ေမွ်ာ္တလင့္လင့္(၆)

အခုေနာက္ပုိင္း လုပ္ငန္းခြင္မွာ သဇင့္ရဲ့မ်က္ႏွာေလးကုိ အျမဲလုိလုိျမင္ခြင့္ရေနခဲ့သည္။သူမရဲ့ အျပံဳးေတြက ဘာနဲ့မွမတူတဲ့ခြန္အားေတြကုိ ရေစခဲ့တယ္။ဘာရယ္မဟုတ္..ကုိ့ရဲ့စိတ္ေတြက ႏွင္းသဇင္ကုိသာ အခ်ိန္တုိင္းတမ္းတေနမိတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ဘာ့အတြက္လဲ ဆုိတာကုိ ကုိနားမလည္ခဲ့ပါ။သဇင္နဲ့ေတြ့ဆုံျပီးကတည္းက Diary ေရးတဲ့အက်င့္က ကုိယ့္ဆီကုိ ေရာက္လာတယ္။
သဇင္..အခ်စ္ဆုိတာကုိ နားမလည္ခဲ့ပါဘူး။ခုခ်ိန္ထိလဲ မဆုံေတြ့ဖူးပါဘူး။သဇင့္ရဲ့အျပံဳးေလးေတြ ျမင္ေနရရုံ၊ဆည္းလည္းသံေလးေတြ
ၾကားရရုံနဲ့တင္ ရင္ခုန္မိပါတယ္။အရြယ္လြန္တဲ့ အခ်ိန္မွပဲ ႏွလုံးသားက ႏုိးထဖုိ့အခြင့္ရခဲ့တယ္ေလ။ဘယ္တတ္ႏုိင္မွာလဲေလ..၊ကုိယ့္ဘ၀
နဲ့ ကုိယ္ပဲကုိး။
သဇင္..၊ကုိဟာ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္မဟုတ္သလုိ၊စာေရးဆရာတစ္ေယာက္လည္းမဟုတ္၊အေျပာ
ေကာင္းတဲ့သူ တစ္ေယာက္လည္း မဟုတ္ခဲ့ဘူးေလ။အခ်စ္ဆုိတာကုိလည္း အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဖုိ့မျဖစ္ႏုိင္ခဲ့ဘူးေလ။ဒါေပမယ့္ အေျခအေနေတြ ျခားေနတဲ့ ကုိယ္တုိ့ရဲ့ဘ၀မွာ သဇင့္ကုိ ခ်စ္ခြင့္ရေနရင္ကုိ ေက်နပ္ေနမွာပါ။
သဇင္...၊ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္တယ္..ဒါေပမယ့္ မေမွ်ာ္လင့္ရဲ့ဘူး။ခ်စ္ခြင့္ရခ်င္တယ္..ဒါေပမယ့္ ဖြင့္ေျပာဖုိ့ အားမရွိဘူး။
သဇင္ကုိ ကုိခ်စ္ေနတယ္ဆုိတာ ေဟာဒီ Diary စာအုပ္ေလးက လြဲျပီး ဘယ္သူမွ မသိႏုိင္ပါဘူးကြယ္။
အခုဆုိရင္ ကုိႏုိင္စုိးရဲ့ပြဲရုံလုပ္ငန္းက ပုိမုိက်ယ္ျပန့္လာတယ္။ရန္ကုန္နဲ့ခ်ိတ္ဆက္ထားခ်င္းရဲ့ အက်ဳိးေက်းဇူးက သိသာလွတယ္။ကုန္လုိအပ္ခ်က္အရ နယ္ျမိဳ့ေတြကုိ ကုိယ္တုိင္လုိက္ရတယ္။ကုိႏုိင္စုိးကလည္း ညီတစ္ေယာက္ပမာ အားကုိးလာတယ္။နယ္ေတြသြားစရာ၇ွိလွ်င္လည္း ကုိသာသြားရတယ္။သုိ့ေသာ္ ကုိႏုိင္စုိးဆီမွ မည္သည့္အခြင့္အေရးမွ ကုိ မယူခဲ့ပါ။
