်င္ ျပန္ခ်င္နဲ့ ျပန္တဲ့သူက ခုမွမႏၲေလးကုိ ျပန္ရမွာကုိ ေပ်ာ္ေနမိတယ္.။ကုိယ္တုိင္လည္း ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ။
ပြဲရုံမွာကအလုပ္က ပုိမ်ားလာတယ္။ခုေနာက္ပုိင္းက ရန္ကုန္နဲ့ခ်ိတ္ျပီးလုပ္တာဆုိေတာ့ ေစ်းႏႈန္းေတြက နာရီျခားျပီးေျပာင္းေနသည္။နယ္ေတြကုိလည္း တက္ရင္တက္သလုိ၊က်ရင္က်သလုိ ေစ်းႏႈန္းကုိလုိက္ညွိေပးရတယ္။ဒါမွလည္း ကုိ့ဆီက ေဖာက္သည္က သူမ်ားဆီမေရာက္မွာေပါ့။ခုေနာက္ပုိင္း ကုိေနာင္စုိးက ႏွင္းသဇင္ကုိ ပြဲရုံကုိ ေခၚလာျပီးစာရင္းေတြ ကူတြက္ခိုင္းလာသည္။စာရင္းေတြအားလုံးက ကုိ ကပဲဦးစီးျပီးလုပ္ရတာဆုိေတာ့ ႏွင္းသဇင္မသိတာေတြကုိ ကုိ ကပဲ ရွင္းျပေပးေနရတယ္။ကုိေနာင္စုိးကလည္း ႏွင္းသဇင္ကုိ ေသခ်ာရွင္းျပေပးဖုိ့မွာထားတယ္။ တခါတေလ သူကုိယ္တုိင္ ေဘးမွာ လာၾကည့္တတ္တယ္။ႏွင္းသဇင္နဲ့ စာရင္းအတူတူလုပ္ေနရင္ ကုိေပ်ာ္တယ္။ျပီးေတာ့ ရင္ထဲမွာလဲ အမ်ဳိးအမည္မသိ ခံစားမႈတစ္ခုကုိ
ခံစားေနရတယ္။အရင္က မာနၾကီးမယ္လုိ့ထင္ထားခဲ့တဲ့ ႏွင္းသဇင္ရဲ့ မ်က္ႏွာေလးက ၾကည္ျပီးေတာ့့အ၇မ္းေအးျမေနတယ္။ ႏွင္းသဇင္ရဲ့ အသံေလးေတြကလည္း ခ်ဳိျမေနတယ္။
`ဒါက အရင္လက ၀င္တဲ့ကုန္ေတြအားလုံးရဲ့ တန္ဖုိး၊ပြဲရုံကေန ထြက္တာေတြက ဒီဘက္မွာ၊ေလလြင့္မႈနဲ့ အလုပ္သမားေတြ ရဲ့ လစာေပးေခ်မႈက ေနာက္စာအုပ္မွာပါ။မႏွင္းသဇင္ မရွင္းတာေတြရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္ကုိ ေမးပါ´
`ဟုတ္..သဇင္ မရွင္းတာေတြ ရွိရင္ ေမးမယ္ေလ။ခုေတာ့နားလည္တယ္ထင္တာပဲ´
ႏွင္းသဇင္နဲ့က အလုပ္ထဲမွာ မသိတာေတြကုိ ရွင္းျပတာေလာက္ပဲရွိတယ္။ရဲရဲတင္းတင္းလည္း ကုိ မဆက္ဆံရဲပါ။
ဒီေန့ေတာ့ ကုိႏုိင္စုိးက ေတာင္ၾကီးကသူ့ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ ခ်ိန္းထားလုိ့ထြက္သြားတယ္။ႏွင္းသဇင္ကုိလည္း အိမ္ကုိလုိက္ပုိ့ေပးဖုိ့ မွာသြားတယ္။အရွင္းဆုံးေျပာရရင္ ဒီေန့ထိ ကုိႏုိင္စုိးတုိ့အိမ္ ဘယ္နားမွာရွိမွန္း ကုိမသိပါ။ပြဲရုံက အလုပ္သမားေခါင္းၾကီးကေတာ့ သိတယ္။ကုိယ္နဲ့မဆုိင္ရင္ စိတ္မ၀င္စားတတ္တာက ကုိ့ရဲ့အက်င့္ပဲေလ။
ပြဲရုံမွာသုံးဖုိ့ ကုိႏုိင္စုိးက ဆုိင္ကယ္တစ္စီး၀ယ္ေပးထားတယ္။အမ်ားဆုံးသုံးျဖစ္တာက ကုိပဲရွိတာေလ။ေနာက္ေတာ့ ကုိႏုိင္စုိး က ကုိ့ကုိပဲယူထားဖုိ့ ေျပာတယ္။အလုပ္အသြားအျပန္ကုိလည္း ေနာက္ေတာ့ဆုိင္ကယ္ကုိပဲ သုံးျဖစ္ေတာ့တယ္။ မႏၲေလးမွာက ဆုိင္ကယ္ရွိေနရင္ သြားေရးလာေရး အဆင္ေျပတယ္။ခုေတာ့ ႏွင္းသဇင္ကုိ လုိက္ပုိ့ရေတာ့မည္။မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ့မွ အတူတူမသြားဘူးေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ေၾကာက္ေနတယ္။ညေန(၅)နာရီထုိးေတာ့ ႏွင္းသဇင္က အိမ္ျပန္ေတာ့မည္ဟု ေျပာသည္။ကုိလည္း စာရင္းေတြကုိ လက္စသတ္ျပီးေတာ့ ႏွင္းသဇင္ကုိ လုိက္ပုိ့ဖုိ့ ျပင္ရတယ္။ႏွစ္ေယာက္လုံး helmet ေဆာင္းျပီးေတာ့မွ
`မႏွင္းသဇင္..၊ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လိပ္စာေျပာျပေပးပါလား´
`ရွင္ ´
` ေအာ္..မႏွင္းသဇင္တုိ့ အိမ္ရဲ့လိပ္စာကုိ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေျပာျပေပးပါလား၊ဒါမွ ဘယ္လမ္းကသြားရမယ္ဆုိတာ သိမွာေလ´
` ကုိရဲသူက သဇင္တုိ့အိမ္ကုိ မသိဘူးလား´
` ဟုတ္တယ္´
`သဇင္က သိတယ္ထင္ေနတာ။အိမ္က ၇၃*၇၄၊..၊.. လမ္းမွာပါ။´
လမ္းေရာက္ေတာ့ ႏွင္းသဇင္က အေအးဆုိင္ထုိင္ခ်င္တယ္ဆုိလုိ့ ဆုိင္ထုိင္ျဖစ္တယ္။
`ကုိရဲသူက အေအးဆုိင္ေတြ ခဏခဏထုိင္ျဖစ္လား`
` အေအးဆုိင္ေတာ့ သိပ္မထုိင္ျဖစ္ဖူး။လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေတာ့ တစ္ပတ္တခါေလာက္ေတာ့ ထုိင္ျဖစ္တယ္´
`ေအာ္..ဒါနဲ့ သၾကၤန္အၾကိဳေန့က သဇင္ေရေလာင္းလုိက္တာကုိ မွတ္မိေသးလား´
`အင္း..၊မွတ္မိပါတယ္။ရုတ္တရက္ဆုိေတာ့ ေၾကာင္သြားတာေပါ့။ျပီးေတာ့ မထင္မွတ္ထားဘူးေလ´
`ဘာကုိ မထင္မွတ္ထားတာလဲ´
`ႏွင္းသဇင္က ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေရေလာင္းမယ္လုိ့ေလ´
`ေလာကမွာ ထင္မွတ္မထားတာေတြလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္၊သဇင္လည္း အဲဒီေန့က plan မရွိပါဘူး။ကုိရဲသူကုိ ေတြ့ျပီးမွ ေရေလာင္းခ်င္စိတ္ေပါက္တာနဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆီက ေရဗူးကုိယူျပီး ေလာင္းလုိက္တာေလ´
` ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီေန့က ႏွင္းသဇင္ကုိ ေရျပန္ေလာင္းတာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကုိ ဦးဆုံးေရေလာင္းျခင္းပဲ´
` ဟုတ္ပါ့မလား ကုိရဲသူရယ္၊ ရြာက သၾကၤန္ကုိ ႏွစ္တုိင္ျပန္ျပီး ေရေလာင္းေနတာကုိ သဇင္မသိဘူးထင္ေနလုိ့လား´
`အာ..မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ၊မႏွင္းသဇင္က ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာဦးဆုံးသူပါပဲ´
` ရွင္ ´
" sorry ကၽြန္ေတာ္စကားေျပာတာ ေလာသြားလုိ့ပါ´
ႏွင္းသဇင္ရဲ့ မ်က္ႏွာေလးရဲတက္သြားတာကုိ ေတြ.လုိက္ရတယ္။စိတ္ဆုိးသြားမွာကုိလည္း အရမ္းေၾကာက္သြားတယ္။
`ကုိရဲသူေကာ ဒီမွာေနရတာ အဆင္ေျပရဲ့လား´
` အင္း ေျပပါတယ္၊ခုေတာ့လည္း ကုိယ့္ျမိဳ့လုိကုိ ျဖစ္ေနပါျပီ´
` ကုိရဲသူ..၊ကၽြန္မကုိ သူမ်ားေတြေခၚသလုိပဲ သဇင့္လုိ့ပဲေခၚပါ။မႏွင္းသဇင္ဆုိေတာ့ ကၽြန္မက ပဲ အသက္ၾကီးေနသလုိ´
`အမ္..အဲလုိသေဘာနဲ့ေခၚတာ မဟုတ္ပါဘူး။မရင္းႏွီးေတာ့ မေကာင္းလုိ့ပါ´
`ခု ရင္းႏွီးေနျပီေလ´
` ဟုတ္ကဲ့ပါ မႏွင္းသဇင္´
` ဟြန္း ေျပာရင္းဆုိရင္း.´
အဲဒီေန့က မထင္မွတ္ပဲ သဇင္နဲ့ရင္းႏွီးမႈေတြ အမ်ားၾကီးရခဲ့တယ္။အိပ္ယာ၀င္ခါနီးအထိ သဇင္ရဲ့အျပဳအမူေတြ၊အသံေလးေတြကုိ ျပန္လည္ျမင္ေယာင္၊ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။ညေရာက္ေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္နဲ့အိပ္မေပ်ာ္ပါ။ႏွင္းသဇင္အေၾကာင္းကုိသာ စိတ္က ေရာက္ေနမိတယ္။ေအာ္..ငါ့ႏွယ္..ဥမၼာဒႏီၲရဲ့အလွမွာ ရူးခဲ့ရတဲ့ သီ၀ိဘုရင္လုိ ျဖစ္ေနျပီနဲ့ တူပါရဲ့။

ေမွ်ာ္တလင့္လင့္(၄)

