ဒီအခ်ိန္ဆုိရင္

အရင္တုန္းကေတာ့ သၾကၤန္ေရာက္ရင္ အိမ္ျပန္ရေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ အသိနဲ့ သၾကၤန္ကုိ ေမွ်ာ္ေနမိခဲ့တယ္။
သၾကၤန္ဆုိတာ အမွတ္တရေတြကုိေပးတတ္သလား။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကုိေပးတတ္သလား။လြမ္းေမာဖြယ္ရာေတြကုိပဲ
ျဖစ္ေစေရာ့သလား စိတ္မ၀င္စားခဲ့ဘူး။
သၾကၤန္ေရာက္လုိ့ သူမ်ားေတြေရကစားတာကုိၾကည့္ျပီး ေပ်ာ္တယ္။ကုိယ္တုိင္က ေရပက္ဖုိ့ စိတ္မရွိခဲ့ဘူး။
သၾကၤန္ကုိ မခ်စ္ခဲ့လုိ့လား။မဟုတ္ပါဘူး။
အိမ္ေရွ့ပိေတာက္ပင္က ပိေတာက္ပန္းေတြကုိ ပန္းဆုိတဲ့အသိေလာက္ပဲ ထားခဲ့တယ္။
ပိေတာက္ကုိ စိတ္မ၀င္စားခဲ့လုိ့လား။မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။
အခုလုိ သၾကၤန္နဲ့ ေ၀းေနတဲ့အခ်ိန္က်မွ သၾကၤန္ေရာက္လာရင္ ေရကစားခ်င္တယ္။ေရေတြစုိရႊဲေနျပီး
ေအးျမတဲ့၊လန္းဆန္းတဲ့ ႏွလုံးသားနဲ့ ႏွစ္သစ္ကုိ သြားခ်င္မိတယ္။
ပိေတာက္၀ါေတြကုိ ကုိယ္တုိင္ ခူးျပီး ေပြ.ဖက္နမ္းရွဳိက္ခ်င္မိတယ္။
ေၾသာ္......ခုေတာ့ အတာေရနဲ့ေ၀းေနသလုိ
ပိေတာက္နဲ့လည္း ျခားေနခဲ့ျပီေပါ့။
အေနနီးလုိ့ မခ်စ္ခဲ့တာ မဟုတ္သလုိ
ေ၀းေနရလုိ့လည္း ပုိေဆြးျပေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။
သၾကၤန္နဲ့ ပိေတာက္ကုိ ခ်စ္ခဲ့ေပမယ့္
ခ်စ္ေနခဲ့မွန္း မသိခဲ့လုိ့ပါ။
ခုေတာ့ေလ....................

ျမစိမ္းေရာင္ သစ္ခက္ေတြၾကားက
ေရႊအုိေရာင္ ပိေတာက္၀ါေလးေတြကုိ
ခ်စ္သူရဲ့ ပိတုန္းေရာင္ေကသာမွာ
ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် ပန္ဆင္ေပးႏုိင္ဖုိ့ဆုိတာ
ဘယ္ေတာ့မ်ားမွလည္းကြယ္..........။
အလင္းသစ္(အက်ေန့)