လမ္းစရိတ္နဲ့စားစရိတ္က လြဲလွ်င္ ကုိ ပုိမယူပါ။ဒါေၾကာင့္လည္း ကုိႏုိင္စုိးက ပုိမုိယုံၾကည္လာတာျဖစ္မည္။ျပီးေတာ့ ကုိက လုပ္ငန္းခြင္အတြက္ အျမဲတမ္းဦးစားေပးတတ္သည္။ကုိ ကုိယ္တုိင္ကလည္း ပြဲရုံအလုပ္ကုိ ကုိယ့္အလုပ္လုိသေဘာထားသလုိ။ အလုပ္သမားေတြကုိလည္း ထုိသုိ့သေဘာထားရန္ အျမဲေျပာတတ္သည္။ေအာ္..တစ္ဦးက ေစတနာ၊တစ္ဦးက ေမတၲာရယ္လုိ့ ရွိတယ္ မဟုတ္ပါလားေလ။
ဒီေန့လည္း စာရင္းေတြခ်ဳပ္ျပီးသြားလုိ့ ကုိႏုိင္စုိးကုိ စကားေျပာဖုိ့ ထြက္လာခဲ့တယ္။
`အကုိ ကၽြန္ေတာ္စကားနည္းနည္း ေျပာလုိ့ရမလား´
`အမ္.မင္းကလည္းလုပ္ျပီ၊အရင္ကလည္းေျပာေနက်ပဲကုိ ခုမွလာျပီးခြင့္ေတာင္းေနေသးတယ္´
` ဟုတ္ဘူး အကုိရ၊ခုဟာက အလုပ္ကိစၥမုိ့ပါ´
` အင္း ပုိေတာင္ ေကာင္းေသးတယ္၊ေျပာေလ ကုိယ့္ညီ´
`ဒီလုိပါ အကုိ၊ ခုေနာက္ပုိင္း အိႏၵိယဘက္က ပဲေတြအ၀ယ္လုိက္ေန။တခ်ဳိ့ဆုိရင္ တမူးကေန ကေလးေလာက္ထိဆင္းျပီး အ၀ယ္လႊတ္က်တယ္ေျပာတယ္´
ကုိ တုိ့ႏွစ္ေယာက္ စကားေျပာေနတုန္း ႏွင္းသဇင္ေရာက္လာတယ္။
`ကုိၾကီးတုိ့ ဘာေတြေျပာေနၾကတာလဲ´
` ေအာ္ ဒီမွာ ကုိရဲက အိႏၵိယဘက္က ကုန္ေတြအေၾကာင္းေျပာေနလုိ.´
`ဟုတ္..ဆက္ေျပာျပေလ၊ကုိရဲသူ´
`ဟုတ္..အဲဒီကိစၥကၽြန္ေတာ္ စိတ္၀င္စားလုိ့ပါအကုိ။အကုိခြင့္ျပဳမယ္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္ ကေလးထိသြားျပီးေလ့လာခ်င္တယ္။
အေျခအေနေပးရင္ေတာ့ တမူးထိသြားခ်င္တယ္´
`အင္း..ကုိယ့္ညီအၾကံေကာင္းတယ္၊ကုိယ္တုိ့အတြက္ အက်ဳိးမယုတ္ပါဘူး၊ဘယ္ေတာ့ေလာက္ သြားမယ္ဆုံးျဖတ္ထားလဲ´
`ျဖစ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ ဒီအပတ္ထဲေလာက္ေပါ့၊ဘာလုိ့လဲဆုိေတာ့ သဇင္ကလည္း စာရင္းေတြအားလုံးႏုိင္ေနျပီေလ´
` ကုိရဲက အထင္ၾကီးတယ္ေပါ့..ဟုတ္လား´