ဒီႏွစ္ ရြာကုိ ျပန္လာရတာစိတ္ထဲမွာ တခုခုလုိေနသလုိခံစားေနရတယ္။ကုိယ္တုိင္လည္း မေ၀ခြဲတတ္ေတာ့။ဘာကုိ လုိခ်င္မွန္းလည္းမသိ။သၾကၤန္မွာ ကုိက ေရမကားစားတတ္ေတာ့ သိပ္မသိသာပါ။အိမ္ေရာက္ရင္ေတာ့ ေဖေဖနဲ့ က ညတုိင္းလုိလုိ စကားေျပာျဖစ္တယ္။အဓိက ကေတာ့အိမ္ရဲ့စီးပြားေရးေပါ့။ခုေတာ့ ကုိလည္းအိမ္အတြက္ စိတ္သိပ္မပူရေတာ့ပါ။ညီမလတ္ကလည္းသၾကားစက္မွာ လုပ္ေန၊အိမ္မွာကလည္း ေမေမက အိမ္ဆုိင္ေလးဖြင့္ထားေတာ့ ဘာပဲေျပာေျပာ အရင္ကထက္အမ်ားၾကီး အဆင္ေျပလာတယ္။
ႏွစ္ဆန္း(၃)ရက္ေန့ဆုိ ကုိျပန္ရေတာ့မည္။(၂)ရက္ေန့မွာ ကုိ့ရဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။
ေနထိန္က အရင္ေရာက္လာတယ္။ ပီးေတာ့ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကုိ့ကုိအပူကပ္ေတာ့တယ္။
`ေဟ့ေကာင္၊မင္းလည္းၾကားထဲက ေျပာေပးဦး´
`အာ..မင္းကလည္း အရင္းမရွိ အဖ်ားမရွိ၊ ဘယ္သူ့ကုိ ဘာေျပာရမွာလဲ..´
`ေအာ္...ဟဲဟဲ..ဟုတ္သားပဲ၊ ငါကဆႏၵေစာသြားလုိ့ပါကြာ´
`အင္း ဟုတ္ပါျပီ၊ဒါဆုိေျပာျပ´
`ဒီလုိပါ၊ငါက အိသြယ္ကုိ propose လုပ္တာကြာ၊အဲဒါသူက လက္မခံဘူးျဖစ္ေနတယ္´
`အမ္..ဒါကငါနဲ့ဆုိင္လုိ့လား´
`ဆုိင္တာေပါ့..၊ငါတုိ့က သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆုိေတာ့ မင္းကူေျပာေပးရင္ ရမွာပါ´
`ငါက မင္းတုိ့ႏွစ္ေယာက္ကုိ အဆင္ေျပေနတယ္ေတာင္ထင္ေနတာ၊ေက်ာင္းတက္တာလည္း အတူတူ၊အလုပ္လုပ္ေနတာကလည္း အတူတူဆုိေတာ့´
`ေအး..ဟုတ္တယ္..မင္းထင္သလုိပဲ၊ လူတုိင္းကလည္းထင္ၾကတာပဲ´
ေတာ္ၾကာေနေတာ့ အိသြယ္ေရာက္လာတယ္။ သူက ေမေမတုိ့ ညီမေတြနဲ့ စကားအရင္ေျပာေနတယ္။ေမေမကသူငယ္ခ်င္း(၃)ေယာက္ စကားေျပာဦးဆုိမွ ေရာက္လာတယ္။ေရာက္ေရာက္
ခ်င္းပဲ...
`ရဲသူ၊ နင့္ကုိ ေနထိန္က စစ္ကူေတာင္းထားတယ္မုိ့လား´
`အမ္..၊နင္ကဘယ္လုိလုပ္သိလဲ´
`ေအာ္..၊သိတာေပါ့ဟ၊ အရင္က ငါ့ေနာက္မွ ေရာက္ေရာက္ေနက် အေကာင္က ဒီေန့မွ ေစာေရာက္ေနေတာ့
ဒီကိစၥကလြဲျပီး ဘာရွိဦးမွာလဲ´
`အင္း..ငါလည္းနင္တုိ့ၾကားမွာ ဘာေျပာရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ငါက နင္တုိ့ႏွစ္ေယာက္ကုိ ျဖစ္ေနျပီေတာင္ ထင္ေနတာ´
`ေသနာေကာင္၊ၾကည့္ဦးေျပာတာကုိက´
`နင္ကလည္း မူေနေသးတယ္ဟာ၊ငါ့သူငယ္ခ်င္းေလး ဒီေလာက္ရုိးတာကုိ။ပါးစပ္ထဲ လက္ထည့္ေပးရင္ေတာင္ ကုိက္တတ္သာ မဟုတ္ဘူး´
`အမယ္၊ လာလာခ်ည္ေသး၊နင္တုိ့ ႏွစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကုိ္ တစ္ေယာက္ အေကာင္းပဲျမင္ေနၾကတာ၊ဟုိတစ္ေယာက္ကလည္း နင့္အေၾကာင္း ေကာင္းတာေတြ ေျပာရမယ္ဆုိ ေရမေသာက္ပဲ ေျပာတယ္´
`ဟားဟား...ဟုိတစ္ေယာက္တဲ့၊ နာမ္စားေတြ ဘာေတြ သုံးလာျပီ။ ေနထိန္ေရ မင္းရဲ့ဇာတာေတြ တက္လာျပီကြ..ေနာက္ဆုိ´
ကုိ့ရဲ့စကားေတာင္ မဆုံးလုိက္ပါ၊ ေသနာေကာင္ေတြဆုိျပီး ထြက္သြားတယ္။ေအာ္..ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆုိေတာ့လည္း ေတာ္ရုံနဲ့ကေတာ့ စိတ္မဆုိးၾကပါ။အိသြယ္ထြက္သြားေတာ့ ေနထိန္.ကုိ လုိက္ေခ်ာ့ခုိင္းေပမယ့္ သေကာင့္သားက စိတ္ဆုိးသြားမွာကုိ ေၾကာက္ေနတယ္။ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကုိ ကပဲ လုိက္ေျပာေပးရတယ္။
`ရဲသူ..၊နင္က ငါနဲ့ ေနထိန္နဲ့ကုိ ေတာ္ေတာ္ သေဘာတူေနတယ္ေပါ့ ဟုတ္လား´
`အင္းေပါ့ဟ..၊သူနဲ့မွ သေဘာမတူရင္ က်န္တဲ့သူမေတြ့မိပါဘူး။နင္တုိ့ႏွစ္ေယာက္က ေက်ာင္းလည္းအတူတူ တက္လာတာေလဟာ၊ ျပီးေတာ့ နင္တုိ့မိဘေတြကလည္း ခ်မ္းသာတာခ်င္း အတူတူဆုိေတာ့...´
`ေတာ္ပါေတာ့ဟာ....ငါသူ့ကုိသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လုိ ခင္ပါတယ္၊ခ်စ္လည္း ခ်စ္ပါတယ္...ဒါေပမယ့္´ `အင္းပါ၊ ဒါေပမယ့္ရဲ့ ေနာက္မွာ အဓိပၸါယ္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတယ္ဆုိတာကုိ ငါနားလည္ပါတယ္၊နင္တုိ့ေတြပဲ ဆုံးျဖတ္ၾကေပါ့ဟာ..ငါတုိ့ရဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ခင္မင္မႈေတြေတာ့ မပ်က္ေစခ်င္ဘူးဟာ..´
`ေအာ္..ဒါနဲ့ ကုိရဲ၊နင့္ဆီမွာ ငါေပးထားတဲ့ Diary စာအုပ္ေလးရွိေသးလား´
`အင္း..ရွိပါတယ္ဟ..၊နင္ေပးထားတဲ့ Diary စာအုပ္ေကာ၊ေနထိန္ေပးထားတဲ့ ball pen ရယ္ကုိ ငါအျမတ္တႏုိး သိမ္းထားပါတယ္´
`နင္ေရာ မႏၲေလးမွာ ရည္းစားရေနျပီလား´
`ေပါက္ေပါက္ရွာရွာဟာ...ဘယ္လုိလုပ္ရည္းစား သြားထားမွာလဲ၊ျပီးေတာ့ ငါလုိ ငမြဲကုိ ဘယ္သူက ၾကိဳက္မွာလဲဟ။ေလာကၾကီးမွာ give and take ဆုိျပီးရွိတယ္´
`နင္ကလဲဟာ´
ညေနစာကုိ ကုိတုိ့အိမ္မွာ စားျပီးေတာ့ ေနထိန္နဲ့ႏွစ္ေယာက္ အိသြယ္ကုိလုိက္ပုိ့တယ္။ျပီးေတာ့ ေနထိန္ကုိပါ သူတုိ့ရြာနားေလးထိ လုိက္ပုိ့ျဖစ္သည္။ဒါကလည္း ကုိ့အိမ္ကုိ သူတုိ့လာလည္တုိင္းလုိက္ပုိ့ေနၾကေလ။
ညေရာက္ေတာ့ ေမေမနဲ့စကားအၾကာၾကီးေျပာျဖစ္တယ္။ကုိ တမ်ဳိးျဖစ္ေနတာကုိ ေမေမသိေနတယ္။မနက္ျဖန္ျပန္ေတာ့မွာဆုိေတာ့ ေမေမက ေမးေတာ့သည္။
`သားငယ္မွာ ရည္းစားေတြဘာေတြ ရွိေနျပီလား၊သားငယ္ကုိ ၾကည့္ရတာ အရင္ႏွစ္ေတြကနဲ့ကုိ မတူဘူး´
`သားငယ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ေမေမ စိတ္ထင္လုိ့ ေနမွာပါ´
`မဟုတ္ေသးပါဘူး၊သားကုိ ေမေမတုိ့က ဆူမလုိ့မဟုတ္ပါဘူး။သားငယ္လည္း (၂၄)ႏွစ္ေတာင္ျပည့္ျပီးသြားျပီပဲ။သားငယ္ရဲ့ လက္တြဲေဖာ္ကုိ ရွာသင့္ေနျပီပဲ´
` သားငယ္မွာ တကယ္မရွိေသးလုိ့ပါေမေမ။သားငယ္ ရဲ့ ဘ၀ၾကင္ေဖာ္က သားရဲ့ဘ၀ကုိတင္ မကပဲ သားငယ္ရဲ့ မိသားစုကုိပါ နားလည္ေပးႏုိင္တဲ့သူ ျဖစ္ရမွာေပါ့´
`သာဓုပါကြယ္ လိမၼာတဲ့ ေမေမ့သားေလး လုိအင္ေတြျပည့္စုံႏုိင္ပါေစ´
`ေပးတဲ့ဆုနဲ့ ျပည့္စုံႏုိင္ပါေစ ေမေမ´
အဲဒီေန့က အိပ္ယာ၀င္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္နဲ့အိပ္မေပ်ာ္ပါ။ရည္းစားဆုိတာကုိ စဥ္းစားမိေတာ့ သၾကၤန္အၾကိဳေန့က ႏွင္းသဇင္ရဲ့ ပုံရိပ္ေတြကုိ ျပန္လည္ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။ၾကည္ႏူးစရာဆုိတာ....
မျဖစ္ႏုိင္ပါ၊လုံး၀မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ေက်းေတာသားနဲ့ ျမိဳ.ၾကီးသူ။အလုပ္သမားနဲ့အလုပ္ရွင္။ဆင္းရဲသားနဲ့လူခ်မ္းသာ။
မုိးနဲ့ေျမၾကီးပမာ အလွမ္းကြာေ၀းလြန္းပါသည္။
ေအာ္...အာသာ၀တီႏြယ္နီနတ္ပန္းဆုိတာ သာမာန္လူသားေတြ ရဖူးတယ္လုိ့ ရာဇ၀င္ရွိခဲ့လုိ့လားကြယ္။

