ရာ၀ဏၰ

ေအာ္ ရက္စက္လုိက္ၾကတာေနာ္..ကေလာင္စြမ္းမ်ားေၾကာက္ဖုိ့ေကာင္းပါဘိ။
ငါ့ႏွယ္ခဏတာေလးေတာင္
လူဆုိးမဟုတ္ပဲ၊ရာဇ၀င္လူဆုိးၾကီးကုိ ျဖစ္ခဲ့ရျပီေပါ့။
ဒႆဂီရိ...ေခါင္းဆယ္လုံးနဲ့လူဆုိးၾကီး....မ်က္ႏွာမ်ားတဲ့လူဆုိးၾကီးတဲ့။သူတုိ့ေတြအတြက္ အႏႈိင္းခံတစ္ခုလုိေတာင္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္ေလ။ဒႆဂီရိလုိမ်က္ႏွာမမ်ားနဲ့တဲ့။
အခ်စ္လူၾကမ္းၾကီး မလုပ္ပါနဲ့တဲ့။ေအာ္..ရာ၀ဏၰတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာမမ်ားခဲ့တာ..
အခ်စ္လူၾကမ္းၾကီးမလုပ္ခဲ့တာ ရာ၀ဏၰကလြဲျပီး ဘယ္သူကသိႏုိင္မွာတဲ့လဲေလ။
ဖခမည္းေတာ္ေရ..အကၽြန့္ကုိခ်ီးျမွင့္ခဲ့တဲ့အမည္နာမကုိေႏွာင္းလူတုိ့ မသိေလေရာ့သလား။
အကၽြန့္ခမည္းေတာ္ကရာ၀ဏၰလုိ့ေပးခဲ့တယ္ေလ။
ရာ-သက္ရွိသက္မဲ့အရာအားလုံးတုိ့ကုိ၊၀ဏၰ-ေအာင္ျမင္ေအာင္ေဆာင္ရြက္ႏုိင္စြမ္းရွိ
ေသာသူရယ္လုိ့။
ဒႆဂီရိဆုိတာ ခင္ဗ်ားတုိ့ထင္ေနသလုိ ေခါင္းဆယ္လုံးနဲ့ဘီလူးၾကမ္းၾကီးမဟုတ္ခဲ့သလုိ မ်က္ႏွာလည္း
မမ်ားခဲ့ပါဘူးေလ။အကၽြန္တုိ့ ျဒာ၀ီဒီယံနယ္မွာ ေရွးဘုရင္ေတြအဆက္ဆက္ကတည္းက မင္းေနျပည္ေတာ္နဲ့
လြင္ျပင္ေတာ္ေတြကုိသာ စုိးမုိးအုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ေပမယ့္ ေတာေတာင္ေတြထူထပ္တဲ့နယ္စြန္နယ္ဖ်ားေဒသေတြကုိ
မအုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူးေလ။အဲဒီေဒသေတြမွာေနထုိင္တဲ့သူေတြဟာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ျပီး စစ္ေရးစြမ္းရည္လည္း
ေကာင္းတာမုိ့ ဘယ္တုန္းကမွ ေအာင္ႏုိင္ျခင္းမရွိခဲ့ဘူးေလ။အကၽြန္တုိ့ရဲ့ ျဒာ၀ီဒီယံနယ္မွာ ဒါမ်ဳိးနယ္ေပါင္း
(၁၀)ခုေတာင္ရွိခဲ့တယ္ေလ။အကၽြန္က ငယ္ငယ္ကတည္းက အဌာရႆ(၁၈)ရပ္ကုိ ႏွံ့စပ္ကၽြမ္းက်င္ေအာင္
သင္ယူထားျပီး၊ျမင့္မားထြားက်ဳိင္းတဲ့ ကုိယ္ခႏၶာရွိျခင္း၊ဖ်တ္ထုိးဥာဏ္ေကာင္းျခင္း၊သြက္လက္ျဖတ္လတ္ျခင္းတုိ့
ေၾကာင့္ ျဒာ၀ီဒီယံျပည္သူေတြက အကၽြန္ဟာ ဒီ(၁၀)ခုေသာ နယ္ေတြကုိေအာင္ႏုိင္မယ္လုိ့ ယုံၾကည္ၾကတယ္ေလ။ဒါေၾကာင္လည္း အကၽြန္အသက္(၂၀)ျပည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ခမည္းေတာ္က ထီးနန္းကုိလႊဲေတာ္မူတယ္။ဒါေပမယ့္ အကၽြန္ထီးနန္းကုိ လက္မခံခဲ့ပါဘူး။ျဒာ၀ီဒီယံ ျပည္သူေတြရဲ့ လုိအင္ဆႏၵကုိ