ကုိ ဘာမွမေျပာပါ..ျပံဳးသာေနလုိက္တယ္။သဇင္နဲ့ မ်က္လုံးခ်င္းဆုံအေတြ့ ရင္ထဲမွာ လႈိက္ကနဲတစ္ခ်က္ဖုိသြားခဲ့သည္။
`ကုိယ့္ညီ ဒီကအျပန္မွာ ဘယ္ကုိသြားစရာရွိေသးလဲ´
`မရွိပါဘူးအကုိ၊ဘာလုိ့လဲ´
`အကုိအလုပ္ကိစၥေလးရွိလုိ့ အျပင္သြားရမွာ၊အဲဒါ မင္းရဲ့ညီမေလးကုိ လုိက္ပုိ့ေပးပါ´
`ဟုတ္ကဲ့ပါ အကုိ´
အဲဒီညေနက ပြဲရုံမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြက အရမ္းၾကည္ႏူးဖုိ့ေကာင္းေနသည္။တခါတရံ ႏွင္းသဇင္ရွိရာကုိ လွမ္းၾကည့္မိတယ္။ရုတ္တရက္ သဇင့္ကုိ ခုိးအၾကည့္၊ကုိ့ဆီၾကည့္ေနေသာ ႏွင္းသဇင္မ်က္လုံးမ်ားနဲ့ ဆုံမိေတာ့သည္။သူခုိးလူမိေတာ့ ျဖစ္သြားပါျပီ။မ်က္လုံးကုိ ကပ်ာကယာ လႊဲမိေတာ့သည္။
(၅)နာရီထုိးေတာ့ သဇင့္ကုိ လုိက္ပုိ့ေပးရသည္။စိတ္ထဲမွာက သိပ္မလုံ၊ႏွင္းသဇင္ကုိလည္း မၾကည့္ရဲ ျဖစ္ေနသည္။
`အိမ္ကုိပဲ တန္းေမာင္းရမွာလား´
` ႏုိး၊အရင္တစ္ခါ ၀င္တဲ့ အေအးဆုိင္ကုိပဲ အရင္ေမာင္းပါ´
ရင္ေတြက အရမ္းခုန္ေနသည္။ဆုိင္ကယ္ အင္ဂ်င္အသံထက္ပင္ ပုိမုိဆူညံေနေသးသည္။
ဆုိင္ထဲေရာက္ေတာ့လည္း သဇင္နွင့္ မ်က္လုံးခ်င္းမဆုိင္မိေအာင္ ၾကိဳးစားေနရသည္။
`ကုိရဲ..´
` ဗ်ာ..´
` အ ဟာ ဟား..ကုိရဲဘာျဖစ္ေနတာလဲ´
`မျဖစ္ပါဘူး´
` ေသခ်ာလုိ့လား´
`အင္းပါ ၊ဒါဆုိလည္း ျပီးေရာ´
ဟူး...........ေတာ္ပါေသးရဲ့။သက္ျပင္းေတာင္ ဆုံးေအာင္မခ်ႏုိင္ပါ။
` ကုိရဲ..အလုပ္တုန္းက ဘာလုိ့ ခုိးၾကည့္တာလဲ´
` အမ္...ဟုိ..ဟုိ´
` ဘာ ခုမွ ဟုိ ဟုိ လဲ..အလုပ္ထဲတုန္းကေတာ့ ခဏခဏခုိးၾကည့္ေနျပီးေတာ့´
`အမ္..သဇင္က သိတယ္ေပါ့´
`သိတာေပါ့..၊ဒါေၾကာင့္ေနာက္ဆုံးက်မွ သူခုိးဖမ္းလုိက္တာေလ´
သဇင္က ေျပာလည္းေျပာ၊ျပံဳးလည္းျပံဳးေနပါသည္။ခုမွ သဇင္ကုိအနီးကပ္ၾကည့္မိပါေတာ့သည္။ေအာ္..ဓာတုကလ်ာရဲ့အလွကုိ ေရးဖြဲ့ျပီး ခ်စ္သ၀ဏ္လႊာပုိ့ခဲ့တဲ့ နတ္ရွင္ေနာင္။ေႏြအလွေႏြပန္းခ်ီနဲ့၊သဘာ၀တရားေတြရဲ့အလွေတြကုိ ေရးဖြဲ့ခဲ့တဲ့ ဦးၾကင္ဥတုိ့ ဦးပုည တုိ့ေတာင္ သဇင့္ရဲ့ အလွကုိ မွီေအာင္ဖြဲ့ႏိုင္ပါ့မလားကြယ္။