ၾကိဳႏွင့္ေနရစ္ (၂၀၀၈)

သၾကၤန္ေလေအး သိမ့္သိမ့္ေသြးေသာ္
ေျမသင္းရနံ့ သင္းပ်ံ့ပ့်ံလည္း
ယွဥ္တြဲေဖာ္စုံ ပါလာျမဲတည္း။
အေနာက္ေတာင္ေလ သယ္ယူေပးခဲ့
၀သန္မုိးညွင္း သင္းသင္းေလးက
ပိေတာက္သစၥာမပ်က္ရေအာင္
သၾကၤန္မုိးကုိရြာခဲ့ျပီ။
အတာမုိးေအး ဖ်န္းပက္ေျပးေသာ္
ေလာကတခြင္ စိမ္းလန္းလြင္ကာ
ျမင္သူစိတ္ႏွလုံး ရႊင္ျပံဳးေစခဲ့။
ဥၾသငယ္သာ ေႏြလယ္ခါမွာ
သူရိန္ရွိန္၀ါ အံတုျပိဳင္ကာ
ေရသဘင္ပြဲ ဆင္ႏႊဲခဲ့ျပီ။
ျမန္မာမွာေမြး ျမန္မာ့ေသြးမုိ့
တစ္ႏွစ္တစ္ခါ သၾကၤန္တာကုိ
အမ်ားနည္းတူ ရင္ခုန္ျမဴးသည္။
ခုေနခ်ိန္ခါ ေ၀းရပ္ေျမမွာ ေရာက္ေနပါလည္း
အတာနားနီး သၾကၤန္နီးေသာ္
စိတ္မွာလႈပ္ရွား အသိတရားက
ေမြးရပ္ေျမဆီ ေရာက္ႏွင့္ျပီ။
ေၾသာ္...ေနာင္ႏွစ္သၾကၤန္ ကုိယ္တုိင္ၾကံဳဖုိ့
ဒီတစ္ႏွစ္ေတာ့ ေစာင့္လုိက္ဦးမည္...
ၾကဳိႏွင့္ေနရစ္ (၂၀၀၈)။

အလင္းသစ္(၁၄.၀၃.၀၇)

necessary and essential

Love is a part of life.Or life is a part of love.
For what humans want to still alive?Only for love.How do you think?
On my opinion,humans wanna still alive because of they wanna approach their missions and to gets their own goals.Here I think you have a question for that.Love is not important in life?
Yes,love is important and necessary,but you must know it's not an essentail.(75)% of youths will tell that love is important.
We can hear in our enviroments that love can happy,enjoy and give many unknown strengths for life and future.Many authors and poets wrotes about love, that love is the most beautiful thing in the nature.
Love can give not only a positive changes for our lifes but aslo give damages.But nobody wrote it.For love,we can see sadly,that some of the youths are refracted from their missions.They are crazy in love and got a short at this time
At least once everybody reached the critical point of the love.If unfortunately,your love kismet were worse,don't push yourself to the worse positions.Please control yourself as much as possible.
Without love humans look like as an animals and as a robots,you will tell me.That right,so I told you that love is important and necessary but not an essential.
Thus, here I wanna give you an advice , please assume that love is a part of life

(This essay is only from my view)
အလင္းသစ္(၁၂.၀၃.၀၇)

အက်ဳိးအေၾကာင္း

ရုိးသားခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူးေမ...
ဆန္းျပားခြင့္မရခဲ့တာပါ။

မခ်စ္တတ္ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူးေမ..
ဖြင့္ေျပာခြင့္မရွိခဲ့တာပါ။

စြန့္လႊတ္ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူးေမ...
ပုိင္ဆုိင္ဖုိ့ဆုိတာမျဖစ္ႏုိင္ခဲ့လုိ့။

ႏႈတ္ဆက္ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူးေမ..
ဆုံစည္းဖုိ့ဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့လုိ့....။

အလင္းသစ္(၁၁.၀၃.၀၇)

အႏွိုင္းမဲ့

ေမေမ..

ဒီေန့က ရုရွားႏုိင္ငံမွာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားေနေပါ့။သားတုိ့အတြက္ကေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေပါ့ ေမေမ။အမ်ဳိးသမီးထုကုိ ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ့ ဒီေန့ေလးကုိ သတ္မွတ္ေပးခဲ့ၾကတာပါ။ဒီေန့ထူးေန့ျမတ္ေလးမွာ အမ်ဳိးသားေတြက အမ်ဳိးသမီးေတြကုိ ပန္းေတြေပးၾက၊ဆုမြန္ေကာင္းေလးေတြ ေတာင္းေပးၾကတယ္။အထူးသျဖင့္ ေကာင္ေလးေတြက ေကာင္မေလးေတြကုိ ပန္းစည္းေတြေပးၾက၊ေခ်ာကလက္ေတြေပးၾကေပါ့။
သူတုိ့ေတြက အမ်ဳိးသမီးေတြကုိ ဘာအတြက္ေၾကာင့္ ဂုဏ္ျပဳတယ္ဆုိတာကုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး
ေမေမ။ဒါေပမယ့္ သားငယ္သိသေလာက္ တင္ျပပါရေစေမေမ။
ေလာကၾကီးမွာ ေယာက်္ားနဲ့မိန္းမ ဘယ္သူက ပုိျမတ္သလဲလုိ့ ျငင္းခုံလာၾကတာ ဒီေန့တုိင္ေအာင္ပါပဲေမေမ။ေယာက်ာ္းေတြဘက္ကလည္း ငါတုိ့ေတြသာလွ်င္အျမတ္ဆုံးေသာဘုရားဆုကုိ ပန္ႏုိင္တယ္၊ခြန္အားၾကီးျပီး အရာရာမွာ ဦးေဆာင္ႏုိင္စြမ္းရွိတယ္ေပါ့ေလ.။အမ်ဳိးသမီးအေနနဲ့က်ေတာ့လည္း မိခင္ဆုိတာမရွိပဲ ကမၻာေလာကၾကီးမွာ လူသားမ်ုိးဆက္သစ္ဆုိတာ မရွိႏုိင္ဘူး၊အဆုံးစြန္ေျပာရရင္ ျမတ္စြာဘုရားေသာ္မွ မိခင္ကမဖြားပဲ ပြင့္ေတာ္မမူႏုိင္ဘူးေပါ့
သူတုိ့ေတြ ဘယ္လုိပဲျငင္းခုံေနၾကပါေစ။
ေမေမ...၊ ေယာက်ာ္းေတြက မိန္းမေတြထက္ ခြန္အားၾကီးတယ္ဆုိတာမွန္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာစြမ္းအားၾကီးမႈမွာေတာ့ အမ်ဳိးသမီးေတြကုိ မမီွႏုိင္ပါဘူး။အမ်ဳိးသမီးေတြအားလုံးဟာ မိခင္ေတြ၊မိခင္ေလာင္းလ်ာေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္( အပ်ုိၾကီးဘ၀နဲ့ အရုိးထုတ္သြားသူေတြ၊သီလရွင္ေတြက လြဲရင္ေပါ့)။သူတုိ့ေတြဟာ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ျခင္း၊သားဖြားရျခင္းဆုိတာေတြကုိ ေရွာင္လြဲလုိ့မရႏုိင္ပါဘူး။အမ်ဳိးသမီးေတြ သားဖြားရင္ ဘယ္ေလာက္ထိအႏၱရာယ္မ်ားတယ္ ဆုိတာကုိ “မိန္းမမီးေန၊ေယာက်ာ္းေဖာင္စီး” လုိ့ေတာင္ တင္စားခဲ့ၾကပါတယ္။ေဖာင္စီးျပီးခရီးသြားရျခင္း၊အလုပ္လုပ္ကုိင္ရ
ျခင္းေတြကုိ ေယာက်ာ္းတုိင္း မၾကံဳေတြ့ႏုိင္သလုိ၊အဲဒါကုိ ေရွာင္လႊဲလုိ့လည္း ရႏုိင္တယ္ေလ။အမ်ဳိးသမီးေတြ အေနနဲ့က သားဖြားျခင္းဆုိတာကုိ ဘယ္လုိမွ မေရွာင္လႊဲႏုိင္ဘူးေလ။နည္းပညာေတြ တုိးတက္ေနပါတယ္ဆုိတဲ့ ဒီေန့ေခတ္ၾကီးမွာေတာင္ အႏၱရာယ္ဆုိတာ လက္တစ္ကမ္းမွာပါ။
ဒါေၾကာင့္မုိ့လည္း ရွင္ေတာ္ဗုဒၶကေတာင္ မိခင္ေတြရဲ့ေက်းဇူးကုိ ႏုိ့တစ္လုံးဖုိးေတာင္ ေက်ေအာင္ဆပ္ဖုိ့မလြယ္ဘူးလုိ့ ေဟာခဲ့တာေပါ့။သူကုိယ္တုိင္ေတာင္ မယ္ေတာ္မာယာရဲ့ေက်းဇူးကုိ ဆပ္ႏုိင္ဖုိ့အတြက္ တာ၀တိံသာထိ ၾကြခ်ီျပီး တ၇ားေဟာခဲ့ရတယ္ေလ။သုံးေလာကထြဋ္ထား ရွင္ေတာ္ဘုရားေတာင္မွ မိခင္ရဲ့ႏုိ့တစ္လုံးဖုိးကုိသာေက်ေအာင္ဆပ္ႏုိင္ခဲ့တာ၊ သာမာန္လူေတြအဖုိ့ဆုိရင္ေတာ့ ဆုိဖြယ္ရာမရွိေပါ့။မိခင္ေတြရဲ့ ေမတၱာေတြဟာ သားသမီးေတြ ထာ၀ရအႏႈိင္းမဲ့ပါ။ဘုရားေဟာ က်မ္းေတြမွာေတာင္ “မာတာပိတု”လုိ့ပဲ မိခင္ကုိ ေရွ့ကေနတင္ထားခဲ့တယ္ေလ။
ခုလုိအမ်ဳိးသမီးမ်ားေန့မွာ သားငယ္ရဲ့စိတ္သႏၱန္ကုိ ဦးဆုံးေရာက္လာတာက ေမေမရဲ့ပုံရိပ္ေတြပါ။
ျပီးေတာ့ ေမေမရဲ့အနႏၱေက်းဇူးေတြကုိလည္း ပုိမုိသိျမင္လာတယ္ေမေမ။ေမေမရဲ့ ေက်းဇူးေတြကုိ ဘ၀ဆက္တုိင္းဆက္တုိင္းျပန္လည္ဆပ္ခြင့္ရွိေစဖုိ့နဲ့၊ဟုိး ယခင့္ယခင္ဘ၀ေတြက ေမြးေမေမေတြရဲ့ေက်းဇူးကုိ ျပန္လည္ဆပ္ႏုိင္ပါဖုိ့ သားငယ္ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္။
ေဟာဒီလုိ ေန့ထူးေန့ျမတ္ေလးမွာ ေမေမအပါအ၀င္ အမ်ဳိးသမီးထုအားလုံးအတြက္ သားငယ္ဆုေတာင္းေပးလုိက္ခ်င္တာက...........
ဘ၀ရဲ့အခက္အခဲမ်ားကုိ လြယ္ကူစြာျဖတ္ေက်ာ္ႏုိင္ပါေစ။
ဘ၀တေလွ်ာက္လုံးမွာ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္မ်ားနဲ့ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနႏုိင္ၾကပါေစ။
ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာရႊင္လန္းႏုိင္ၾကပါေစ...
ေနာက္ဆုံးဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ဳိးတစ္ေယာက္အေနနဲ့............
အရာအားလုံးတုိ့ရဲ့ ျငိမ္းေအးရာ နိဗၺာန္ ကုိ ေရာက္ရွိႏုိင္ပါေစ...............

