တစ္ေန့......ဘယ္ေသာခါမွ
သူရိန္ေနမင္းၾကီးမွာ ေလာင္ကြၽမ္းေနတဲ့
ဟုိက္ဒရုိဂ်င္ဓာတ္ေငြ့ေတြ ကုန္ဆုံးသြားတဲ့တစ္ေန့။
လကမၻာေပၚမွာ လူသားေတြ(စကက္ဖန္)
မပါပဲ လမ္းေလွ်ာက္ႏုိင္တဲ့တစ္ေန့။
ပင္လယ္ေရငန္ေတြ ခ်ိဳသြားတဲ့တစ္ေန့...။
ပန္းေနၾကာေတြအားလုံး ေနရွိရာအရပ္ကုိ
မ်က္ႏွာမမူပဲ ဖူးပြင့္တဲ့တစ္ေန့...။
ေန့အခါမွာ ေနျခည္အလင္းနဲ့
ကုမုျဒာၾကာပန္းေတြ ပြင့္တဲ့တစ္ေန့...။
အဲဒီဘယ္ေသာအခါမွ မေရာက္လာႏုိင္မဲ့တစ္ေန့က်မွ
ေမ့ကုိ ေမ့သြားဖုိ့ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။
(စကက္ဖန္=အာကာသႏွင့္လေပၚတြင္ အာကာသယာဥ္မႈဳးမ်ား ၀တ္ဆင္ရေသာ ၀တ္စုံ)
ရွိန္း (၁၇ ေအာက္တုိဘာ ၂၀၀၇)
posted by alynnthit @ 11:28 PM
2 Comments
2 Comments:
This comment has been removed by a blog administrator.
If she'll be read this poem, she do respect you.
And she'll be believe u more last time.
Post a Comment
Subscribe to Post Comments [Atom]
<< Home