ျပန္လည္ခံစားမိျခင္း

ေမ....
ဒီကုိေရာက္လာျပီးမွ ပထမဆုံးအၾကိမ္လေရာင္ဆမ္းတဲ့ အခန္းငယ္ေလးထဲမွာ အေတြးေတြကုိျဖန့္က်က္မိခဲ့တယ္။
ဒီလုိအရသာမ်ဳိးကုိ မခံစားရတာၾကာျပီေလ။လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္စုံေတြနဲ့ ထိန္လင္းေနတဲ့ ျမိဳ့ၾကီးတစ္ခုရဲ့ ညခ်မ္းမွာ လေရာင္ကုိ
ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလးနဲ့ ခံစားရဖုိ့ဆုိတာ မလြယ္ပါဘူး။စိတ္ေမာ၊လူေမာ ဘ၀အေမာေတြနဲ့ သဘာ၀ရဲ့ညအလွတရားေတြ မခံစားခဲ့ရတာေတာင္ ၾကာခဲ့ပါျပီပေကာ။အေတြးသစ္ေလးေတြ ထက္ျမက္ေနတဲ့အခ်ိန္၊လူငယ္စိတ္နဲ့တက္ၾကြေနတဲ့အခ်ိန္တုန္းကတည္း
က လေရာင္ကုိစတင္ခံစားတတ္လာတယ္။ငယ္ငယ္တုန္းက လေရာင္ေအာက္မွာ ေမာင္ႏွမတေတြနဲ့ကစားခုန္စားခဲ့တာေတြကုိလည္း
ခုလုိညခ်မ္းအခ်ိန္မွာ စိတ္ကူးထဲကုိ အလုိလုိ ေရာက္လာခဲ့တယ္ေလ။

ေမ....
အတိတ္ကုိ စိတ္အစဥ္မွာ ျပန္ျမင္ေယာင္ျပီးေတာ့ လာလုိက္တာ ေနာက္ဆုံးအေတြးေတြက ေမ့ဆီမွာ ရပ္တန့္သြားခဲ့ရတယ္ေလ။
ဘာလုိ့လဲဆုိေတာ့ ကုိ့ရဲ့ လက္ရွိအခ်ိန္ေတြကုိ ေမက ပုိင္ဆုိင္ထားတယ္ေလ။

ေမ...
စိတ္ကူးယဥ္တယ္လုိ့ပဲေျပာေျပာ...အဲဒီလုိေအးျမတဲ့လေရာင္ေအာက္မွာ ေမနဲ့ႏွစ္ေယာက္တည္းထုိင္ျပီး စကားေတြေျပာခ်င္တယ္။
အခ်ိန္တုိင္းမွာ ေမ့ကုိသတိရေနတဲ့လူတစ္ေယာက္အေနနဲ့ အခုလုိ လေရာင္ရဲ့ ေဖးမမႈေအာက္မွာ ေမ့ကုိ ပုိမုိလြမ္းဆြတ္သတိရမိမယ္ဆုိတာ ကုိ မေျပာလည္း ေမသိေနမွာပါ။ေရွးေခတ္က၀ိစာဆုိၾကီးေတြျဖစ္တဲ့ ဦးၾကင္ဥတုိ့ ဦးပုညတုိ့ကေတာင္ ကဗ်ာေတြမွာေရးဖႊဲ့ခဲ့ၾကတယ္ေလ။သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ၾကီးက ေစ့ေဆာ္ရင္ ရေသ့သူေတာ္စင္ေတြေတာင္မွ
စ်ာန္ေခ်ာခဲ့ရတာပါပဲေလ။သူတုိ့ေတြကေတာ့ ေႏြရဲ့အလွကုိ ဖႊဲ့ႏြဲ့ခဲ့ၾကတာေလ။ ကုိ ကေတာ့ ေႏြရဲ့အလွထက္ လေရာင္ရဲ့ေအးျမမႈမွာ
ပုိမုိယစ္မူးခဲ့တယ္ေလ။

ေမ...
ျပတင္းတံခါးကေန ျဖတ္စီးလာတဲ့လေရာင္ရဲ့ေအးျမမႈမွာ စီးေမွ်ာေနရင္း ေမ့ရဲ့ပုံရိပ္ေတြက စိတ္ကူးမွာကိန္းေအာင္းေနတယ္ေလ။
မ်က္၀န္းေတြမွာ ေမ့ရဲ့မ်က္ႏွာ၀ုိင္းေလးက စြဲထင္ေနျပီေလ။ဒီလုိနဲ့ စိတ္ကူးေတြ ရြက္လႊင့္လုိက္တာ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ကုိ လမင္းၾကီးျဖတ္ေက်ာ္သြားျပီး အခန္းငယ္ထဲမွာ ေအးျမတဲ့အလင္းတန္းေလးေတြ ေ၀၀ါးျပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ အထိပါပဲ...

အမွတ္တရ
၀၁.၁၀.၀၇
မနက္ ၀၀း၁၅ နာရီ

ရွိန္း