အလင္းသစ္(၀၈.၀၃.၀၇)

ေနာက္ဆုံးမင္းရဲ့၇င္ခြင္ဆီ

ေမ....

အခုေတာ့ ကုိရဲ့အျဖစ္က စႏၵာလမင္္းၾကီး ရွိေနလ်က္နဲ့ ဓူ၀ံၾကယ္ကုိမွ တမ္းတမိေနသူလုိ ျဖစ္ခဲ့ရျပီေပါ့။
ကုိ့ ရဲ့အတၱ တစ္ခုအတြက္ အနီးဆုံးမွာရွိေနတဲ့ ေမ့ကုိ လစ္လ်ဳရွဳခဲ့တယ္ေလ။
ေမ....၊ကုိေျပာျပမယ္ေနာ္.........
ဟိႏၵဴဘာသာရဲ့ အယူအဆက လူေတြက ျဗဟၼာၾကီးက ဆင္းသက္လာတယ္တဲ့။ျဗဟၼာၾကီးရဲ့ ညာဘက္နံရုိးေတြကုိ ေယာက်ာ္္းေလးအျဖစ္ဖန္ဆင္းျပီး ၊ဘယ္ဘက္နံရုိးကုိေတာ့ မိန္းကေလးအျဖစ္ဖန္ဆင္းတယ္။
ဒါေၾကာင့္မုိ့ လူေတြက ေလာကၾကီးမွာ သူတုိ့ရဲ့ လက္တြဲေဖာ္ နံရုိးေတြကုိလုိက္ရွာေလ့ရွိၾကတယ္။ျမန္မာေတြရဲ့ အယူအဆအတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ဖူးစာရွင္ေပါ့။သူတုိ့ေတြဟာ သူတုိ့ရဲ့ အစုံ နံရုိးေလးေတြကုိ ကမၻာေျမအႏွံ့လုိက္ရွာၾကတယ္ေလ။ေတြ့သြားၾကရင္ သူတုိ့ေလးေတြဟာ အရမ္းကုိေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကတယ္ေလ။
ေမ...ကုိလည္း ကုိယ့္ရဲ့အေဖာ္ ဘယ္ဘက္နံရုိးေလးကုိ အမ်ားနည္းတူလုိက္ရွာမိခဲ့ပါတယ္။
ဘယ္ဘက္နံရုိးေလးေတြကုိ ေတြ့တုိင္း ကုိ့ရဲ့အေဖာ္နံရုိးေလလားလုိ့ ခ်ဥ္းကပ္မိခဲ့ဖူးပါတယ္ေမ။အစပထမေတာ့
ဟုတ္မလုိလုိနဲ့ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ထားရစ္ခဲ့ျခင္းကုိပဲ ခံခဲ့ရတယ္ေမ။အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကုိ့ရဲ့ေဘးနားမွာ ေမရွိေန
ခဲ့တာကုိ သတိမထားမိခဲ့ဘူးေမ...။ေမ့ရဲ့အၾကင္နာ၊ေမရဲ့ေပးဆပ္မႈေတြကုိ ဥေပကၡာျပဳသလုိျဖစ္ခဲ့ရတယ္ေမ။
ကုိ ဘ၀အေမာေတြနဲ့ လုံးပန္းေနရခ်ိန္မွာလည္း ႏွစ္သိမ့္ေပးခဲ့သူကလည္း ေမ ရယ္ပါ။
ေမ.........၊အနီးဆုံးမွာရွိေနတဲ့သူကုိ အေ၀းဆုံးမွာလုိ့ထင္ခဲ့ျပီး၊အေ၀းဆုံးက သူကုိ အနီးဆုံးလူလုိ့ ထင္မွတ္ခဲ့မိပါတယ္ေမ...။အပင္ေပၚမွာေရာ၊ပင္ေအာက္ ေျမခသည့္တုိင္ေအာင္ ေမႊးေနတဲ့ ခေရလုိ ခ်စ္သူရွိခဲ့ေပမယ့္ အာသာ၀တီႏြယ္နီနတ္ပန္းကုိမွ အာသာငမ္းငမ္းလုိခ်င္မိသူလုိ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္ေမ။
ေမ....၊ကုိယ့္ရဲ့အနီးပတ္၀န္းက်င္ကုိ ပကတိအတုိင္းမျမင္ႏုိင္တာဟာလည္း အကန္းတစ္ေယာက္နဲ့ အတူတူပါပဲေမ...။ခုေတာ့ မ်က္စိႏွစ္ကြင္း အလင္းျပန္ရတဲ့သူလုိ ကုိ့ရဲ့ေဘးနားမွာ ေမထာ၀ရရွိေနခဲ့တယ္ဆုိတာကုိ သိခဲ့ရျပီေမ....။ျပီးေတာ့ ကုိ့ရဲ့ေပ်ာက္ဆုံးေနတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ဘယ္ဘက္နံရုိးေလးဟာလည္း ေမ ပဲဆုိတာကုိ သိလုိက္ရပါျပီေမ...။
ေမ...၊အရင္တုန္းက ဥေပကၡာျပဳခဲ့မႈေတြအတြက္ ေမျပန္လည္ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ပါေစလုိ့ ကုိ ဆုေတာင္းပါတယ္ေမ..။ေနာက္ျပီးေတာ့ ခုကစျပီး ေမ့ရဲ့အပါးမွာ ထာ၀ရ ခစားခြင့္ျပဳပါလုိ့။

ခ်စ္ၾကသူတုိင္း ကုိယ္နဲ့သက္ဆုိင္တဲ့
ဘယ္၊ညာ နံရုိးေတြနဲ့သာ
အျမန္ဆုံး ျပန္လည္ဆုံေတြ့ႏုိင္ပါေစလုိ့ ဆႏၵျပဳလ်က္

အလင္းသစ္(၀၆.၀၃.၀၇)

ေမွ်ာ္တလင့္လင့္(၃)