မေဖာ္ေဆာင္ေသးပဲနဲ့ ျဒာ၀ီဒီယံတုိ့ရဲ့ ဘုရင္အျဖစ္ကုိ လက္မခံဘူးလုိ့ ဆုံးျဖတ္ထားတယ္။
ဒါေၾကာင့္အကၽြန္ဟာ ခမည္းေတာ္ထံအခြင့္ေတာင္းျပီး ျဒာ၀ီဒီယံမွာရွိတဲ့ တပ္ေတာ္ေတြကုိလုိက္လံစစ္ေဆးတယ္။တပ္မႈဳးၾကီးေတြနဲ့တုိင္ပင္ျပီး လက္ေရြးစင္တပ္သားေတြ ေရြးထုတ္တယ္။တပ္သားေတြအားလုံးရဲ့ စိတ္ထဲမွာလည္း ျဒာ၀ီဒီယံျပည္သူေတြအတြက္ဆုိတဲ့ ခံယူခ်က္ကုိ
သံမႈိႏွက္သလုိ ျမဲေနေအာင္ ရုိက္သြင္းခဲ့တယ္။သက္ဆုိင္ရာ တပ္မႈဳးေတြဆီကေန အရင္တုန္းကတုိက္ပြဲေတြရဲ့
အေသးစိတ္ကုိ ေလ့လာတယ္။ဘာေၾကာင့္ဒီနယ္ေတြကုိ ေအာင္ႏုိင္မႈမရွိရတာလဲ။ေနာက္ဆုံးအကၽြန္ေတြ.ရွိ
လုိက္တာကေတာ့ ေရွးကနည္းေတြအတုိင္း အကၽြန္ဆက္တုိက္ရင္လည္း အကၽြန္ရွဳံးမယ္ဆုိတာကုိေလ။
ရာ၀ဏၰဥာဏ္သုံးရေတာ့မွာေပါ့။ဒီနယ္ေတြက သူတုိ့အခ်င္းခ်င္းသာ မတည့္တာ ျဒာ၀ီဒီယံေတြ လာတုိက္ရင္ေတာ့
စစ္ကူၾကတယ္။ဒီေတာ့ဟာ.......ရာ၀ဏၰဘာလုပ္မလဲ။
ပထမဆုံးစစ္ပြဲ။
ညီေတာ္ဘီဘိေသနကုိ အားအငယ္ဆုံးနယ္ပယ္ကုိ စစ္ဆုိင္ခုိင္းထားတယ္။ရာ၀ဏၰတြက္ထားသည့္အတုိင္း
ဆုိလွ်င္ အနီးကပ္ဆုံး စီရင္စုမ်ားမွ စစ္ကူမ်ားေရာက္လာၾကမည္။ဒီခရီးကုိ အနည္ဆုံး(၁၀)ရက္လာရမည္။သူတုိ့
ဆီမွာ ျမိဳ့ေစာင့္တပ္သာ က်န္ေပလိမ့္မည္။အစြန္ဆုံးေသာ စီရင္စုကုိတုိက္တာဆုိေတာ့ ကပ္လွ်က္(၂)ခုမွ စစ္ကူ
မ်ားေရာက္လာၾကသည္။ညီေေတာ္ကုိ စစ္သာဆုိင္ခုိင္းထားသည္။ရန္သူေရွ့တုိးလာလွ်င္ ေနာက္ကုိအနည္းငယ္
စစ္ကစားရမည္။
(၁၀)ရက္ေျမာက္ေန့။
ျမိဳ့ေစာင့္တပ္သာက်န္ရွိေနေသာ စီရင္စုႏွစ္ခုကုိ အကၽြန္ဦးစီးတဲ့တပ္က (၁)ခု။ေသနာပတိၾကီး စကာတုိဦး
ေဆာင္ေသာလက္ေရြးစင္တပ္ဖြဲ့ေတြက တစ္ျမိဳ့ အင္အားအလုံးအရင္းျဖင့္ ၀င္ေရာက္စီးနင္းၾကတယ္။ဘယ္သူ
မွ မထင္မွတ္ထားတာမုိ့ (၂)ရက္ျဖင့္ ျမိဳ့ကုိသိမ္းႏုိင္ခဲ့တယ္။စစ္ကူသြားတဲ့တပ္ေတြ ျပန္အလာကုိ ေျပာက္က်ားနည္းနဲ့ တုိက္ခုိက္ခဲ့တယ္။သိမ္းျပီးတဲ့ ျမိဳ့(၂)ခုဆီကုိ စစ္ကူေတြျပန္လာခ်ိန္မွာ ဘီဘိေသနက ဆုိင္ထားတဲ့ စီရင္စုကုိ သိမ္းႏုိင္ခဲ့တယ္ေလ။အကၽြန္ရဲ့ႏွလုံးရည္။လက္ရုံးရည္ကုိ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့အေနနဲ့ တပ္မႈဳးၾကီးေတြအပါအ၀င္ တပ္သားေတြက ဘီလူးၾကီးေတြလုိ ရက္စက္တဲ့အရုိင္းေကာင္ေတြကုိအႏုိင္ရေတာ့