`ဟိတ္..ကုိရဲ..ဘာေတြဒီေလာက္ၾကည့္ေနတာလဲ၊ဒီမွာ ရွက္လွျပီရွင့္´
` sorry သဇင္ အေတြးလြန္သြားလုိ့´
`ဟြန္း ကုိရဲေနာ္..စိတ္ဆုိးလုိက္မွာ..လူကုိမ်ား မျမင္ဖူးတာက်ေနတာပဲ`
` အင္း ျမင္ဖူးလုိ့ ပုိဆုိးသြားတာထင္တယ္´
`ဘာလုိ့´
` မျမင္ရ မေနႏုိင္ေအာင္ျဖစ္သြားတာေလ´
` အမယ္..တယ္ဆုိတဲ့ စာပါလား´
`စာက ဆုိတာမဟုတ္ပါဘူး။လူကဆုိတာပါ´
` အဟားဟ´
ဘာပဲေျပာေျပာ သဇင္နဲ့အတူရွိေနခ်ိန္ေတြက ဘ၀မွာအေပ်ာ္ရႊင္ဆုံးအခ်ိန္ေတြပါလား။
`ေအာ္ ဒါနဲ့ကုိရဲ..ကေလးကုိဘယ္ေတာ့သြားမွာလဲ´
`လာမယ့္ စေနသြားမလုိ့ စီစဥ္ထားတယ္´
`ေရာက္ဖူးလား အဲဒီဘက္ကုိ´
`ဟင့္အင္း ၊တေခါက္မွမေရာက္ဖူးဘူး။ဒါေပမယ့္ မုံရြာက ညီေလးတစ္ေယာက္ကုိ အေဖာ္ေခၚသြားမွာေလ´
`ေအာ္..ဘာပဲေျပာေျပာ၊အစစအရာရာ ဂရုစုိက္ေပါ့´
` သဇင္က စိတ္ပူလို့လား´
`ဟင္း ပူပါဘူးေနာ္..ကုိရဲရြာက ေကာင္မေလးပဲ စိတ္ပူမွာေပါ့´
`ဘာမွမရွိပါဘူး သဇင္ရယ္၊ခုခ်ိန္ထိ ရုိးရုိးသားသားေလးပါဗ်ာ´
` ကုိရဲ က အဲဒီေကာင္မေလးကုိ အရမ္းလြမ္းမွာေပါ့ေနာ္...အ ဟား ဟ´
` အာ သဇင္ရယ္..ခုခ်ိန္ထိ ကုိ လြမ္းဖူးတာ တစ္ေယာက္ပဲရွိေသးတယ္၊သိလား´
`အင္း..ဆုိပါဦး´
ကုိ မေျပာရက္ပါ။ဘယ္ေတာ့မွလည္း ေျပာထြက္မွာမဟုတ္ေပ။
`ေနာက္မွပဲ ေျပာျပပါေတာ့မယ္။ခု သဇင္ျပန္တာေနာက္က်ေနမယ္ေလ´
`အင္းပါ´
သဇင့္ကုိ လုိက္ပုိ့ျပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ့တယ္။သဇင္ရယ္..ကုိ့ခ်စ္သူကုိ ဘယ္သူက ဆင္းရဲတြင္းထဲကုိ ဆြဲေခၚရက္မွာလဲကြယ္။ခေရာင္းလမ္းဆုိတာ ကုိ တုိ့လုိ ဆင္းရဲသားေတြေလွ်ာက္တဲ့အခါ မသိသာႏုိင္ေပမယ့္ သဇင္တုိ့အတြက္ဆုိရင္ အရမ္းၾကမ္းတမ္းလြန္းပါတယ္ကြယ္။ခ်စ္ခြင့္ရေနသေရြ.အထိသာ ခ်စ္ပါရေစေတာ့ေမ။

အလင္းသစ္(၁၉.၀၃.၂၀၀၇)