ကုိ မႏၱေလးမွာအလုပ္လုပ္ရတာ အခက္အခဲမရွိခဲ့ပါ။ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ တစ္ေယာက္တည္း ခ်က္စားရတာဆုိေတာ့ ေငြကုိလည္းေခၽြတာရေသးတယ္။တခါတေလ အရမ္းပ်င္းမွ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကုိ ထုိင္ျဖစ္ေတာ့တယ္။အလုပ္၀င္ကာစကေတာ့ အိမ္ကုိေငြပုိ့ဖုိ့ကုိ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားရတယ္။လက္ထဲမွာလည္း နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ခ်န္ထားရေသးတယ္။ပထမေတာ့ စာတုိက္ကေနပဲ လႊဲျဖစ္တယ္။အလုပ္လုပ္တဲ့ (၂)ႏွစ္အတြင္း တစ္ႏွစ္တခါေတာ့ အိမ္ကုိျပန္ျဖစ္ခဲ့တယ္။သူမ်ားေတြ မႏၱေလးသၾကၤန္မွာ ေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာ ကုိ ကေတာ့ ရြာမွာပဲ ေနခဲ့တယ္။ကုိႏုိင္စုိးက မႏၱေလးသၾကၤန္မွာ လည္ဖုိ့ေျပာေပမယ့္ ကုိကေတာ့ မိသားစုကုိပဲ ပုိမုိခင္မင္ေနမိတယ္။ေလာကၾကီးမွာ ကုိ့ရဲ့မိသားစုသာ အေရးၾကီးဆုံးလုိ့လည္း ခံယူထားတယ္ေလ။အလုပ္မွာတစ္ႏွစ္တာ ပင္ပန္းခဲ့သမွ်ေတြက ေမေမ၊ေဖေဖနဲ့ အစ္မ၊ညီမေတြရဲ့ ေႏြးေထြးမႈေအာက္မွာ ေပ်ာက္ကြက္ခဲ့ရစျမဲေလ။
ဒီႏွစ္ေတာ့ အိမ္ကုိ(၃)လတစ္ခါမွသာ ေငြလႊဲျဖစ္ေတာ့တယ္။ေဖေဖကလည္း အိမ္မွာအရင္ကထက္
အဆင္ေျပေၾကာင္း၊ညီမလတ္ကလည္း သၾကားစက္မွာ ၀င္လုပ္ေနေၾကာင္း စာေရးတယ္။အရင္က ကုိ က မလုပ္ခုိင္းပါ။သုိ့ေသာ္ ညီမလတ္က သူလည္းအိမ္ကုိ ကူညီခ်င္တယ္ဟု ဆုိသျဖင့္ ခြင့္ျပဳခဲ့ရတယ္။ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ မိသားစုအတြက္ ကုိ သာလွ်င္အပင္ပန္းခံခ်င္သည္။အငယ္ဆုံးညီမေလးက ခုမွ(၇)တန္းဆုိေတာ့ ပုိက္ဆံသိပ္မလုိေသးပါ။သူကုိေတာ့ Day ထားေပးမည္ဟု ကုိ ကတိေတြေပးထားသည္။ညီမေတြကလည္း လိမၼာေတာ့ ကုိ စိတ္မပူရပါ။
ကုိ တုိ့ရြာေလးမွာ ဖုန္းလုိင္းမရွိေတာ့ အိမ္ကစာကုိပဲေမွ်ာ္ရတယ္။တခါတေလ အိမ္မွာအေရးၾကီးကိစၥရွိရင္ ဆက္ဖုိ့ ပြဲရုံက ဖုန္းနံပါတ္ကုိေတာ့ ေဖေဖကုိေပးထားတယ္။ေရႊမႏၱလာရဲ့ ေနပူပူ ဘ၀အေမာေတြနဲ့ ရုန္းကန္ေနရခ်ိန္မွာ အိမ္က စာကုိဖတ္လုိက္ရရင္ ကႏၱာရထဲမွာ ခရီးသြားေနသူတစ္ေယာက္ အုိေအစစ္ကုိ ေတြ့လုိက္ရသလုိပါပဲ။ေအာ္...ကုိ့ရဲ့ဘ၀ကုိမိသားစုအတြက္ရယ္လုိ့ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ျပီးျပီပဲ။
မတ္လထဲ ေရာက္လာျပီဆုိရင္ပဲ မႏၱေလးမွာ သၾကၤန္သီခ်င္းေတြကုိ စၾကားရျပီေလ။က်ဳံးပတ္ပတ္လည္မွာလည္း မဏၱပ္ေတြနဲ့ေပါ့။ဒီအခ်ိန္ေရာက္တုိင္း ကုိ့ရဲ့စိတ္ေတြပုိမုိတက္ၾကြစျမဲပဲေလ။တစ္ႏွစ္တာခြဲခြာေနရတဲ့ မိသားစုနဲ့ ျပန္ေတြ့ရေတာ့မယ္ဆုိတဲ့အသိက ဘာနဲ့မွႏႈိင္းယွဥ္လုိ့မရေအာင္ စိတ္ကုိၾကည္ႏူးေစတယ္ေလ။
“ကုိယ့္ညီခုတေလာ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ေနပုံပဲ”
“ဗ်ာ”
စာရင္းတြက္တဲ့ေနရာမွာ စိတ္ေရာက္ေနတုန္း ကုိႏုိင္စုိးက ေျပာလုိက္ေတာ့ ကုိ လည္းရုတ္တရက္ေၾကာင္သြားတယ္။
“ေအာ္..အကုိကလည္း သၾကၤန္နီးလာျပီေလ၊အိမ္ျပန္ရမွာကုိေတြးျပီးေပ်ာ္ေနတာပါ”
“မင္းကလည္း တစ္ႏွစ္တေလ မႏၱေလးသၾကၤန္လည္ပါဦးကြာ”
“မလုပ္ပါနဲ့ အကုိရာ၊ရြာကုိပဲ ျပန္ပါရေစ”
“ဒါဆုိရင္ေတာ့ မင္းလည္းမရုိးေတာ့ဘူးပဲ”
“ဗ်ာ...၊ဘာလုိ့လဲအကုိ”
“ရြာမွာ ကုိ့ညီကုိေစာင့္ေနမယ့္ စာဥမ်ားရွိေနလားလုိ့...ဟာဟား”
“အကုိရာ စာဥမေျပာနဲ့ စာကေလးေတာင္မရွိေသးပါဘူး”
“ေအးပါကြာ..ဟုတ္ပါျပီ..အကုိက မင္းအေၾကာင္းသိေနလုိ့စတာပါ”
ေအာ္..ဘာလုိလုိနဲ့ မႏၱေလးမွာေနတာေတာင္ (၃)ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မွာပါလား။
April လဆန္းတယ္ဆုိရင္ပဲ မႏၱေလးမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးဆူညံလာျပီ။ဘယ္အဆုိေတာ္လာမယ္၊ဘယ္
မင္းသမီးလာမယ္ေပါ့။ဒီသတင္းေတြကုိသာၾကားေနရေပမယ့္ ကုိ စိတ္၀င္စားမႈမ၇ွိခဲ့ပါ။
အရင္ႏွစ္ေတြကဆုိ အၾကိဳေန့မေရာက္ခင္ (၂)ရက္အလုိကတည္းက ကုိအိမ္ျပန္ေနျပီ။ဒီႏွစ္ေတာ့ မုံရြာဘက္က ကုန္ေတြက သၾကၤန္နားနီးမွ ကပ္၀င္ေတာ့ ကုိ မျပန္ျဖစ္ေသးပါ။
“ကုိ့ညီေရ..ဒီႏွစ္ေတာ့ အၾကိဳေန့မွပဲျပန္ေတာ့ကြာ။ကုန္ေတြကလည္း ၀င္ေနတုန္းဆုိေတာ့”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ အကုိ၊ကၽြန္ေတာ္နားလည္ပါတယ္”
“ရထားလက္မွတ္ေတာ့ အကုိ ၀ယ္ေပးထားမယ္”
“ဟာ...မလုပ္ပါနဲ့ အကုိရာ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ပဲ ၀ယ္ပါရေစ”
“လက္မွတ္က၀ယ္ဖုိ့အားလုံးစီစဥ္ျပီးျပီ။ကုိ့ညီမျငင္းနဲ့ေတာ့။ျပီးေတာ့ ကုိ့ညီအိမ္အတြက္လည္း လက္ေဆာင္ထည့္ေပးလုိက္ဦးမယ္။(၂)ႏွစ္ရွိျပီျပန္တာ ဘာမွမေပးရေသးဘူး”
ေအာ္..ဒီလုိအလုပ္ရွင္မ်ဳိးရတာ ကုိရဲကံေကာင္းတာေပါ့။
အၾကိဳေန့ မနက္ခင္းထိ ပြဲရုံမွာပဲရွိေနခဲ့တယ္။ကုိ သာလွ်င္မဟုတ္ ကုိႏုိင္စုိးမွအစ အလုပ္သမားအားလုံးရွိေနခဲ့တယ္။ေရာက္လာတဲ့ကုန္ေတြကုိ ဂုိေဒါင္ေတြထဲေသခ်ာထည့္ျပီး၊ဂုိေဒါင္ေတြကုိလည္း သန္းရွင္းေရးလုပ္ရေသးတယ္။ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္မတုိင္မီ သန့္ရွင္းေနရမယ္ဆုိတဲ့ျမန္မာတုိ့ရဲ့ အယူအဆအရေပါ့။အလုပ္ေတြအားလုံးျပီးသြားေတာ့ မနက္(၁၁)နာရီထုိးေနျပီ။အလုပ္သမားအားလုံးကုိ ကုိႏုိင္စုိးက သၾကၤန္တြင္းသုံးဖုိ့ မုန့္ဖုိးထုတ္ေပးတယ္။အလုပ္သမားေတြအားလုံးေနာက္ကုိလွည့္ၾကည္တာနဲ့ ဘာလဲလုိ့လွည့္ၾကည့္မိတယ္။ႏွင္းသဇင္၀င္လာတာကုိေတြ့လုိက္မိတယ္။ခဏတာေတာ့ ကုိ့ရဲ့ အသိေတြလႊင့္ပါးကုန္သည္။ေအာ္..ေတာ္ေတာ္လွတာပါလား။မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့
အလွကုိ ပထမဆုံးခံစားမိခဲ့တယ္။ႏွင္းသဇင္နဲ့အတူသူမရဲ့
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါလာတယ္။အကုိဆီမွ သၾကၤန္လည္ဖုိ့ မုန့္ဖုိးလာေတာင္းျခင္းျဖစ္မည္။ကုိ့ရဲ့အလုပ္မဟုတ္တာနဲ့ ကုိလည္းစိတ္မ၀င္စားပါ။သူတုိ့ေတြဘာေျပာေနသည္မသိ။
ေခါင္းေပၚမွစျပီး ကုိယ္ခႏၶာတစ္ခုလုံးေအးစိမ့္သြားတဲ့အရသာကုိ ခံစားလုိက္ရတယ္။အံ့ၾသမွင္သက္စြာနဲ့ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေရသန့္ဗူးေလးကုိင္ကာရပ္ေနေသာ ႏွင္းသဇင္ကုိေတြ့ရတယ္။ကုိ့ ရဲ့အသိဥာဏ္ေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္ျပီမသိ။ႏွင္းသဇင္က တ၀က္ခန့္က်န္ေနေသာေရသန့္ဗူးေလးကုိ ထုိးေပးသည္။အလုိက္တသင့္ယူကာ ႏွင္းသဇင္ကုိ ေရျပန္ေလာင္းမိတယ္။ႏွင္းသဇင္ ပြဲရုံမွထြက္ခြာသည္အထိ ကုိ့ ရဲ့ အျပဳအမူေတြက စက္ရုပ္တစ္ရုပ္ပမာ။
“ကုိရဲ”
“ဗ်ာ”။
“ငါ့တူရာ အသက္မွရွိေသးလားလုိ့၊ဟဲဟဲ”
အလုပ္သမားေခါင္းၾကီးေျပာမွ ကုိ့ ရဲ့အာရုံေတြကုိ ျပန္လည္စုစည္းမိတယ္။
ေအာ္..မိန္းကေလးရယ္...အမွတ္တရသၾကၤန္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တာလားကြယ္။

ျခားနားခ်က္

ေကာင္မေလးေရ...
ေကာင္းကင္္မွာ ပ်ံေနတဲ့ငွက္ငယ္ရဲ့
ေျခရာကုိ မေတြ့ႏုိင္ေပမယ့္
ခဏတာနားခုိသြားတဲ့
ငါ့ရင္အစုံမွာေတာ့
မင္းရဲ့ ေျခရာေတြ က်န္ေနခဲ့တယ္ေလ။
ေကာင္မေလးေရ..
မင္းကေတာ့ ေျပာခဲ့မွာေပါ့..
ဖြဖြေလး နင္းေလွ်ာက္ခဲ့တာပါလုိ့
ဒါေပမယ့္ ကုိ့ရင္အစုံက
ဆြဲအားနည္းတဲ့ လမ်က္ႏွာျပင္မွ
မဟုတ္ခဲ့ပဲကြယ္..........။

အလင္းသစ္(၀၄.၀၃.၀၇)

မုန္းေမ့ပါႏုိင္

ရြာဦးေစတီမွာလ၊ႏွစ္ျဖာတူလက္စုံမုိးပါလုိ့
ဆုေတာင္းရခါခါ။
ဒီဘ၀တြင္သာမက၊ေနာင္ဘ၀ဆက္တုိင္းသာျဖင့္
တူႏွစ္ကုိယ္ဆုံေစေၾကာင္းရယ္နဲ့
ခင္ႏွင့္ေမာင္ ဘယ္ခါခြဲပါဟု..
၀သုန္ေျမသက္ေသျပဳပါလုိ့
ထားခဲ့သစၥာ.။
ခင္နဲ့ေမာင္ ဒီကမၻာေ၀းရင္ျဖင့္
ေမ့သည္းအိမ္ ေၾကြကာျပဳန္းပါလိမ့္
ခင့္ကုိေလ ဘယ္ခါထားခဲ့ပါနဲ့
ေမာင္သြားရာ ဖ၀ါးထပ္တူမွ်
ကမၻာကုန္ေရေျမဆုံးေစေတာ့ လုိက္ခဲ့မည္ၾကံ..။
တတ္လည္းေလ တတ္ႏုိင္ပါဘိ
ပလီပလာ တီတာစကားေတြနဲ့
ေမာင့္နား၀ယ္ သကာစီးသည့္ႏွယ္ ခ်ဳိျမိန္ခဲ့ျပန္။
တစ္ရပ္တေက်းနဲ့ ရပ္ေ၀းကုိေမာင္ေလသြားမွာမုိ့
မ်က္ႏွာေတာ္ ညုိညုိညိွဳးရယ္နဲ့
ၾကင္ရာသူေ၀းရာ ရပ္မွာလ ဂုဏ္သုံးတန္ ဘယ္ခါေမ့ပါနဲ့
ရာရာမွာ ေသခ်ာဂရုစုိက္ပါဟု
မာတာငယ္ ပုံစံေလးရယ္နဲ့ တီးတုိးမွာျပန္
ရပ္ေ၀းေရာက္ရင္ျဖင့္ ခင့္ကုိေလ ဘယ္ခါေမ့ပါနဲ့
ေမာင္ျပန္လမ္းကုိျဖင့္ ခင့္မွာေလ လက္ေရခ်ဳိးပါလုိ့
ေစာင့္ေနမွာ ဧကန္မလြဲပါဟု
ပုလဲေတြ ပါးျပင္ခပါလုိ့ ခြန္းဆုိဖြဲ့ျပန္
ရာသီေတြ လီလီေျပာင္းေပမယ့္
ေမာင့္အသည္းမွာ ခင့္ပုံရိပ္ေတြက
စဥ္သာေလ ထင္ဟပ္ေနတာမုိ့
တရပ္ေနငယ္ခ်စ္ဦးဆီကုိလ
စာလႊာမွာ သည္ေမာင္ပါးလုိက္ခ်င္တာက
ကာလံေဒသံ ဘယ္သုိ့ေျပာင္းေသာ္လည္း
ေမာင့္ရင္မွာ ခင္တစ္ေယာက္သာပ
ခင္ခ်စ္သလုိ ေမာင္ပုိခ်စ္တာမုိ့
ဘ၀ေတြ လီလီေျပာင္းသည့္တုိင္
မုန္းေမ့ပါႏုိင္...။