ခ်စ္စႏုိးနဲ့ ဒႆၾကီးလုိ့ေခၚၾကတယ္။က်ဳပ္ကလည္း ဒီနာမည္ကုိ သေဘာက်တယ္ေလ။
အကၽြန္ရဲ့ဦးေဆာင္မႈ၊တပ္မႈဳးၾကီးေတြရဲ့ စစ္ေရးပရိယာယ္ပါးနပ္လာမႈ။တပ္သားေတြရဲ့ ျဒာ၀ီဒီယံဆုိတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ၊ျပည္သူေတြရဲ့ အားေပးမႈေတြက ဒီနယ္(၁၀)ခုလုံးကုိ ေအာင္ျမင္ျခင္းရဲ့ ေသာ့ခ်က္ေတြပါပဲ။အကၽြန္
ေနာက္ဆုံးတုိက္ပြဲေအာင္ျမင္ျပီးလုိ့ ခမည္းေတာ္နဲ့ျပည္သူေတြထံ စာခၽြန္ေတာ္ပုိ့ျပီးေနာက္ေန့မွာပဲ ခမည္းေတာ္
ဟာ ကံေတာ္ကုန္ရွာပါတယ္။ေအာ္..သူ့ခမ်ာလည္းသားေတာ္ၾကီးရဲ့ ေနာက္ဆုံးေအာင္ပြဲအထိ ေစာင့္ေနေတာ္မူတာေပါ့။အကၽြန္လည္း လကၤာဒီပနန္းေတာ္ရဲ့အရုိက္အရာကုိ ဆက္ခံခဲ့တယ္။ျပည္သူေတြက
ေတာ့က်ဳပ္ကုိ ဒႆဂီရိ-(ဒႆ-ဘီလူးပမာရုိင္းစုိင္းေသာသူတုိ့ဧ။္(၁၀)ခုေသာနယ္ေျမတုိ့ကုိ၊ဂီရိ-ေအာင္ႏုိင္
ေသာမင္းျမတ္)လုိ့ ေခၚခဲ့ၾကတယ္ေလ။ေအာ္ခုေတာ့လည္း...ဒႆဂီရိဆုိတာမ်က္ႏွာမ်ားေသာသူတဲ့ ျဒာ၀ီဒီယံ
ျပည္သူတုိ့ေရ။
အကၽြန္နန္းရျပီးေတာ့ မိဖုရားတင္ေျမွာက္ျခင္းေတာင္မရွိခဲ့ပါဘူး။ခမည္းေတာ္လက္ထက္က မိဖုရားေတာ္ေတြကုိ မယ္မယ္ရဲ့အစီအမံနဲ့သူ့တုိ့အေဆာင္အေယာင္ေတြကုိပဲ ဆက္လက္ခံစားေစတယ္။
ရာ၀ဏၰက ဒီလုိေနခဲ့တာေတာင္ မ်က္ႏွာမ်ားတယ္လုိ့ဘာေၾကာင့္ေျပာခဲ့ၾကတာပါလိမ့္။
ဒါေပမယ့္ သီတာေဒ၀ီကုိေတြ့ျပီးခ်ိန္က်မွ အကၽြန္ရဲ့ႏွလုံးသားက ႏုိးထခဲ့တယ္ေလ။သီတာေဒ၀ီ
ကုိ လူကုိယ္တုိင္ကုိေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး။ေလးတင္ပြဲဖိတ္စာမွာပါတဲ့ ပုံရိပ္ေလးနဲ့တင္ အကၽြန္ရူးခဲ့ရတာပါ။ေလးတင္
ပြဲမွာ သီတာကုိ ကုိယ္တုိင္ေတြ့လုိက္ရေတာ့ အကၽြန္ရဲ့ႏွလုံးခုန္ႏႈန္း အရမ္းျမန္ျပီး၊စိတ္ေတြလႈပ္ရွားလြန္းေတာ့
သာမာန္အခ်ိန္မွာဆုိရင္ အကၽြန္တင္ႏုိင္တဲ့ေလးကုိ မတင္ႏုိင္ခဲ့လူးေလ။သီတာကုိ ရာမမင္းသားက ေဆာင္ၾကဥ္း
သြားေတာ့ အကၽြန္စိတ္ထဲမွာဘယ္ေလာက္ထိခံစားေနရမလဲဆုိတာ သီတာသိႏုိင္ခဲ့မွာ မဟုတ္ပါဘူးေလ။
