မေမ့ႏုိင္ေသးေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္
ပန္းပန္လ်က္ပဲ....
ညုိျပာျပာ၊လတာျပင့္ေျခရင္း
လႈိင္းတက္ရာ ေဗဒါတက္၊လႈိင္းသက္ရာဆင္း။
ဆင္းရလည္းမသက္သာ
အုန္းလက္ေၾကြ ေရေပါေလာ ေမ်ာစုန္လုိ့လာ။
အဆင္းနဲ့အလာ ေဗဒါမအေထြး
အုန္းလက္ေၾကြ သူ့နံေဘး ေဆာင့္ခဲ့ရေသး။
ေဆာင့္ခဲ့လည္း မသက္သာ
ေနာက္တခ်ီ ဒီတစ္လုံးက ဖုံးလုိက္ျပန္ရာ။
ျမဳပ္ေလေပါ့ ေပၚမလာ မေဗဒါအလွ
တစ္လံကြာလႈိင္းအၾကြ ေပၚလုိက္ျပန္ရာ။
ေပၚျပန္လည္းမသက္သာ
ေခ်ာင္းအဆြယ္ ေျမာင္းငယ္ထဲက ဘဲထြက္လုိ့လာ။
ဘဲအုပ္က တစ္ရာႏွစ္ရာ ၊မေဗဒါက တစ္ပင္တည္း
အယက္အကန္ခံလုိ့ ၊ေဗဒါျပန္ အံကုိခဲ
ပန္းပန္လ်က္ပဲ။
ဆရာေဇာ္ဂ်ီ။
posted by alynnthit @ 5:36 AM
2 Comments
2 Comments:
This comment has been removed by a blog administrator.
I like all flowers.
But I want to see they always be fresh,beautiful.
I do worry that they are broken,and dispear.
Coz they make to beauty the environment.
Post a Comment
Subscribe to Post Comments [Atom]
<< Home