က်ိမ္စာသင့္ႏွလုံးသား

ႏွလုံးသားသစၥာရင္မွာျပဳလုိ့
အရွံဳးသမား အကၽြန့္ဘ၀မွာ
အခ်စ္ဆုိတာကုိ
ထပ္မေတြ့ပါရေစသားေမ...။
ေႏွာင္ဖႊဲ့မႈမပါတဲ့ ေမတၱာတရား
ျမတ္ႏုိးျခင္းအနႏၱနဲ့ ခ်စ္ခဲ့ေသာ္လည္း
ဥပေကၡာတရား လက္ကုိင္ထားသလား
သခင္ေနစိမ့္ႏုိင္ပါသည္။
တစ္သက္မွာ တစ္ခါသာပြင့္ခဲ့တဲ့
အကၽြန့္ႏွလုံးသား ပန္းငယ္ဟာ
သခင့္ေမတၱာေရ မရခဲ့လုိ့ ညွိုုဳးႏြမ္းခဲ့ရျပီသခင္။
ႏွလုံးသားရဲ့ အရွံဳးတရားကုိ အယူခံမ၀င္၀ံ့သူပါေမ။
သုံးမရတဲ့ အရွံဳးသမားဘ၀မွာ
ေယာက်ာ္းတန္မဲ့ မ်က္ရည္က်ခဲ့ရျပီေလ။
ျဖစ္ႏုိင္ရင္ သုံးေလာကထြဋ္ထား ျမတ္ဘုရားထံမွာ
အကၽြန္ဆုေတာင္းခ်င္တာက
ဘ၀အဆက္ဆက္ ၀ဋ္ေၾကြးရွိခဲ့ရင္လည္း
ဒီဘ၀ ဒီမွ်နဲ့သာ ေက်ပါေစေတာ့လုိ့။

အလင္းသစ္(၀၄.၀၃.၀၇)

ေမွ်ာ္တလင့္လင့္(၂)