ရာမမင္းသားက သီတာကုိေအာင္ႏုိင္ျပီးသြားတဲ့ေနာက္မွာ သူတစ္ပါးရဲ့ဇနီးမယားကုိအေမာင္စိတ္နဲ့
ေတာင္မျပစ္မွားခဲ့ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ အခ်စ္နဲ့စစ္မွာမတရားတာ မရွိဘူးဆုိတဲ့အသိနဲ့ သီတာကုိ လုိခ်င္မိျပန္တယ္ေလ။ဒါေၾကာင့္လည္း ေရႊသမင္ေတြေပါတဲ့အရပ္မွာ သီတာ့အတြက္ ရာမမင္းသားက သမင္လုိက္ေနတုန္း သီတာကုိအကၽြန္ ခုိးခဲ့တာေပါ့။ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိခုိးႏုိင္ရတာလဲ။ေလးတင္ပြဲမွာတုန္းက သီတာရဲ့ေဘးမွာ ေရႊသမင္ရုပ္တုေလးကုိ ဖ်တ္ခနဲအကၽြန္ေတြ့လုိက္တယ္ေလ။ဒါေၾကာင္မုိ့ အာရီယံေတြဆီ
သြားရာလမ္းမွာ ေရႊသမင္ေတြေပါတယ္ဆုိတာကုိ ၾကိဳတင္သိထားတဲ့ အကၽြန္ကသီတာကုိခုိးယူခဲ့ႏုိင္တာေပါ့။
သီတာစီးဖုိ့ ပန္းရထားကုိေတာင္ အကၽြန္ရဲ့ျမတ္ႏုိးလွစြာေသာ ျမင္းၾကီးႏွစ္ေကာင္နဲ့ေသခ်ာစီမံထားခဲ့တာေလ။
ခုိးယူျပီးေတာ့လည္း သီတာ့ကုိ အကၽြန္လက္ဖ်ားနဲ့ေတာင္ မတုိ့ခဲ့ပါဘူး။အကၽြန္ သီတာဆီက အခ်စ္ေတြကုိပဲ
လုိခ်င္ခဲ့တာေလ။ဒါေပမယ့္သီတာကေတာ့ အကၽြန္တုိ့ကုိ သံသယမ်က္လုံးေတြနဲ့ပဲ ၾကည့္ခဲ့တယ္ေလ။
ပတ္၀န္းက်င္ကုိ သံသယေတြနဲ့ၾကည့္မယ္ဆုိ သံသယျဖစ္စရာေတြကုိပဲ ေတြ.ရမွာေပါ့။သီတာရဲ့မ်က္လုံးမွာေတာ့
အကၽြန္တုိ့ေတြဟာ ေတာရုိင္းေကာင္ေတြလုိ ျဖစ္ခဲ့မွာေပါ့ေလ။ေအာ္ သီတာရယ္..ရရွိျပီးျခင္းမွ ဆုံးရႈဳံးသြားတဲ့
အခ်ိန္ထိေအာင္ အခြင့္အေရးေတြရွိရက္နဲ့ သီတာကုိအကၽြန္ ျဖဴစင္စြာခ်စ္ခဲ့တယ္ဆုိတာကုိ သီတာကုိယ္တုိင္လည္း သိခဲ့ပါတယ္ေနာ္.။
သီတာ..မ်က္ႏွာမ်ားခဲ့ပါတယ္ဆုိတဲ့ အကၽြန္ရဲ့ႏွလုံးသားထဲမွာ သီတာတစ္ေယာက္တည္းသာရွိခဲ့တာ။အခ်စ္
လူၾကမ္းလုိ့သိခဲ့တဲ့ ရာ၀ဏၰဟာ သူအရမ္းခ်စ္ရသူအေပၚကုိ ဘယ္ေလာက္ထိ ျဖဴစင္ခဲ့တယ္ဆုိတာကုိ အကၽြန့္
ကုိယ္ေစာင့္နတ္နဲ့ ဘုရားသခင္ကလႊဲျပီး မသိႏုိင္တာမုိ့.............
သီတာေရ...ဒႆဂီရိလုိ့ လူသိမ်ားတဲ့ လကၤာဒီပရဲ့ ျပည့္ရွင္ အကၽြန္ရာ၀ဏၰကေတာ့ ေဟာဒီက ဘဒၵဆုိတဲ့
ကမၺာၾကီး မပ်က္သုန္းသေရြ. မ်က္ႏွာမ်ားတဲ့သူၾကီး၊အခ်စ္လူၾကမ္းၾကီးအျဖစ္ တည္ရွိရဦးမွာေပါ့ကြယ္....။

မွတ္ခ်က္။။စာေရးသူဧ။္ စိတ္ကူးမွ်သာျဖစ္ပါသည္။
ေမတၲာျဖင့္
အလင္းသစ္
(၂၉.၄.၀၇)