အစဥ္

သည္ေဆာင္းေဟမာန္၊ ေရာက္ျပန္ေလေတာ့
ႏွင္းမႈန္ေဖြးေဖြး၊ ခ်မ္းေအးေအးမွာ
ေမ့လက္ကုိတြဲ ၊တူယွဥ္ေလွ်ာက္စဥ္
ေလာကဓာတ္အေအး
အံတုရင္ဆုိင္ ၊ေနခဲ့ႏုိင္သည္
ရင္မွာေႏြးေထြး၊ ေမ့အျပံဳးေလး။

ဂိမာန္ေႏြခါ ၊ေရာက္ေလျပန္လည္း
ရုိးတံျပိဳင္းျပိဳင္း သစ္အုိပင္လား
ထင္မွတ္မွားရ
ပူက်စ္ပူေလာင္ ေႏြလည္ေခါင္၀ယ္
ဥၾသငွက္ငယ္ လြမ္းေတးဆုိေသာ္
ေမ့ကုိသာပဲ လြမ္းမိသည္။

မုိးေႏွာင္း၀သန္ ေရာက္ေလျပန္လည္း
၀န္းက်င္တခုိ တိမ္ညိုတိမ္မႈိင္း
လွ်ပ္ပန္းလွ်ပ္ႏြယ္ မုိးေရလည္မွာ
ေမနဲ့အတူ ထီးတလက္ကုိဆြဲ
၀န္းက်င္ကုိေမ့လုိ့
မုိးေရထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားခ်င္သည္။

ေမ...
အတိတ္၊ပစၥဳပၸန္၊အနာဂတ္တုိင္းရဲ့
စိတ္ကူးယဥ္မႈ
လြမ္းဆြတ္မႈတုိင္းမွာ
ေမသာအစဥ္ ရွိေနေၾကာင္းကုိ
..........ရွိေနေၾကာင္းကုိ။

ရွိန္း
၂၄.၁၁.၂၀၀၇

ႏွလုံးသားတခု ကံဆုိးသူ

ခ်စ္ျခင္းငယ္ျပိဳင္ေသာ္
ႏုိင္ခဲ့ေသာ္လည္း။
ဘ၀ျခင္းရယ္ဆုိင္ေသာ္
မႏုိင္ခဲ့သူကုိ
အမုန္းတရားကုိသာ မွ်ေ၀ေပးခဲ့လုိ့
အရႈံးသမားတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ခဲ့ရျပီး
ႏွလုံးသားတခု ကံဆုိးခဲ့သူအတြက္
ဘ၀တခုလုံးေတာ့
(ထပ္ျပီး)
ကံမဆုိးပါရေစနဲ့ေတာ့ ေမရယ္။

ဒုတိယ

လူရယ္လုိ့ ျဖစ္လာျပီးကတည္းက
သိတတ္စ အရြယ္ကစျပီး
အရာရာတုိင္းမွာ
ဘာျဖစ္လုိ့
ဒုတိယဆုိတာပဲ
ျဖစ္ေနမွန္းကုိ မသိပါဘူး။
အစတုန္းကေတာ့ အမွတ္တမဲ့ေပါ့။
ေနာက္ေတာ့လဲ မုိးညိုရဲ့ ဘ၀မွာတုိက္ဆုိင္မႈေတြက မ်ားလာတယ္ေလ။
သတိထားမိခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ မုိးညိုအတြက္ ဒုတိယဆုိတဲ့အရာၾကီးက က်ိန္စာမ်ားလားလုိ့ ထင္လာမိတယ္။
က်ိန္စာလုိ့ စိတ္မွာခံစားလုိက္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း ေၾကာက္သြားတယ္။
တျဖည္းျဖည္းနဲ့ ဒုတိယဆုိတာၾကီးက စိတ္ကေနေပ်ာက္လာတယ္။
ဒါနဲ့ပဲ မုိးညိုတုိ့ေတာ့ ဟုတ္ျပီေပါ့ဆုိျပီး
ရင္ကုိေကာ့ ေခါင္းကုိေမာ့လုိ့ ဒုတိယဘ၀က လြတ္ျပီေပါ့ဆုိျပီး ဟစ္ေၾကြးမယ္ဆုိျပီး
ေသခ်ာျပန္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မွ
မုိးညုိေရ...
မင္းေရာက္ေနတာက ဒုတိယေနရာပါပဲကြာ...။
ေၾသာ္....က်ိန္စာလုိ့ပဲ ေျပာရမလား။ကံၾကမၼာ အျငိဳးလုိ့ပဲဆုိရမလား။ၼ

ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ဒုတိယေနရာကေန လြတ္ပါ့မလဲ မုိးညိုေရ.....

ရွိန္း
(၁၇.၁၁.၂၀၀၇)



ူ

တစ္ပြင့္ပန္း

တစ္သက္တစ္ခါ
တစ္ခါတစ္ပြင့္
ရင္ပန္းစစ္မုိ့
ရင့္လုိ့ပဲ၀ါ၀ါ
ေရာ္လုိ့ပဲေၾကြေၾကြ
ေျမမွာပင္ခလုိ့
ပန္းေျခာက္ေလးဘ၀ေရာက္ခဲ့ရင္လည္း
ေမာင္ျမတ္ႏုိးေနမွာပါ။

ရွိန္း
(၁.၁၁.၂၀၀၇)