ကုိ သိတတ္တဲ့အရြယ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ရဲ့စီးပြားေရးက ပုံမွန္မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆုိတာ ကုိသိခဲ့ရတယ္ေလ။ကုိတုိ့မွာ ေျပးၾကည့္မွ လယ္ေျမက (၃)ဧက နဲ့ ယာေျမေလး(၂)ဧက သာရွိတယ္။အေရးအခင္း
ျပီးသြားေတာ့ အကုိအၾကီးဆုံးက အိမ္ေထာင္ျပဳသြားတယ္ေလ။အစကတည္းကမွ မေျပလည္တဲ့ မိသားစုေလးမွာ
တာ၀န္ပုိပိလာတာေပါ့။ကုိ ကေတာ့ (၅)တန္းပဲရွိေသးေတာ့ ဘာမွေတာ့ ေကာင္းေကာင္းနားမလည္ေသးပါ။ဘြဲ့ရျပီး
ျပီးခ်င္း အိမ္ေထာင္ျပဳသြားေတာ့ ေမေမက အရမ္းစိတ္တုိတာေပါ့။ေဖေဖကေတာ့ ဘာမွမေျပာပါ။မိဘတုိ့ ၀တ္တရားရွိတဲ့အတုိင္း ေဆာင္ရြက္ေပးလုိက္တယ္။အကုိလတ္က (၁၀)တန္း၊အစ္မက (၈)တန္း၊ကုိက (၅)တန္း၊စုစုေပါင္းေက်ာင္းသား(၄)ေယာက္ရွိတဲ့ မိသားစုကုိ ဒီလယ္ေလးေတြကရတဲ့ ၀င္ေငြနဲ့ မနည္းက်ားကန္ထားရတယ္ဆုိတာ ကုိငယ္ငယ္ေလးကတည္းက နားလည္ခဲ့ရတယ္ေလ။သူမ်ားေတြလုိ ေဖေဖတုိ့ ေက်ာင္းမုန့္ဖုိးမေပးႏုိင္ခဲ့ပါ။ကုိ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတဲ့ ကာလတေလွ်ာက္လုံးမွာ မုန္းဖုိးတခါမွ မေတာင္းခဲ့ပါ။အဲဒီ(၅)တန္းႏွစ္မွာပဲ ကုိသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရခဲ့တယ္ေလ။ကုိတုိ့ရြာက အလယ္တန္းေက်ာင္း ရွိေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ရြာေတြက (၄)တန္းေအာင္ျပီးသူေတြက ကုိတုိ့ေက်ာင္းကုိ လာတက္ၾကရတယ္ေလ။သူ
မ်ားေတြကေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္ျပီး မၾကာခင္မွာပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သြားၾကတယ္။ကုိကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေနလာခဲ့တယ္။(၅)တန္းႏွစ္ကုန္ခါနီးမွ ကုိ့ရဲ့အေၾကာင္းကုိ သိသြားတဲ့သူတုိ့ႏွစ္ေယာက္နဲ့ ကုိသူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္။သူတုိ့ကေတာ့ ေနထိန္နဲ့ အိသြယ္တုိ့ပါပဲ။ေနထိန္က က်ီးအင္းရြာသား၊အိသြယ္က သာယာကုန္းရြာသူေပါ့။ကုိတုိ့(၃)ေယာက္က အတန္းထဲမွာ စာေတာ္ေတာ့ ပုိတြဲမိသြားတာလည္း ျဖစ္မွာပါ။စာနဲ့ပတ္သက္လာရင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ကုိ အျမဲရွင္းျပေနၾကပါ။
ကုိတုိ့မိသားစုအေနနဲ့ လယ္ေတြသိမ္းရင္လည္းကုိယ္တုိင္ ရိတ္ၾကရတယ္။အဲဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ ကုိေက်ာင္းပ်က္ေနၾကပါ။လယ္(၃)ဧက ကုိ ေဖေဖ၊ေမေမနဲ့ ကုိတုိ့ (၃)ေယာက္ပဲ ရိတ္ရတယ္ေလ။ဒီအခ်ိန္ထိ ကုိအတြက္ သိပ္မသိသာေသးပါ။ကုိ (၇)တန္းေရာက္ေတာ့ အကုိလတ္က (၁၀)တန္းေအာင္ျပီးေတာ့ စစ္ထဲလုိက္သြားပါေလေရာ။ေဖေဖကလည္း အသက္ၾကီးလာျပီဆုိေတာ့ လယ္ေတြကုိအရင္ကလုိမလုပ္ႏုိင္
ေတာ့ပါ။စေန၊တနဂၤေႏြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ကုိလယ္ထြန္ေနရျပီ။ေဖေဖကေတာ့ အျမဲေျပာပါတယ္။ေတာင္သူဘ၀ဆုိတာ အရမ္းပင္ပန္းတယ္။ေဖေဖက သားတုိ့ကုိ ပညာအေမြပဲ ေပးႏုိင္တာတဲ့။
ကုိ (၉)တန္းေရာက္ေတာ့ အိမ္ရဲ့စီးပြားေရးအေျခအေနက အဆုိးဆုံးအေျခအေနကုိ ေရာက္သြားခဲ့တယ္ေလ။ၾကံ
စီမံကိန္းေၾကာင့္ မူရင္းယုိယြင္းမႈကုိ ပုိမုိသြားေစခဲ့တယ္။ၾကံက အရွံဳးေပၚေတာ့ ယာ (၂)ဧက ကုိေရာင္းလုိက္ရတယ္။လယ္ယာကုိပဲ လုပ္တတ္တဲ့ ေဖေဖတုိ့အေနနဲ့ ဘာမွမလုပ္တတ္၊မကုိင္တတ္ျဖစ္သြား
တာေပါ့။ကုိ (၁၀)တန္းေရာက္တဲ့ႏွစ္မွာ ၾကံကဆက္ရွုံးေတာ့ အေၾကြးေတြတင္လာတယ္ေလ။ဒါေပမယ့္ ေဖေဖက သားသမီးေတြကုိေတာ့ ေက်ာင္းမႏုတ္ခဲ့ပါဘူး။(၁၀)တန္းမွာ သူမ်ားေတြလုိ ကုိက်ဳရွင္ကုိ မတက္ႏုိင္ခဲ့ပါ။ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ေန့စားေန့ေကာက္ လုိက္လုပ္ရတယ္။ရြာမွာဆုိေတာ့ အလုပ္ကေတာ့
မရွားပါ။ေက်ာင္းစာေတြ ကုိလည္း ေနထိန္နဲ့ အိသြယ္တုိ့က လာလာရွင္းျပေပးတယ္။ေအာ္...ကုိ သူငယ္ခ်င္းရတာ ကံေကာင္းလုိ့ေပါ့။သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ ေက်းဇူးနဲ့ (၁၀)တန္းကုိ ေကာင္းေကာင္းေျဖႏုိင္ခဲ့တယ္။
စာေမးပြဲျပီးသြားေတာ့လည္း ရြာမွာပဲ ၾကံုရာ က်ပန္းအလုပ္ေတြ လုိက္လုပ္ရတယ္။ေတာင္ေပၚတက္ျပီး ထင္းခုတ္ရတယ္။ေနာက္ေတာ့ ေပါင္းေလာင္းဘက္မွာရွိတဲ့ အရက္ခ်က္စက္ရုံမွာ တစ္လ(၃၀၀၀)နဲ့၀င္လုပ္ျဖစ္တယ္။(၁၀)တန္းေအာင္ျပီးသြားေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေက်ာင္းဆက္တယ္ဖုိ့ ေျပာၾကေပမယ့္ အေ၀းသင္ေျဖဖုိ့ပဲ ကုိ ဆုံးျဖတ္ခဲ့တယ္။အေ၀းသင္ေျဖလုိ့ရေအာင္္လည္း သၾကားစက္ကုိအလုပ္
ေျပာင္းခဲ့တယ္။သၾကားစက္က လခနည္းေပမယ့္စာေမးပြဲေျဖရင္လည္း အဆင္ေျပေအာင္၊အိမ္ကုိလည္း ပုိျပီးကူလုပ္ႏုိင္ေအာင္ ကုိေျပာင္းခဲ့တယ္။ညီမေတြကလည္း အတန္းၾကီးလာေတာ့ ကုိ့မွာတာ၀န္ပုိၾကီးလာျပီဆုိ
တာကုိနားလည္ခဲ့ရတယ္ေလ။မွတ္မွတ္ရရပါပဲ..ကုိ ပထမႏွစ္အေ၀းသင္ သြားေျဖေတာ့ လက္ထဲမွာ ေငြ(၅၀၀၀)သာပါတယ္။ေဖေဖတုိ့ကုိလည္း ကုိလုံး၀အပူမကပ္ခဲ့ပါ။အကုိလတ္က စာေမးပြဲသြာေျဖရင္ မႏၱေလးမွာတည္းဖုိ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းလိပ္စာကုိေပးခဲ့တယ္။မႏၱေလးေရာက္ေတာ့ အကုိလတ္ေပးထားတဲ့ ေတာင္ျပင္ထီးလင္းတုိက္မွာ တည္းျပီး စာေမးပြဲေျဖခဲ့ရတယ္။အနီးကပ္(၁၀)ရက္မွသင္တဲ့ စာေတြကုိပဲ ကုိ ရေအာင္က်က္ရတယ္။ေကာ္ပီကူးဖုိ့ေတာ့ ကုိလုံး၀စိတ္မကူးပါ။ကုိတုိ့ရြာက က်ဳရွင္တက္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ေမးခြန္းေတြရတယ္ေလ။ေအာင္မွတ္ဆုိတာ တစ္ကယ္စာၾကည့္ရင္ မခက္ပါဘူးဆုိတာ ကုိနားလည္ထားတယ္ေလ။ပထမႏွစ္မွာ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ဆုိတာ ဘယ္နားေနမွန္း ကုိမသိခဲ့ေပ။သူငယ္ခ်င္း သြားစရာမရွိဘူးဆုိရင္ သူ့ဆီကစက္ဘီးငွားျပီး ဘုရားေတြလုိက္ဖူးတယ္။စာထဲကုိပဲ စိတ္ႏွစ္ထားခဲ့တယ္။
ေနာက္ႏွစ္မွာလည္း အရင္ႏွစ္ကလုိပဲ ေျဖႏုိင္ခဲ့တယ္။ခုေတာ့ ကုိရဲ့လုပ္အားခနဲ့ ညီမတစ္ေယာက္ေတာင္ (၁၀)တန္းေျဖေတာ့မယ္ေလ။ကုိအလုပ္စလုပ္တဲ့အခ်ိန္ကစျပီး ညီမႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ေက်ာင္းစရိတ္ကုိ ကုိကပဲ ေထာက္ပံ့ခဲ့တယ္ေလ။အေ၀းသင္ေနာက္ဆုံးႏွစ္မွာေတာ့ ကုိ့ဘ၀အတြက္ ေျပာင္းလဲဖုိ့ျဖစ္လာတယ္လုိ့ပဲ
ေျပာရမွာေပါ့။ဒီႏွစ္က်မွပဲ ေက်ာင္းသားေတြအမ်ားဆုံးထုိင္တဲ့ UNISON ဆုိတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကုိ ကုိေရာက္ဖူးေတာ့တယ္။ေအာ္..တစ္ကယ္ေတာ့ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ဆုိတာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာအတိနဲ့ပါလား။ကုိ့မွာသာ ဘ၀အေမာေတြနဲ့ လုံးပန္းေနရေတာ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ေလးကုိေတာင္
ရသအျပည့္မခံစားႏုိင္ခဲ့ပါ.။တစ္ေန့ ကုိစာေမးပြဲေျဖျပီးျပန္လာေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ဦးဇင္းက ဒကာတစ္ေယာက္နဲ့ စကားေျပာေနတယ္။ခဏေနေတာ့ ကုိ့ ကုိေခၚတာနဲ့ ကုိလည္းေရာက္သြားရတယ္။
"ဒကာၾကီးႏုိင္စုိး၊ဒါေစာေစာက ဦးဇင္းေျပာခဲ့တဲ့ ကုိရဲ ဆုိတာပဲ"
" ဒကာေလး ကုိရဲ၊ ဒါက ခုမႏၱေလးမွာပြဲရုံလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေနတဲ့ ကုိႏုိင္စုိးတဲ့"
" ဟုတ္ကဲ့ ၊ေတြ့ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္အကုိ"
" ေအးကြာ၊ ကုိယ့္ညီအေၾကာင္းကုိေတာ့ ဒီကဦးဇင္းေျပာျပလုိ့ သိျပီးသြားျပီ၊အကုိလည္း ေတာင္ၾကီးကေန ေျပာင္းလာတာ (၅)ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီ။ပြဲရုံလုပ္ငန္းကုိေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ (၂)ႏွစ္ေလာက္ကမွ စလုပ္လာတာ။ကုိယ့္ညီ
ရဲ့အေၾကာင္းကုိေတာ့ ဦးဇင္းေျပာျပလြန္းလုိ့ နားရည္၀ေနပါျပီကြာ။ဒီေတာ့ ညီေလးအေနနဲ့ ကုိယ့္ပြဲရုံမွာ စာရင္းကုိင္လုပ္ႏုိင္မလား။"
"ဟုိ...ဟုိ..အကုိအတြက္ တကူးတကျဖစ္မေနဘူးလား၊အကုိက ဦးဇင္းကုိ အားနာျပီး..."
" မဟုတ္ပါဘူး ကုိယ့္ညီရာ"
" ဒကာေလးကုိရဲ ၊မင္းအတြက္ေကာင္းမယ္ထင္လုိ့ ဦးဇင္း စီစဥ္ေပးထားတာ။ဒကာေလးပဲ တုိးတက္ခ်င္တယ္ဆုိ"
ဦးဇင္းေျပာလုိက္ေတာ့ ကုိ ဘာမွမေျပာျဖစ္ေတာ့ပါ။ဦးဇင္းကလည္း ေက်ာင္းမွာေနျပီးအလုပ္လုပ္ေစခ်င္ေၾကာင္း၊ေက်ာင္းအတြက္လည္း အကူအညီရတာေပါ့လုိ့ေျပာတယ္။
ကုိလည္းအိမ္ျပန္ျပီး မိဘေတြနဲ့တုိင္ပင္ျပီးမွ ျပန္လာမယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း ေျပာရတယ္။
" လခကိစၥကုိေတာ့ မပူပါနဲ့ ၊ကုိယ့္ညီအဆင္ေျပေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးမွာပါ"
" ေက်းဇူးပါ အစ္ကုိ"
ဒီလုိနဲ့စာေမးပြဲျပီးေတာ့ က ုိရြာကုိျပန္ျပီး ေဖေဖတုိ့နဲ့တုိင္ပင္ရတယ္။ေဖေဖကေတာ့ သေဘာတူတယ္။ေမေမ
ကေတာ့အိမ္မွာပဲ မိသားစုအတူတူေနျပီး အလုပ္လုပ္ေစခ်င္တယ္။ဒါေပမယ့္ စိတ္အားထက္သန္ေနတဲ့ သားငယ္
ရဲ့အလုိကုိ လုိက္ေပးခဲ့တယ္။ေနာက္ႏွစ္ဆုိရင္ ညီမေလးကလည္း အေ၀းသင္ေျဖရမွာဆုိေတာ့ သားငယ္မႏၱေလး
မွာရွိေနေတာ့ ပုိေကာင္းတာေပါ့လုိ့ ေမေမ့ကုိေျပာယူရတယ္။အစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ အိမ္ကထြက္သြားျပီးတဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာ အားကုိးစရာသားဆုိလုိ့ ကုိပဲရွိေတာ့ ေမေမကလည္း ကုိ့ကုိပဲ အားကုိးရွာတယ္။ညီမႏွစ္ေယာက္ကလည္း တခုခုလုိခ်င္ျပီဆုိရင္ ကုိ့ ကုိပဲ ပူဆာေလ့ရွိတယ္။ခုေတာ့ ေႏြးေထြးတဲ့ မိသားစုေလးနဲ့ခြဲျပီး ဘ၀တုိးတက္ရာတုိးတက္ေၾကာင္းအတြက္ ကုိသြားရေတာ့မယ္ေပါ့။
ေနထိန္နဲ့အိသြယ္တုိ့ကလည္း ေက်ာင္းပိတ္လုိ့ျပန္လာရင္ ကုိတုိ့အိမ္ကုိ လာလည္ေလ့ရွိတယ္။ကုိကေတာ့ သူတုိ့အိမ္ေတြ တခါမွမေရာက္ဖူးပါ။သူတုိ့ေခၚတုိင္းလည္း အေၾကာင္းတခုခုျပကာ ျငင္းခဲ့တယ္။ကုိမႏၱေလးကုိ အလုပ္သြားလုပ္မယ္ၾကားေတာ့ သူတုိ့ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ကုိေရာက္လာတယ္။ကုိရဲ့စိတ္ဓာတ္ကုိ သိေနတဲ့သူတုိ့က
တားျမစ္စကားမဆုိၾကဘူး။အရာရာမွာ ဂရုစုိက္ဖုိ့နဲ့ အလုပ္ကုိၾကိဳးစားဖုိ့၊သူတုိ့လည္း လာမယ့္ၾကံရာသီမွာ သၾကားစက္မွာ စိတ္မႈဳးရာထူးနဲ့ အလုပ္လုပ္မယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေျပာသြားၾကတယ္။ည ဘူတာဆင္းေတာ့ အိသြယ္က လုိ္က္လာျပီး ေဘာပင္နဲ့ဒုိင္ယာရီ စာအုပ္ေလးကုိ လက္ေဆာင္ေပးသြားတယ္။
ဒီလုိနဲ့ပဲ ကုိႏုိင္စုိးဆီမွာ ကုိ အလုပ္၀င္ခဲ့တယ္။စစခ်င္းလမွာပဲ လစာကုိ(၈၀၀၀)ေပးခဲ့တယ္။အလုပ္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရဆုိလုိ့ ကုိ အလုပ္၀င္ျပီးတစ္ပတ္ေလာက္အၾကာမွာေပါ့ ပြဲရုံကုိ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္။
ကုိရဲက ပုံမွန္အတုိင္း စာရင္းေတြလုပ္ေနတုန္း ရုတ္တရက္
" ရွင့္နာမည္ ဘယ္လုိေခၚသလဲ"..၊ရုတ္တရက္ဆုိေတာ့ ကုိလဲေၾကာင္သြားတယ္။ဘာေျပာရမွန္းမသိေပ။
ေဘးကအလုပ္သမားေခါင္းၾကီးက "ကုိရဲ ပါမမေလး.."
" ကုိရဲ ဒါက ကုိႏုိင္စုိးရဲ့ညီမ ႏွင္းသဇင္တဲ့၊အားလုံးကေတာ့ မမေလးလုိ့ပဲ ေခၚၾကတယ္"
" ဟုတ္ကဲ့ ေျပာပါ မႏွင္းသဇင္၊ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ"
" မႏွင္းသဇင္လုိ့ မေခၚပါနဲ့။သူမ်ားေတြေခၚသလုိပဲေခၚပါ"
"ဟာ..၊နာမည္ေခၚတာပဲ ဘာျဖစ္မွာမုိ့လဲ"
အလုပ္သမားေခါင္းၾကီးက မ်က္စိမွိတ္ျပေတာ့လည္း ကုိမသိပါ။
" ရွင္က ကၽြန္မရဲ့ အလုပ္သမားပဲ ေခၚဆုိေခၚေပါ့"
ကုိလည္း ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့ပါ။ကုိယ့္အလုပ္ကုိဆက္လုပ္ေနလုိက္တယ္။ခဏေနေတာ့ မယ္မင္းၾကီးမတစ္ေယာက္တည္း စိတ္တုိျပီး ထြက္သြားတယ္။ႏွင္းသဇင္ ျပန္သြားမွ အလုပ္သမားေခါင္းၾကီးက
သူ့အေၾကာင္းေျပာျပတယ္။ကုိႏုိင္စုိးမွာ ညီမတစ္ေယာက္တာရွိေၾကာင္း၊သူတုိ့မိဘေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၀)ႏွစ္
ေလာက္က ဆံုးသြားတယ္။ဒီအစ္ကုိနဲ့ ညီမပဲရွိေတာ့ ကုိႏုိင္စုိးကလည္း အရမ္းခ်စ္ေၾကာင္း၊ေမာင္ႏွမ(၂)ေယာက္
အသက္(၁၀)ႏွစ္နီးပါးကြာေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။
ဒီေတာ့မွပဲ ကုိလည္း ကုိႏုိင္စုိးတုိ့ အေၾကာင္းကုိ ျပည့္ျပည့္စုံစုံ သိရေတာ့တယ္။ႏွင္းသဇင္ကလည္း တစ္လတစ္ခါေလာက္ေတာ့ သူ့အစ္ကုိရွိရာ ပြဲရုံသုိ့ လာေလ့ရွိသည္။သူ့အစ္ကုိႏွင့္ စကားေျပာေနခ်ိန္၊အလုပ္သမားေတြနဲ့စကားေျပာရင္ ျပံဳးရယ္ေနျပီး ကုိနားေရာက္လာရင္ ခပ္တည္တည္ေနေလ့ရွိတယ္။ကုိ ကလည္း အလုပ္၀င္လာတာ (၂)ႏွစ္နီးပါးေရာက္လာတာ ႏွင္းသဇင္အား မမေလး ဟု တခါမွမေခၚပါ။ဒါေၾကာင့္လည္း ပါမွာေပါ့..။ဒီေကာင္မေလးက စိတ္ရင္းေကာင္းပါတယ္ဟု အလုပ္သမားေတြက ေျပာေလ့ရွိတယ္။တခါတေလ ကုိႏုိင္စုိးက မင္းအလုပ္သမားေတြနဲ့ဆက္ဆံတဲ့ပုံစံကုိ
ငါ့ညီမကေတာင္ ငါ့ကုိအတုယူဖုိ့ ေျပာတတ္တယ္ကြဟု ဆုိေလ့ရွိသည္။ေအာ္...ဒီကေလးႏွယ္..ကုိ့က်မွမ်က္ႏွာ
ထားတင္းတင္းနဲ့ ၾကည့္ရတာလဲကြယ္။
ကုိဘယ္ေလာက္ထိအေတြးလြန္ေနသည္မသိ။ဦးဇင္းက ေခါင္းကုိလာပုတ္မွပင္ သိေတာ့တယ္။ခုေတာ့လည္း အရင္တုန္းက အရာေတြက ဘာမွမဟုတ္ေတာ့သလုိပါပဲကြယ္။

ေမွ်ာ္တလင့္လင့္(၁)

"ကုိရဲ ဖုန္းလာတယ္"....
စာေရးတစ္ေယာက္က လာေျပာတာနဲ့ ဖုန္းေျပာဖုိ့ ကုိ ထြက္လာခဲ့တယ္။
" ဟုတ္ကဲ့ အမိန့္ရွိပါ၊ကုိရဲ ေျပာေနပါတယ္"
" ကုိရဲ ၊ငါပါဟ ။ႏုိင္စုိးပါ"
" ဟုတ္ကဲ့ ကုိႏုိင္စုိး ေျပာပါ"
" ေအး..ငါအခု ရန္ကုန္က ပြဲရုံေတြနဲ့ စကားေျပာျပီး သြားျပီကြ၊မင္းထင္ထားသလုိပဲ သူတုိ့က ငါတုိ့ရဲ့ plan ကုိ
သေဘာတူတယ္။ငါလည္း၀မ္းသာတာနဲ့ သူတုိ့နဲ့ စကားေျပာျပီးျပီးခ်င္း မင္းဆီကုိ ဖုန္းဆက္လုိက္တာ။ငါမႏၱေလးကုိ
ျပန္ေရာက္မွ မင္းကုိဂုဏ္ျပဳေတာ့မယ္။ခုေတာ့ ဒီေလာက္ပဲကြာ"
" ဟုတ္ကဲ့ ကုိႏုိင္စုိး"
ဖုန္းေျပာျပီး သြားေတာ့ ကုိ နားမေနႏုိင္ေသးပါ။ဒီလအတြက္ လခ်ဳပ္စာရင္း လုပ္ရဦးမည္။သန္ဘက္ခါဆုိ အလုပ္
သမားေတြကုိ လခထုတ္ေပးရဦးမည္။ေျပာမယ္ဆုိ ကုိလည္း ကုိႏုိင္စုိးရဲ့ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ (၂)ႏွစ္ဆုိတဲ့ ကာလအတြင္းမွာ အရာရာက ေျပာင္းလဲခဲ့ရတယ္။ကုိ့ရဲ့ လုပ္ရည္ကုိင္ရည္ ရွိမႈ၊စည္းကမ္း
ရွိမႈ၊အလုပ္သမားအခ်င္းခ်င္းေပၚမွာ သိတတ္မႈ ၊စီးပြားေရးဘက္မွာ အကြက္ျမင္တတ္တာေတြက အခ်ိန္ခဏေလးအတြင္းမွာ ကုိႏုိင္စုိးရဲ့ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ လက္ေထာက္တစ္ေယာက္အျဖစ္ကုိ ေရာက္ရွိခဲ့တယ္။သူေဌးရဲ့ လက္ေထာက္ဆုိျပီး ကုိ့မွာ ေမာက္မာမႈ လုံး၀မရွိပါ။အလုပ္သမားေတြအားလုံးကုိ
လည္း အစ္ကုိလုိ၊ဦးေလးလုိ ဆက္ဆံတယ္အလုပ္သမားအခြင့္အေရး မဆုံးရွဳံးရေအာင္ အျမဲေဆာင္ရြက္ေပးေလ့
ရွိတယ္။လုပ္ငန္းခြင္မွာ ထိခုိက္ဒဏ္ရာရရင္လည္း ေဆးရုံစတက္သည္မွ ဆင္းတဲ့အထိ ေငြေရးေၾကးေရးက အစ
အကုန္လုိက္လုပ္ေပးတယ္။ဒါေၾကာင့္လည္း အလုပ္သမားေတြရဲ့ မိသားစုေတြကေတာင္ ကုိ့ကုိခင္မင္ၾကတယ္။
ကုိႏုိင္စုိးကေတာင္ တခါတခါေနာက္ေသးတယ္။အလုပ္သမားေတြက မင္းကုိေတာင္ ပုိရုိေသေသးတယ္ကြာတဲ့။
ကုိ လည္းတမင္တကာ လုပ္ယူျခင္းမဟုတ္ပါ။ေမတၱာေရာင္ျပန္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
"ကုိရဲ ေရ..မတၱရာဘက္က ေနာက္ဆုံးကုန္ကား ၀င္ျပီးသြားျပီ။အလုပ္သမားေတြလည္း ဂုိေဒါင္သန့္ရွင္းေရးလုပ္
ျပီး ျပန္သြားၾကျပီ။ကုိရဲ ကုိ ဦးေလးစာရင္းေတြ လာေပးတာ"
" ဟုတ္ကဲ့ဦး..၊ေျပာထားတဲ့ စာရင္းနဲ့ ကုိက္တယ္မုိ့လား"
" ေအး..ငါ့တူ"
"ဒါဆုိ ဦးလည္းျပန္ပါေေတာ့ေလ၊ဂုိေဒါင္ေစာင့္ေတြ ေရာက္ေနျပီမုိ့လား"
" ေရာက္ျပီငါ့တူ...၊မင္းေရာမျပန္ေသးဘူးလား၊မနက္က်ေတာ့လည္း အလုပ္သမားေတြထက္ေစာျပီးလာ၊ျပန္
ေတာ့လည္း ပုိေနာက္က်ေသးတယ္။ငါ့တူလုိ လူမ်ဳိးကေတာ့ ရွားပါတယ္ကြာ"
"ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ၀ါသနာပါလုိ့ပါ ဦးရာ"
" ေအးပါကြာ..ဒါဆုိလည္း ဦးေလးျပန္ဦးမယ္၊မုိးေတာ့အရမ္းမခ်ဳပ္ေစနဲ့ဦး"
အလုပ္သမားေခါင္း ဦးေလးၾကီးျပန္သြားေတာ့ လခ်ဳပ္စာရင္းကုိ ျပီးေအာင္တြက္ေနရတယ္။ကုိ့ေဇာနဲ့ ဆုိေတာ့
ဘာမွမသိလုိက္။ျပန္ဖုိ့ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ည(၉)နာရီထုိးေနျပီ။ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေနရတာဆုိေတာ့ အခ်ိန္မီ
လည္း ျပန္ရဦးမည္။
ေနာက္ေန့ေရာက္ေတာ့ ကုိႏုိင္စုိး ျပန္မလာေသးတာနဲ့ပဲ လုပ္ငန္းေငြေတြထဲကေန လစာထုတ္ေပးလုိက္ရတယ္။ကုိ ကုိယ္တုိင္ေတာ့ မယူေသးပါ။ဒီေန့ေတာ့ စာရင္းလည္းတြက္စရာမရွိေပ။
အလုပ္ကုိအေၾကြးမထားတတ္တာကုိက ကုိ့ရဲ့အက်င့္ပဲေလ။အထက္က ကုန္ေတြမ၀င္ခင္မွာ ဂုိေဒါင္သန့္ရွင္းေရး
ကုိ ကုိယ္တုိင္ဦးစီးလုပ္ရတယ္။ေကာက္ပဲသီးႏွံေတြ လတ္ဆတ္ေနေတာ့ ျမင္ရသူလည္း စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ေလ။
အလုပ္သမားေတြကုိလည္း အခ်ိန္ရရင္ အလုပ္နဲ့ပတ္သက္ျပီး ေျပာေလ့ရွိတယ္။မိမိရဲ့အလုပ္ကုိေလးစားဖုိ့၊မိမိ
ရဲ့လုပ္အားေၾကာင့္ ရလာတဲ့ေငြကုိသုံးစြဲတတ္ဖုိ့ ၊ပင္ပင္ပန္းပန္းရွာျပီးမွ လြယ္လြယ္နဲ့ မသုံးစြဲေအာင္ ေျပာေလ့ရွိတယ္။
ကုိႏုိင္စုိးျပန္လာေတာ့ လခ်ဳပ္စာရင္းနဲ့ လစာထုတ္စာရင္းအပ္လုိက္တယ္။
" ကုိရဲ...၊မင္းက မယူရေသးဘူးလား"
" ဟုတ္ကဲ့ ကုိႏုိင္စုိး"
" မင္းကလဲကြာ၊ စာအုပ္ၾကီးသမားပဲ။မင္းလဲယူထားလုိက္ျပီးေရာ"
" ရပါတယ္ အကုိရာ၊ကၽြန္ေတာ္လည္းအေရးတၾကီး မလုိေသးလုိ့ပါ"
အဲဒီေန့က ကုိႏုိင္စုိးကုိ ခြင့္ေတာင္းျပီး ေစာေစာျပန္လာခဲ့တယ္။ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀ုိင္းထဲမွာ တံျမက္စည္းလွဲ၊အ
မႈိက္က်ဳံးျပီး ေရမုိးခ်ဳိးတယ္။ညေနစာ စာျပီးေတာ့ ေက်ာင္းေဘးက သစ္ပင္နားမွာ စာဖတ္ဖုိ့ထြက္လာခဲ့တယ္။
မဂၢဇင္းဖတ္ရင္းနဲ့ တခုေသာေဆာင္းပါးေလးက ကုိ့ရဲ့အေတြးေတြကုိ အတိတ္ကာလကုိ ျပန္လည္ယူေဆာင္သြားတယ္ေလ။
ေအာ္..လြန္ခဲ့ေသာ (၁၅)ႏွစ္ေလာက္ကလုိ့ပဲ ေျပာရေတာ့မွာေပါ့...။